398. Een tijdsoverstijgende ontmoeting.

Vandaag, op mijn verjaardag, 9 oktober, werd ik gevideobeld door Bharat Nayak vanuit zijn woonplaats New Delhi, India.
Hier zit een bijzonder verhaal aan vast dat ik graag met je deel nu.

Dat zit zo:

Het is 2007. Ik ben 51 jaar, reisleider in Oost-Turkije en lig ‘s avonds in mijn hotelkamer. Plotseling ben ik in India. Dat wil zeggen, mijn lichaam ligt gewoon op bed in het hotel in Turkije, maar mijn geest, mijn beleving is ergens anders. Anders gezegd: in een andere dimensie ben ik op datzelfde moment in India.
Het is niet zomaar een gedachte of fantasie.
Het is meer.
Ik zie in een helder visioen dat ik daar ben om een jongen te helpen. Na enige tijd begint de actuele werkelijkheid van Turkije weer terug te keren, maar het visioen blijft me een paar jaar vergezellen.

Twee jaar later.

In 2009 vertrek ik voor enkele weken naar India. Ik ga omdat ik er zin in heb, maar ik weet ook dat ik daar een Indische jongen moet helpen. Verder heb ik geen enkel idee of nadere informatie.
De dag na aankomst loop ik door New Delhi, wimpel geroutineerd opdringende Indiërs van me af en ga zitten in het centrale park van Connaught Place, in het centrum van Delhi. Even later komt een Indische jongen naast me zitten en begint een praatje. Hij komt sympathiek op me over en hij haalt me over om een binnenlandse trip te boeken. Ik vertrouw hem, vind het eigenlijk wel een goed idee en wat mij betreft mag hij eraan verdienen.
Bij Merrygo Travels boek ik de reis en ik nodig de Indiër, Bharat Nayak, uit voor het diner uit dankbaarheid voor zijn goede advies. Aan het diner vertelt hij me zijn probleem: hij kan geen baan vinden, maar het is mogelijk om bij Merrygo Travels te werken als hij €600,- betaalt om een taxi onder zijn hoede te nemen. Kortom, hij heeft dat geld nodig en vraagt of hij dat van mij kan lenen.
Plotseling komt het visioen van twee jaar geleden in Turkije helder terug. Ik zie precies dezelfde beelden van toen in Oost-Turkije die ik nu daadwerkelijk beleef in India. Ik wéét dat ik deze jongen moet helpen. Ik voel geen enkele twijfel en dat is wonderlijk aangezien ik in dit land altijd op mijn hoede ben voor de vele mensen die iets van me willen, meestal geld.
De volgende dag leen ik hem het geld en we tekenen met het management van Merrygo Travels een contract dat hij me ieder jaar €100,- terug betaalt. Dit zal hij ook daadwerkelijk doen en na drie jaar scheld ik hem de rest van het bedrag kwijt doordat hij zijn afspraken nakomt en volkomen betrouwbaar blijkt te zijn. De jaren daarna hebben we nog regelmatig mailcontact en in 2017 laat hij me weten dat hij nu zijn eigen reisbureau heeft.

In een gesprek met een helderziende in 2018 vraag ik waarom juist ik die jongen moest helpen. Zij vertelt mij dat hij in een vorig leven mijn jongere broertje was en dat ik op zielsniveau zijn roep om hulp heb gehoord.

Vandaag, 9 oktober, videobelde deze jongen mij dus vanuit India.
Hij is inmiddels getrouwd, heeft een zoon, werkt in de reiswereld, en woont in New Delhi.
Toen ik hem ontmoette in 2007 was hij 19 jaar.
Morgen, 10 oktober, wordt hij 38 jaar.

Congratulations, dear Bharat Nayak!

397. 7 oktober 2023. Het bloedbad van kibboets Be’eri.

In herinnering: 7 oktober 2023.
108 vermoorde mensen, kinderen ook.

In kibboets Be’eri, op de rand van de Gazastrook, woonde en werkte ik in 1975 en ’76, op m’n 18e en 19e jaar, met mensen die in 2023 vermoord zijn.
Ik werd smoorverliefd op een lief en beeldschoon Israëlisch meisje dat woonde in deze kibboets Be’eri. Samen wandelden we door Gaza en door de kibboets.
Leeft ze nog?
Bij het lezen over deze slachting in de Volkskrant van 11 oktober 2023 wordt mijn walging, misselijkheid en verdriet nog veel intenser dan het de afgelopen dagen al was. De nabijheid van de ervaring komt nóg dichterbij en is bijna onhanteerbaar.
Ik vraag me af:
Als ikzelf nu al zo onwel, misselijk en verdrietig ben, door de emotionele link met ontmoetingen en verliefdheden van bijna een halve eeuw geleden, hoe leef en voel je je dan als je dit bloedbad als inwoner van kibboets Be’eri vandaag werkelijk aan den lijve ondervindt?
Of als je kind is afgeslacht?

DRIE MAANDEN RETRAITE
Mijn gedachten gaan vandaag terug naar gebeurtenissen in 1999.
Ik verblijf drie maanden lang in de Zen-Boeddhistische gemeenschap in Zuid-Frankrijk, Plum Village, van de Vietnamese Zen-meester, vredeswerker, en de ‘vader van mindfulness’, Thich Nhat Hanh.
Enkele professioneel geschoolde monniken en begeleiders voeren helende gesprekken en doen inzichtgevende meditaties en oefeningen met Vietnamezen en Amerikanen, met Israëliërs en Palestijnen. En met ons. (Want wij allen waren in oorlog met onszelf in die tijd).
We zijn er getuige van dat een Israëlische moeder en een Palestijnse vrijheidsstrijder met elkaar in gesprek gaan.
Zij is/was moeder van twee jongens van 13 en 14 jaar oud. Ze vond haar zoons dood in een grot waar hun hoofden met stenen in elkaar waren gebeukt door Palestijnen op de Westbank.
Hij zit in een rolstoel. Zijn benen werden eraf geschoten door Israëlische soldaten toen hij zijn huis verliet.
Zoveel pijn, zoveel haat, zoveel woede, zoveel angst, zoveel wanhoop.

