Naar de berichten te oordelen van de machtige meningenmedia, de virusrechtszaakaanspanners en de straatstenende jongeren is het nogal een onrechtvaardige puinhoop in de wereld.
Aangezien ik vroeger als jongetje al snel avonturen wilde beleven, wil ik dit natuurlijk vandaag ook meemaken!
Daarom trek ik mijn stoute schoenen aan en ga op pad om wetenschappelijk, experiëntieel en empirisch vast te stellen hoezeer de puinhoop om ons heen vandaag weer huishoudt en alsmaar erger wordt.
Anders gezegd: ik ga een wandeling maken en eens kijken wat er gebeurt.

Eerst maar eens door winkelcentrum ‘de Hoven’ lopen, daar zal het ongetwijfeld heel erg zijn allemaal. Vlak voordat ik binnentreed, laat ik een vrouw (zwart!) voorgaan die mij met haar mondkapje om vriendelijk bedankt. Ja, kijk, dit is natuurlijk niet de bedoeling vandaag. Maar goed, ik moet objectief blijven, dus vermeld ik deze menselijke vriendelijkheid er als uitzondering maar even bij. Straks zal het vast vreselijker worden. Ze zeggen het tenslotte niet voor niets.
In het winkelcentrum zijn twee aparte paden gemaakt om elkaar op afstand te houden.
Ik verheug mij reeds, want hier gaat natuurlijk geen Delftenaar zich aan houden. Dat wordt flink door elkaar en aan de andere kant lopen. Zeker weten!
Edoch, niets van dit alles. Iedereen loopt met mondkapje op en ook nog eens aan de juiste kant, zoals aangegeven. Ik hoor geen geschreeuw of protest, men zwijgt of kletst rustig wat met elkaar op gepaste afstand. Men oogt tevreden.
Ja zeg! Het lijkt verdorie wel een vooropgezet complot tegen de media, de viruswaanzinnigen en de straatstenende jongens die het dagelijks leven totaal anders zien en beleven!
Maar goed, als levensonderzoeker geef ik de moed niet snel op. Straks kom ik in de brandhaard van alle ellende: het centrum van Delft! Midden in de problematische randstad. Erger kan niet!
Bij Café Cortado koop ik een Americano. Ik word geholpen door een vriendelijke en zeer schone jongedame die mij ook nog eens smakelijke koffie en fijne dag toewenst.
Mijn twijfel neemt toe: gaat dit zo wel de goede verkeerde kant op?
Maar niet getreurd. Welgemoed en optimistisch over de foute menselijke aard ga ik zitten op een bankje op de sneeuwvrije Beestenmarkt. Ik pak de eerder gekochte snickers (bij AH, waar ook al niets aan de hand was, dus die sla ik nu maar even over) uit mijn zak en begin genoeglijk aan de weldadige chocolade te peuzelen en de warme koffie te drinken.
Nu zal het toch wel écht gaan gebeuren.

En jawel!
De aanhouder wint.

Daar komt een jongen met lang haar aangereden met een oranje bezorgtas op zijn rug. Jongen, lang haar. Dat kannie goed gaan.
Het agressieve langharige tuig zet de fiets netjes tegen een bank. Daarna doet hij enige rek- en strekkende yoga-oefeningen en glimlacht vriendelijk terug als hij ziet dat ik zijn bewegingen gadesla. Ik kijk nog wat langer, want ik lees wel eens over jongeren dat als je langer naar ze kijkt dat ze dan gaan roepen ‘Niet kijken! Wat moet je van me!’ en dat ze je dan in elkaar slaan.
Deze jongen blijft echter zwijgend zijn oefeningen doen.
Hij zegt niets!
Na enige tijd stapt hij weer op de fiets, zwaait me vriendelijk tot ziens en rijdt kalm verder. Ook de koffiedrinkende dame op een ander bankje glimlacht vriendelijk naar me en zegt: ‘Wat is het hier heerlijk, hè! En zo rustig!’

Ja, nu begint het toch wel een beetje nijpend te worden met deze omstandigheden. Ik druk mijn opkomende wanhoop weg en ben vastbesloten nu alles uit de kast te halen. Wandelend, wantrouwend en spiedend zie ik een groepje jongeren.
Aha! Die zijn niet op school! Fout!
Die gaan natuurlijk blikjes en papiertjes en vuil op straat gooien en daar ga ik dan een foto van nemen en verontwaardigd op Facebook zetten en dan gaan anderen net zo verontwaardigd mijn verontwaardiging bevestigen en zeggen dat het helemaal de verkeerde kant op gaat met de jeugd van tegenwoordig en dat ze al die buitenlanders ook niet moeten binnenlaten in dit land want we hebben het al moeilijk genoeg hier met de politie en de regering.
Maar dan begint mijn ontluistering: ze gooien hun blikjes en papiertjes in een vuilnisbak!

Donkere wolken pakken zich samen boven mijn objectieve oordelen.
Wat moet ik nou nog?
Ik besluit mijn ultieme experiment te doen.
Ik loop richting Markt en kijk nors voor mij uit.
En jawel!
De mensen die ik tegenkom en mij aankijken, kijken ook nors.
Gelukt!
Dan zet ik mijn neutrale blik op. Helaas, de mensen om mij heen kijken me nu ook neutraal aan, niet nors.
Hierna zet ik mijn tevreden glimlach op en jawel, de mensen kijken glimlachend naar me terug.
Peinzend loop ik verder. Wat is dit voor vreemd gedoe? Hoe kan dit? Raar.
Tot slot haal ik de laatste truc uit mijn goocheldoos. Die lukt altijd.
Ik begin krijsend straatstenen door ramen te gooien, auto’s in brand te steken, mensen te bedreigen en anderen te slaan. Ik hoor sirenes en hierna slepen politieagenten mij hardhandig een busje in en voeren mij af.
Ah! Zie je wel! Zie je wel dat het een puinhoop is op de wereld! En zie je nou dat we in een dictatuur leven! En dat het overal helemaal de verkeerde kant op gaat zo! Met die regering en die buitenlanders en die corona, die AIVD en dat KNMI of RIVM. Nou, als je dat niet ziet, als je niet wakker wordt, als je niet ontwaakt, als je niet je eigen onderzoek doet, dan blijf je een gehoorzaam schaap en kun je dit nooit echt helder zien. Dan kun je nooit ontdekken wat ik zojuist duidelijk heb ontdekt, gezien, ervaren en aangetoond:
dat de media, viruswaanzinnigen en straatstenende jongens volkomen gelijk hebben en dat het één grote, onrechtvaardige, agressieve puinhoop is op de wereld. En dat alle mensen heel onbeschoft en respectloos zijn. Allemaal!
Was het maar weer vroeger toen iedereen altijd beleefd en leuk was. Toen Nederland nog Groot was!
Je moet het zien, hè, anders ben je blind. Stekeblind. En onwetend. Kijk dan toch, mensen! Kijk objectief! En besef wat je doet!