Op een gewone maandagochtend
stap ik in een gewone tram
richting een gewone koffie afspraak.

Bij de halte Station stappen jongetje van drie jaar met zijn moeder in.
‘Ga daar maar zitten’, zegt ze.
Als hij zit, kijkt hij verrukt om zich heen en roept : ‘We zitten in een échte tram!’

Hij zegt dit zo trillend blij, zo vol levenslust, zo klaterend lief, zo opgewonden vrolijk, zo remmingsloos uitgelaten en zo ontroerend spontaan dat het driejarige jongetje in mij tot nieuw vreugdevol leven wordt gewekt en ik plotseling ook besef dat ik heel blij in een échte tram zit.

Terwijl de 69-jarige man
op een gewone maandag
in een gewone tram
naar een gewone koffie afspraak gaat.

Want niets verdwijnt
en
iedereen is altijd hier.