De Israëlische moeder vertelt :
‘Ik besef dat als ik me laat meeslepen door mijn haat, woede en emoties dat ik dan de oorlog voortzet in mezelf. Maar de oorlog MOET stoppen. En ik kan de oorlog alleen stoppen IN mezelf. Hierbij heb ik jullie hulp nodig en daarom ben ik hier.’

De Palestijnse vrijheidsstrijder zegt :
‘De Israëlische bezetting MOET stoppen. Ik besef echter dat de uiterlijke oorlog en bezetting nu bezit heeft genomen van mijn innerlijk, van mijn hoofd, hart en buik. Ik wil dat de oorlog stopt, maar ik kan de oorlog alleen stoppen IN mezelf. Die vrede wil ik hier vinden. Met als doel om samen met Israëliërs en Palestijnen vredeswerk te gaan doen op de manier zoals ik het hier leer.
Het is een lange weg, heel lang, maar ik zie dat het de enig mogelijke weg en de enige oplossing is voor dit eeuwenlange geweld. Zowel de oorlog als de vrede beginnen en eindigen IN onszelf, dus dit is de plek om naartoe te gaan. Hier, nu, in mij.’

Minutenlang zwijgt iedereen stil en emotioneel, terwijl we in volledige aandacht betrokken zijn bij deze mensen en hun verhalen.
Hierna volgen enkele maanden van gesprekken, meditaties, oefeningen, en vredig en zo bewust mogelijk leven, werken, spreken, luisteren in gezamenlijke aandacht. Bewuste aandacht in ieder moment als permanente levensoefening.
Dan is de tijd gekomen dat de Israëlische moeder en de Palestijnse vrijheidsstrijder met elkaar als nieuwe vrienden naar hun eigen land gaan teneinde de hier verworven inzichten daar te delen en de innerlijke en uiterlijke vrede te helpen bevorderen. En mét hen, in de loop van vele jaren, duizenden Palestijnen, Israëliërs, Vietnamezen, Amerikanen, en tientallen andere nationaliteiten, van alle sociale klassen, overal ter wereld.

VRAGEN
Nu ik deze dagen, net als wij allen, het nieuws volg en de kranten lees, vraag ik me af:
Hoe zal het gaan met de Israëlische moeder?
Hoe zal het gaan met de Palestijnse vrijheidsstrijder?
Leven ze nog?
Hoe gaat het met hun vredeswerk nu?
Hebben ze de vrede in zichzelf blijvend kunnen koesteren en bewaren?
Hebben ze medestanders die de oorlog IN zichzelf hebben stopgezet teneinde de vrede voor anderen dichterbij te brengen?
En hoe leef ikzelf in mijn innerlijke wereld tijdens deze uiterlijke oorlog?
Kan ikzelf vredig en neutraal blijven?
Kunnen we onze innerlijke vrede bewaren te midden van uiterlijke oorlog?
En kunnen we onze innerlijke vrede laten vertellen wat we wel en niet moet zeggen en doen?

PS.
Thich Nhat Hanh werd door Martin Luther King in 1967 voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede. Het was in het midden van de 30 jaar lang durende oorlog in Vietnam waar Thich Nhat Hanh een neutrale politiek voerde met als doel vrede en verzoening van Noord- en Zuid-Vietnam.
Als gevolg van zijn neutrale, verzoenende en vredige houding en gedrag, werd hij permanent met de dood bedreigd, werden de door hem gestichte scholen en gemeenschappen meerdere keren gebombardeerd, en werd hij levenslang verbannen uit zijn vaderland door de toenmalige regering.
Hij werkte eerst in Amerika, ging hierna naar Frankrijk en begon zijn gemeenschap van geëngageerd Boeddhisme die tot op de dag van vandaag mindful en actief vredeswerk doet over de hele wereld en overal waar haarden van haat en geweld zijn.
Thich Nhat Hanh stierf in 2022 op 96-jarige leeftijd. Zijn mindfulness en vredeswerk wordt wereldwijd door miljoenen mensen voortgezet.

PS. 2.
Het wonderlijke blijft dat dit soort vredige ontwikkelingen en mensen zelden de kranten en de TV halen.
Alsof de media vrede buiten de deur willen houden?

396. De snackkar van mevrouw Tan. En de fatbikende jongens.

De lieve, aardige mevrouw Tan en haar smakelijke snackkar bij de ingang van winkelcentrum ‘de Hoven’ heeft een magnetische aantrekkingskracht op de jongeren in de wijk. En op mij.
Wanneer ik aan kom lopen roept mevrouw Tan al: ‘Broodje kroket mosterd, meneer?’
Ik groet en knik en leg €1,50 (!) in haar plastic bakje.
‘Dat is lief meneer, dank u wel!’

Kijk, zo werkt aantrekkingskracht.

