Rafael van der Vaart zei tijdens zijn analyse van Nederland – Japan over de Japanse voetballers: ‘Ze lijken natuurlijk wel allemaal op elkaar.’
Een olijk mopje maar ja, in deze roerige tijden is oorlog belangrijker dan humor, dus voegde hij er snel aan toe : ‘Dit is een grapje natuurlijk.’

Vroegâh, toen wij alles zeker wisten, zeiden we van Kolhorners: ‘ Ze lijken allemaal op elkaar: ze zijn allemaal kwaad, agressief, dom.’ Wij hadden genoeg redenen om dit te zeggen. We hadden gelijk. Wij kenden de waarheid en hadden bewijzen genoeg. Aan discriminatie deden wij niet.
Kolhorn (spreek uit : Klorre) ligt enkele kilometers van Nieuwe Niedorp (spreek uit: Nierup). Vóór de inpoldering van de Wieringermeer lag Kolhorn aan de Zuiderzee. Vissersvolk. Woelige baren. Rauw.

Op de foto hieronder zie je een foto van de beroemde fotograaf Ed van der Elsken. Hij krijgt nu een expositie in het Rijksmuseum. Hoe goed ben je dan!
De jongen links op de motor is de jonge Jan van der Steen. Uit Kolhorn. Op de foto van Ed van der Elsken lijkt het een leuk, stoer puberjochie. Tien jaar later was hij een zuipende kroegvechter met zijn altijd boze maatjes uit Kolhorn.

In de tijd dat mijn ouders het dorpscafé ‘De Prins Maurits’ runden (1976 – 1985) stond ik daar vaak achter de bar. Op een zondagmiddag was het gezellig druk, totdat de groep Kolhorners binnenkwamen. ‘Oh God, daar komen de van Rampenburgers’, verzuchtte mijn vader, met wie ik achter de bar stond. Voor iedere klant in zijn café had mijn vader bijnamen. Zo heette een klant: Piet Angevare. Mijn vader noemde hem : Piet Lekgestote. Piet Heneweer noemde hij: Piet Retour.
De Kolhorners waren dus de van Rampenburgers. Als ze binnen kwamen werd het een ramp, want je wist dat het binnen tien minuten ruzie en vechten was.

Aldus geschiedde.
Wederom.

De eerder genoemde Jan van der Steen, inmiddels twintiger, werd weer eens nutteloos kwaad om helemaal niks en wilde op een gegeven moment over de bar klimmen richting mijn vader. Terwijl hij op de bar sprong, schreeuwde hij boos en dreigend naar mijn vader: ‘Je moet me zeker niet, hè! Je moet me niet!’
Mijn vader zei ijzig kalm: ‘Ik zal het eerlijk zeggen, als jij een fanclub had, werd ik geen lid.’
Zelfs de domste vechtersbazen begrepen het en schoten in de lach. Jan van der Steen had even zelfs bij zijn beste vrienden geen fans en steun meer. Al snel dropen ze af. Hier viel zelfs voor de meest agressieve vissers niets meer te halen.
Mijn vader keek ze meewarig na en zei hoofdschuddend : ‘Zie je nou. Ze lijken allemaal op elkaar.’
Dit was geen olijk mopje. En hij voegde er niet aan toe dat het een grapje was.

PS.
Ik hoop dat Jan van der Steen inmiddels een leuke vader, en wellicht wijze opa, is geworden.
En een milde zestiger. Glimlachend.

PS. 2.
Tip: Ga naar het Rijksmuseum naar de expositie van Ed van der Elsken.
Prachtig!
Allemaal unieke mensen!
Jan hangt er ook!
Leuk, stoer jochie, toch?

PS. 3.
De jongen rechts is Chris Bos
Ook uniek!