Komen stoer aangereden: twee jochies op één dure fatbike.
Ze bestellen bij mevrouw Tan en draperen zich daarna wachtend om de fatbike alsof het hun geliefde is. Materie is alles.
Ik: ‘Mooie fiets, jongens.’
‘Dank u, meneer, mooie schoenen heeft u.’
‘Dank je.’

Het leuke van jongeren uit de Wij-cultuur is dat ze een compliment naar hen zelf altijd teruggeven.
‘Hoe gaat het, jongens?’
‘Goed, meneer, hoe gaat het met u?’
Het betekent niets en toch betekent het alles.
Dan vraagt hij: ‘Hoe oud bent u, meneer?’
Ik noem mijn leeftijd, hij doet een stap achteruit en roept gespeeld geschrokken : ‘Woow, jooh! U ziet er veel jonger uit! Mijn oom is veertig en die ziet er net zo uit als u.’

Ook dit hoort bij de Wij-cultuur.
Respect voor ouderen, desnoods met een leugen(tje) om bestwil.

‘Hoe oud zijn jullie, jongens?’
‘Tien jaar. Maar ik ben twee maanden ouder dan hij.’
‘Dus jij bent de baas?’ vraag ik glimlachend.
‘Haha, nee hoor, meneer, hij is mijn beste vriend.’ De andere jongen knikt.
Plotseling zegt hij serieus : ‘Mijn opa is de baas.’
‘Oh ja?’
‘Ja’, zegt hij. Nu vol vuur.
‘Mijn opa is 82 jaar. Hij heeft altijd gelijk en hij is altijd aardig.’
‘Wat leer je van je opa?’ vraag ik.
‘Hij zegt dat ik zuinig moet zijn met geld en altijd vriendelijk moet zijn naar mensen.’
‘Wat een goeie opa heb jij’, zeg ik.
‘Ja, ik hou echt van hem. Hij is een baas. Ik wil later net als mijn opa zijn.’

Mevrouw Tan roept dat mijn broodje kroket klaar is. Ik neem met mijn vette consumptie afscheid van mevrouw Tan,
van de fatbike, en van de jongens.
‘Dag meneer, geniet van uw broodje kroket.’
‘Dank je, jongens, doe de hartelijke groeten aan je opa.’
‘Ga ik doen, meneer!’

En weet je?
Dit was geen wereldschokkend moment. Met mevrouw Tan, de kroket, de jongens, de fatbike en de opa.
Het was allemaal doodgewoon en normaal. En dit alles duurde slechts enkele minuutjes.
Toch zou ik niet weten wat er belangrijker in het leven is dan dit.
Noch los van de brok in mijn keel.

En het heerlijke broodje kroket.
Met mosterd!

395. De toekomst is al aan de gang.

Terwijl ik in een van mijn veilige Delftse stamcafés vredig een warme cortado drink en een gewelddadig krantje lees, besef ik dat de Derde Wereldoorlog zich al flink aan het warmlopen is. Hier om mij heen in het café is het vrede. In de krant is het oorlog. Beide zijn tegelijkertijd aanwezig.
Hoe vreemd.

DE BEELDEN IN ONS HOOFD.
Er zijn momenteel wereldwijd meer oorlogen en conflicthaarden dan in WOII.
Het interessante is : oorlog begint altijd in de mens. In een gedachte. Daarna wordt het geweld pas zichtbaar in de buitenwereld. Wanneer je alle gewelddadige en boze gedachten van ons bij elkaar neemt, ontstaat van hieruit de oorlog.
In het algemeen kunnen we stellen dat mensen niet met elkaar omgaan. Wie met elkaar omgaan zijn geen mensen, maar de beelden in ons hoofd die omgaan met het beeld in het hoofd van de ander over ons.

Lees dit nog eens, als je wilt.
Wonderlijk, nietwaar?

We bedenken een beeld over de ander.
En andersom.
Vervolgens komen die beelden met elkaar in conflict. Niet wij komen in conflict, maar die beelden in het hoofd die wij niet zijn, maar die wij wél bloedserieus nemen.
De oorlog begint dus altijd met een beeld van de ander binnen in ons hoofd.
En wij identificeren ons met die beelden.
Anders gezegd: wij dénken dat onze gedachten over de ander waar zijn.

Het beeld verschijnt en de mens verdwijnt.

Het beeld wordt waarheid, terwijl het beeld per definitie geen werkelijkheid is.
Daarom is het een beeld.
Zo ontstaat onmenselijkheid.
Iedere dag, iedere tel, in onszelf. Niet alleen in politiek, maar ook in onze relaties, onder collega’s, overal, met iedereen.
Zonder dat we in de gaten hebben dat we alleen maar spreken vanuit beelden in ons hoofd. Niet vanuit werkelijkheid en écht doorleefd contact.

Inderdaad, heel wonderlijk.

ONZE INNERLIJKE TUIN
Het is dus zaak onze innerlijke tuin goed te onderhouden en tijdig het onkruid van gedachten te snoeien.
Wie doet dit? Wie durft het?
In deze tijd zitten velen liever in het eigen gegraven schuttersputje en men denkt binnen zijn eigen innerlijke geweld veilig te zijn.
Als we dit maatschappelijk en wereldwijd bezien is het, volgens de wetten van de geschiedenis, de noodzakelijke bedoeling dat we richting het duistere nulpunt gaan alvorens we weer omhoog kunnen klimmen. Of althans, met datgene en diegene die dan nog over is. En ademt.
De wereld, die de mens is, wordt steeds blinder. Deze blindheid wordt steeds helderder zichtbaar naarmate mensen steeds sterker denken dat zij de enigen zijn die zien. Oftewel zich steviger vastklampen aan hun eigen absolute gelijk.
Dat een beeld is.
Een illusie.

DE WAARDE VAN WETENSCHAP
Nu kan het natuurlijk zijn dat iemand gelijk heeft. Op dit moment.
Wetenschap bijvoorbeeld kan gelijk hebben. Het verschil echter tussen wetenschap en de blinde gelijkhebber is dat wetenschap rationeel is, onderzoek doet volgens strikt logische maatstaven, conclusies trekt en hypothesen opstelt die open staan voor verder onderzoek volgens diezelfde hoge rationele maatstaven.
Terwijl de boze, fanatieke gelijkhebber zijn schreeuwende ‘meningen’ baseert op gebrek aan kennis en ontkende levensangst en pijn. Die vermomt hij vervolgens in aanvallen van woede en haat of in verwarde theorieën die niets anders doen dan het getraumatiseerde innerlijk van de verroeste gelijkhebber blootleggen.

Zie hier de oorlog.
Oorlog begint als innerlijk trauma in de mens.
Ook op het Malieveld.

HET NIEUWE
Verschijnt op het wereldtoneel: Artificial Intelligence. AI. Kunstmatige Intelligentie.
Iedereen die werkt met Chatgpt of Copilot ziet verbaasd, verwonderd en verbijsterd welke prachtige mogelijkheden deze media bieden. En afschrikwekkende. Iedere nieuwe uitvinding gaat tenslotte gepaard met licht en schaduw. Zie atoomenergie.
Het is niet moeilijk apocalyptische fantasieën te krijgen wanneer we weten dat ieder mens op aarde gebruik kan maken van AI. Niet alleen de vredige Rob Jetten, maar ook de oorlogszuchtige Trump, Poetin, Netanyahu, Hamas, Hezbollah, de Houthis, Iran, China, enz. Iedereen.
Eenmaal op het duistere dieptepunt aangekomen van het geweld (wanneer?) zal de mens iets gaan ontdekken wat al bekend is van ver vóór de oerknal : dat alles met alles verbonden is. En ieder mens met ieder medemens.
Wat een cliché is dit, hè?
Een cliché is: een versleten waarheid.
Het is dus waar, maar niemand beseft het meer. Hooguit als vaag, speels, leuk spiritueel ideetje in het hoofd zonder enige consequenties. Zoals dat gaat met waarheid. Met alle waarheden.

VERSLETEN WAARHEDEN
We gaan deze waarheid pas echt beseffen wanneer we zien dat grenzen niet echt meer bestaan. Dat landen, grenzen en nationaliteiten weliswaar een leuke, praktische uitvinding zijn, maar in de werkelijkheid van het échte leven niet bestaan.
Nog een cliché : Alles is één.
Zegt dit ons nog iets?
In India gebruikt men de groet Namaste. Men brengt beide handen gevouwen naar het hart en groet Namaste. Dit betekent:
Ik groet datgene in jou wat hetzelfde is als in mij.
Wat is datgene in jou dat hetzelfde is als in mij? En andersom?
Men komt dan vaak niet veel verder dan
‘We zijn allemaal mensen’
of
‘Iedereen heeft een ziel’
of
‘We zijn allemaal kinderen van God’,
of soortgelijke clichés die dus ook allemaal waar kunnen zijn, maar niet meer doordringen in de diepere lagen van de menselijke psyche.
Wie voelt nog wijze woorden?
Wie wordt er nog echt door geraakt?
Van binnen. In je lichaam.
Net als AI komen de diepste, spirituele en humanistische waarheden in handen van blinde mensen waardoor juwelen modder en diamanten moeras worden.
Nog één :
Alles is liefde.
Ja, ja, zal wel.

EEN PAAR VRAGEN.
Kunnen we het vredesdenken handhaven, en blijven streven naar vrede, in tijden van oorlog, terwijl we ons tevens legitiem blijven verdedigen?
Moeten we eerst wereldoorlog hebben voordat we wereldvrede zijn?
Kunnen we onze blinde, bange, boze medemens zien als lijdende medemens, terwijl we hem soms moeten vernietigen om onszelf te redden?
Of is er een andere weg?
Kunnen we overwinnen of verliezen zonder haat? Kunnen we vol overtuiging zeggen:
‘Vader vergeef ze, ze weten niet wat ze doen.’

UNIVERSELE WAARHEDEN.
Op het praalgraf van Willem van Oranje in de Nieuwe Kerk in Delft staat op iedere hoek een universeel symbool. Op een hoek staat een vrouw met een leeuwenkop en met een doornen tak in haar hand. De vrouw vertegenwoordigt het universele, de leeuw de moed en kracht. De doornen tak is: de Prudentia. Dit is: de Voorzichtigheid. Observatie, tactiek, strategie, nadenken, voelen, overleggen, vertragen, luisteren, begrijpen. Dit alles hoort bij Prudentia.
Onze tijd, en wij allen, kunnen deze Prudentia goed gebruiken. Als we de leeuw loslaten zonder Prudentia, is het hek van de oorlogsdam.

Tja.
Wordt best nog lastig, vermoed ik.
De komende jaren.
We moeten er maar het beste van maken.
Om maar eens een cliché te gebruiken.

Houd je liefste en sterkste lamp brandend, chers amis.
Onderhoud je innerlijke tuin goed.
Snoei iedere dag je onkruid.
Vrede begint in jou. ❤️

Want alles komt goed.
Alles is goed.

Uiteindelijk.

394. Een gewone maandagochtend

Op een gewone maandagochtend
stap ik in een gewone tram
richting een gewone koffie afspraak.

Bij de halte Station stappen jongetje van drie jaar met zijn moeder in.
‘Ga daar maar zitten’, zegt ze.
Als hij zit, kijkt hij verrukt om zich heen en roept : ‘We zitten in een échte tram!’

Hij zegt dit zo trillend blij, zo vol levenslust, zo klaterend lief, zo opgewonden vrolijk, zo remmingsloos uitgelaten en zo ontroerend spontaan dat het driejarige jongetje in mij tot nieuw vreugdevol leven wordt gewekt en ik plotseling ook besef dat ik heel blij in een échte tram zit.

Terwijl de 69-jarige man
op een gewone maandag
in een gewone tram
naar een gewone koffie afspraak gaat.

Want niets verdwijnt
en
iedereen is altijd hier.

393. De geboorte van Nederland.

GEFELICITEERD, NEDERLAND!
WIJ BESTAAN 454 JAAR!

We kunnen alleen weten wie we zijn
als we weten waar we vandaan komen.

Nederland is geboren van 19 – 23 juli 1572. Deze week precies 454 jaar geleden. De geboorte duurde vier lange dagen en nachten. Zware bevalling. In het Augustijnenklooster in Dordrecht vond toen in opdracht van Willem van Oranje de belangrijkste vergadering in de Hollandse geschiedenis plaats:

DE EERSTE VRIJE STATENVERGADERING.

De vertegenwoordigers van de twaalf belangrijkste steden van Holland (niet van Nederland, maar van het huidige Noord – en Zuid-Holland, dat de rijkste en machtigste provincie was), die vertegenwoordigers kwamen toen bij elkaar om een nieuw land te stichten. Daarvoor moesten grondregels en wetten worden aangenomen om het nieuwe land vorm te geven.
Het Nederland zoals we dat nu kennen bestond namelijk nog niet. Dit gebied heette ‘de Nederlanden’, omdat het laag (=neder) land was, niet omdat het een apart land was. Dit grondgebied was een deel van het Duitse Rijk en werd geregeerd door de koning van Spanje.
Het is pas in deze periode dat het Nederlandse bewustzijn begint te dagen dat het mogelijk zou kunnen zijn om te streven naar onafhankelijkheid.
De hemeltergende Spaans-katholieke geweldsspiraal tegen andersdenkenden en andersgelovigen (protestanten, humanisten) die toen heerste kan men vergelijken met wat momenteel in Oekraïne gebeurt. Hele steden binnen ons grondgebied werden volledig verwoest, geplunderd en de inwoners vermoord.

In 1572 vond in enkele weken tijd het volgende geweld plaats:

MECHELEN
Grote belangrijke stad, totaal geplunderd, verwoest, bewoners vermoord.

Even later:
ZUTPHEN
Totaal geplunderd, verwoest, de duizenden lijken van de vermoorde inwoners werden door de Spanjaarden aan elkaar gebonden en in de IJssel gesmeten.

Weer even later:
NAARDEN
Totaal verwoest en geplunderd. De mannen werden bijeen gedreven in het stadhuis en dat werd in de fik gestoken. Alle in paniek wegrennende vrouwen en kinderen buiten werden vervolgens aan Spaanse speren geregen en op straat achter gelaten. Naar schatting hebben slechts zestig van de paar duizend inwoners deze genocide overleefd. Wekenlang durfde niemand meer in Naarden te komen. Het was een spookstad met honderden stinkende lijken overal verspreid op straat.
Naarden was het Marioepol van 1572.
Niets meer, niets minder.

Weer even later in datzelfde jaar: BELEG VAN HAARLEM.
Duurt acht maanden. Tienduizend inwoners gestorven aan honger, ziekte en de alom tegenwoordige Pest, vijfduizend doden aan Spaanse zijde.

VLUCHTELINGENPROBLEEM
We hadden toen al een vluchtelingenprobleem, maar de andere kant op.
Van de anderhalf miljoen Nederlanders vluchtten tienduizenden naar het buitenland, omdat het hier levensgevaarlijk en onvoorstelbaar gewelddadig was.
Vergelijk Oekraïne, Syrië, Afghanistan, Gaza vandaag.
De geschiedenis herhaalt zich op andere plekken, maar met dezelfde principes: macht en geweld. Vaak met het geloof als excuus.
Midden in dit onvoorstelbare geweld, precies in deze periode, vindt de Eerste Vrije Statenvergadering plaats op initiatief van Willem van Oranje. Een enorm moment!

De belangrijkste, totaal nieuwe en tot dan toe volkomen verboden grondregels die men, na heftige besprekingen, aannam voor dit unieke, nieuwe, kwetsbare land zijn:

1.
WE ZIJN EEN VRIJ EN ONAFHANKELIJK LAND
Woow!
Voor het eerst in de geschiedenis op dit grondgebied!
Vrij en onafhankelijk!
De Spaanse aanwezigheid, die tot deze gewelddadige bezetting en onderdrukking was uitgegroeid, moest verjaagd worden en we wilden de hele boel eindelijk zelf gaan bepalen en regeren. Dat deze strijd tot 1648 (Vrede van Munster, einde Tachtigjarige Oorlog) zou gaan duren, kon toen nog niemand bevroeden.
Men noemde het destijds ‘de Opstand’.

2.
IEDEREEN DIE HIER WOONT IS VRIJ OM TE GELOVEN WAT HIJ WIL GELOVEN
Voor ons zó normaal, hè? Maar dit hebben we niet aan onszelf te danken.
Deze vrijheid danken wij aan HÉN!
Heden ten dage dus een compleet normale zaak, maar als je in die tijd iets anders geloofde dan wat de koning geloofde dan ging je kop eraf. Dus was iedereen katholiek, omdat de koning katholiek was. En die kon het weten, want de koning was de vertegenwoordiger van God op Aarde, dus ja, daar ging je natuurlijk niet mee in discussie. Verboden terrein! Levensgevaarlijk!

3.
IEDEREEN DIE HIER WOONT IS VRIJ OM TE DENKEN EN ZEGGEN WAT HIJ WIL DENKEN EN ZEGGEN
Denk je even in hoe reusachtig dit destijds was en vandaag is!
Sta even stil.
Het gaat hier om volledige vrijheid van geweten en van meningsuiting.
Deze vrijheid houdt niet zozeer in dat je alles mag zeggen tegen je medeburgers (dat was nooit zo’n punt), maar het radicale van deze vrijheid van meningsuiting is dat je een andere mening mag hebben dan de koning.
Hiermee werd voor het eerst een aanval gedaan op de goddelijke almacht van de koning en het gaf meer recht tot zelfbeschikking aan het volk.
Een complete omwenteling die nog nergens eerder was vertoond!
Het buitenland keek ademloos toe wat die Hollanders hier flikten, totaal tegen de wil van het almachtige Spaanse koningschap in.
En niet te vergeten:
Spanje was toen het grootste en machtigste wereldrijk met onder zijn beheer het grootste deel van Europa, Zuid- en Midden Amerika, en delen van Azië. Het was een Rijk waar de zon nooit onderging.
Wat dachten die Hollanders met hun piepkleine grondgebiedje eigenlijk te bereiken?
En was dat niet volledig onmogelijk?
Vroeg ieder weldenkend mens zich af.

4.
IEDEREEN DIE HIER WOONT IS VRIJ OM TE ZIJN WIE HIJ IS EN WIE HIJ WIL ZIJN
Besef aub even wat hier staat.
Dit houdt namelijk in: volledige vrijheid van het individu.
Heden ten dage kun je dit grondprincipe ook doortrekken naar de gehele lhbti+ gemeenschap, de Black Lives matter, #Metoo, en alle andere bewegingen die strijden voor individuele vrijheid en gelijkwaardigheid.
De mensen die deze principes destijds hebben bedacht en ingevoerd waren hun tijd dus revolutionair ver vooruit! Al zullen ze de reikwijdte hiervan in hun tijd nog niet hebben kunnen voorzien, aangezien men bij het begrip rechten vooral dacht aan rechten voor rijke mannen en adel. En voordat katholieken en protestanten op een vredige manier met elkaar gingen praten duurde ook nog enkele eeuwen.

Maar goed, het was een begin.
En wat voor begin!

Wij zijn de eerste democratie ter wereld die deze principes op deze manier hebben vastgelegd.
Later heeft de Franse Revolutie met hun ‘Déclaration des droits de l’homme et du citoyen’ (1789)
en ook de Amerikaanse ‘Declaration of Independance’ (1776) deze zelfde principes overgenomen van de besluiten die in Dordrecht ruim twee eeuwen eerder al waren genomen.

In 1572!

De plek waar deze belangrijkste vergadering in de Nederlandse geschiedenis plaatsvond is tegenwoordig gevestigd het museum ‘DE HOF VAN NEDRLAND’.
De principes die toen werden aangenomen, en waar onze huidige democratie op gebaseerd is, kun je lezen onder glasplaten in het museum.
Deze principes zijn zo immens belangrijk dat koning Willem Alexander op koningsdag 2015 dit museum persoonlijk heeft geopend in Dordrecht en de besluiten van 1572 opnieuw heeft bekrachtigd en ondertekend.
En in 2018 zijn de burgemeesters van die twaalf steden uit 1572 bij elkaar gekomen om de besluiten van toen te herdenken en ondertekenen.

Die twaalf steden zijn:
Alkmaar, Medemblik, Hoorn, Enkhuizen, Edam, Monnickendam, Haarlem, Leiden, Gorinchem, Gouda, Oudewater, Dordrecht.
Delft was er niet bij omdat het stadsbestuur nog geen besluit had genomen of het nu de Spaanse kant wilde kiezen of de kant van de Opstand van Willem van Oranje. Toen Delft deze keuze eenmaal had gemaakt, heeft het ook meteen de besluiten ondertekend.
Van 19 – 23 juli 2022 vierde men in 42 steden in Nederland, waaronder Delft, deze historische gebeurtenis die de geboorte van ons land markeert.
Waarom niet ons hele land uitbundig mee vierde is voor mij een volslagen raadsel en doet hevig tekort aan deze enorm belangrijke gebeurtenis.

TOT SLOT.
Wij moeten de mensen uit die tijd eeuwig dankbaar zijn voor wat zij toen met onvoorstelbare moed en heldere visie voor ons hebben gedaan en tot op de dag van vandaag voor ons betekenen. Vaak ten koste van hun eigen leven en gezin.
Want denk je eens in vandaag:
Wat zou er gebeurd zijn met ons grondgebied en met ons, en hoe zouden we NU leven, als die mensen destijds niet in verzet waren gekomen, deze heldhaftige acties niet hadden ondernomen, en deze besluiten niet hadden genomen en ingevoerd?

Reflectie :
Wat doe jij vandaag, en in je hele leven, om deze democratische grondregels te beschermen in je spreken, luisteren, schrijven, handelen en in je omgang met anderen en ook met andersdenkenden? Wat past het beste bij jou?

Ik wens ons allen wijsheid.

Dank voor het (lange) lezen. 🙏

392. Leuke weetjes over de Franse revolutie. De Tour de France. En nog iemand.

DE FRANSE REVOLUTIE
Deze maand 237 jaar geleden.

DE GUILLOTINE
Tijdens de bestorming van de Bastille op 14 juli 1789 is ook aanwezig dr. Guillotin, de arts en politicus die het voorstel had gedaan voor humanere straffen voor ter dood veroordeelden. In plaats van vierendelen en verbranden wordt daarom voortaan de veel efficiëntere valbijl, de guillotine, gebruikt.
Op 21 januari 1793 wordt Lodewijk XVI onthoofd door de guillotine op wat nu het Place de la Concorde heet. Zijn vrouw Marie-Antoinette volgt 10 maanden later.
De onthoofde Lodewijk, die interesse had voor mechaniek, had reeds in 1790 zélf voorstellen gedaan aan zijn latere beul en aan dr. Guillotin om het mechaniek van de valbijl te verbeteren. In plaats van de rechthoekige valbijl werd het nu een driehoeksvorm. Dit onthoofdt wat makkelijker.
En inderdaad, drie jaar na zijn verbeterpuntjes bleek de onthoofde Lodewijk hier zelf alle baat bij te hebben.

PLACE DE LA CONCORDE
Het huidige Place de la Concorde, waar Lodewijk (Louis) XVI werd onthoofd, heette vóór 1789 Place Louis XV.
Het wordt tijdens de revolutie omgedoopt tot Place de la Révolution.
Het ruiterstandbeeld van Lodewijk XV wordt neergehaald en op die plaats komt de guillotine te staan. In 2½ jaar tijd worden 1120 mensen op dit plein onthoofd.
Tijdens de vele executies zijn honderden toeschouwers aanwezig, er worden speelgoed guillotines verkocht voor kinderen, vrouwen zitten bij elkaar in breikransjes en mensen eten hun stokbroden.
Dit alles terwijl de rijen veroordeelden voor het schavot groeien.
Bij de onthoofding van Robespierre wordt om het schavot gedanst en mensen geven elkaar bloemen.

Vanaf 1795 heet het plein Place de la Concorde (Eendrachtsplein).
Het is een plein van 8 hectare groot waar op de plaats van de vroegere guillotine nu de Egyptische Obelisk staat die zo mooi zichtbaar is op TV en waar de wielrenners omheen rijden tijdens de laatste etappe van de Tour de France.
Dus kijkt u goed, met de guillotine in uw historische achterhoofd, op zondag 26 juli: schitterende beelden, prachtig camerawerk, in het heetst van de revolutionaire wielerstrijd!

NAPOLEON
In 1796 zal een Corsicaanse vluchteling en ex-gevangene de Opperbevelhebber worden van het Franse leger. Zijn naam: Napoleone di Buoanaparte, tegenwoordig beter bekend bij ons onder de naam: Napoleon.
Drie jaar later pleegt hij een staatsgreep en grijpt de macht.
Daar blijft het niet bij.
In 1804 kroont hij zichzelf tot keizer van Frankrijk en een jaar later tot koning van Italië.
Zijn broer Lodewijk is nog een tijdje koning van Nederland. Dit gebeurt van 1806 – 1810, in de tijd dat Nederland geannexeerd is door Frankrijk.
In 1880, bijna een eeuw na dato, wordt 14 juli gekozen tot de Franse nationale feestdag (la Fête Nationale).

En oh ja!
14 juli spreek je dus uit als: kàtorzjwiejè.
Ne l’oubliez-pas!
Très important!

Iets heel anders nu:
REMBRANDT VAN RIJN was op 20 juli jarig.
Hij werd maar liefst 420 jaar.
Hij verdient een flinke pluim met zijn penseelstreken!
Rembrandt werd overigens geboren aan de oever van de rivier de Rijn in Leiden.
Vandaar.

391. Onze gezamenlijke familie.

Hoe gaat het met jou en je familie?
Een en al harmonie?
Een en al bonje?.
Of iets ertussen in?

Hier een actueel voorbeeld van een leuk gezin.
Ze bestaan.

De zoon zegt :
“Onze vader is direct. Hij zegt waar het op staat. Dat is fijn. Als iets goed is, is het goed. Als het slecht is, is het slecht. Er wordt niet omheen gepraat.
Het mooie van dit gezin is dat iedereen voor elkaar wil werken. Soms moet je eerst moeilijkheden ondervinden om van daaruit een oplossing te vinden.
Ieder gezinslid is persoonlijk gegroeid. Door ervaring durven we eerder met elkaar over bepaalde zaken te praten.
En we hebben leuke ooms met levenservaring die ons steunen.
Dit gezin is een potentieel meesterwerk in ontwikkeling.
Het ontstaat terwijl miljoenen toekijken.”

Het moge duidelijk zijn :
dit gezin is het Nederlands elftal,
de vader is bondscoach Ronald Koeman,
de kinderen zijn de spelers,
de ooms zijn de assistent-trainers Erwin Koeman, Wim Jonk en Ruud van Nistelrooij.
Aan het woord is Tijjanie Reijnders, middenvelder.
De biograaf van het gezin/elftal is journalist Willem Vissers.

Nou speelt dit leuke gezin maandagnacht (03.00 uur) tegen een ander leuk gezin : het Marokkaans elftal.
Dat wordt een verhitte strijd, en meer dan dat, omdat veel verre boze familieleden die zelf niets presteren niet begrijpen dat het hier om voetbal en plezier gaat en niet om oorlog en vernielen.
Hoe kunnen we de gewelddadige gekte na afloop in goede banen leiden?

IDEE:
Laat de beide bondscoaches, ieder vergezeld van de aanvoerder van het team, van tevoren en na afloop een gezamenlijke persconferentie geven, in beide landen uitgezonden, waarin ze strijdbare, kalmerende, respectvolle woorden over elkaar zeggen. En een sportieve oproep doen aan de kijkers. Waarna zij elkaar omhelzen en elkaar een mooie wedstrijd toewensen. Dat de beste moge winnen.

Een mooi gezin heeft invloed op de hele straat.
Deze twee voetballende gezinnen hebben invloed op twee landen met miljoenen inwoners.
Wellicht is er nog een lieve moeder nodig met warme knuffels?
En leuke tantes met troostende zakdoekjes?
Die de Leeuw niet in zijn hempje laten staan.

En verder: de beuk erin, godenzonen!

Ik houd mijn hart vast.

390. De Colombiaanse ober

Onze ober aan tafel in restaurant De Resident in Den Haag spreekt ook nog vloeiend Spaans dus vraag ik nieuwsgierig wat zijn afkomst is.
Colombia.
‘Kent u Colombia?’, vraagt hij.
‘Ja, ik heb eens een half jaar door Zuid-Amerika gebackpackt. Ik begon in Venezuela, maar op de grens van Venezuela en Colombia werd al mijn bagage gestolen. Ik had alleen nog de kleren aan mijn lijf.’
Hij : ‘Ja, met Venezolanen moet je altijd uitkijken.’

En Haags knipogend schenkt hij ons Colombiaans grinnikend de Franse wijn in.

389. ‘Ze lijken allemaal op elkaar.’ Over Rafael van der Vaart, Ed van der Elsken, een Kolhorner, en mijn vader.

Rafael van der Vaart zei tijdens zijn analyse van Nederland – Japan over de Japanse voetballers: ‘Ze lijken natuurlijk wel allemaal op elkaar.’
Een olijk mopje maar ja, in deze roerige tijden is oorlog belangrijker dan humor, dus voegde hij er snel aan toe : ‘Dit is een grapje natuurlijk.’

Vroegâh, toen wij alles zeker wisten, zeiden we van Kolhorners: ‘ Ze lijken allemaal op elkaar: ze zijn allemaal kwaad, agressief, dom.’ Wij hadden genoeg redenen om dit te zeggen. We hadden gelijk. Wij kenden de waarheid en hadden bewijzen genoeg. Aan discriminatie deden wij niet.
Kolhorn (spreek uit : Klorre) ligt enkele kilometers van Nieuwe Niedorp (spreek uit: Nierup). Vóór de inpoldering van de Wieringermeer lag Kolhorn aan de Zuiderzee. Vissersvolk. Woelige baren. Rauw.

Op de foto hieronder zie je een foto van de beroemde fotograaf Ed van der Elsken. Hij krijgt nu een expositie in het Rijksmuseum. Hoe goed ben je dan!
De jongen links op de motor is de jonge Jan van der Steen. Uit Kolhorn. Op de foto van Ed van der Elsken lijkt het een leuk, stoer puberjochie. Tien jaar later was hij een zuipende kroegvechter met zijn altijd boze maatjes uit Kolhorn.

In de tijd dat mijn ouders het dorpscafé ‘De Prins Maurits’ runden (1976 – 1985) stond ik daar vaak achter de bar. Op een zondagmiddag was het gezellig druk, totdat de groep Kolhorners binnenkwamen. ‘Oh God, daar komen de van Rampenburgers’, verzuchtte mijn vader, met wie ik achter de bar stond. Voor iedere klant in zijn café had mijn vader bijnamen. Zo heette een klant: Piet Angevare. Mijn vader noemde hem : Piet Lekgestote. Piet Heneweer noemde hij: Piet Retour.
De Kolhorners waren dus de van Rampenburgers. Als ze binnen kwamen werd het een ramp, want je wist dat het binnen tien minuten ruzie en vechten was.

Aldus geschiedde.
Wederom.

De eerder genoemde Jan van der Steen, inmiddels twintiger, werd weer eens nutteloos kwaad om helemaal niks en wilde op een gegeven moment over de bar klimmen richting mijn vader. Terwijl hij op de bar sprong, schreeuwde hij boos en dreigend naar mijn vader: ‘Je moet me zeker niet, hè! Je moet me niet!’
Mijn vader zei ijzig kalm: ‘Ik zal het eerlijk zeggen, als jij een fanclub had, werd ik geen lid.’
Zelfs de domste vechtersbazen begrepen het en schoten in de lach. Jan van der Steen had even zelfs bij zijn beste vrienden geen fans en steun meer. Al snel dropen ze af. Hier viel zelfs voor de meest agressieve vissers niets meer te halen.
Mijn vader keek ze meewarig na en zei hoofdschuddend : ‘Zie je nou. Ze lijken allemaal op elkaar.’
Dit was geen olijk mopje. En hij voegde er niet aan toe dat het een grapje was.

PS.
Ik hoop dat Jan van der Steen inmiddels een leuke vader, en wellicht wijze opa, is geworden.
En een milde zestiger. Glimlachend.

PS. 2.
Tip: Ga naar het Rijksmuseum naar de expositie van Ed van der Elsken.
Prachtig!
Allemaal unieke mensen!
Jan hangt er ook!
Leuk, stoer jochie, toch?

PS. 3.
De jongen rechts is Chris Bos
Ook uniek!