Stel nou :
Je bent kwaad op al die abnormale, donkere buitenlanders in ons normale, blonde Holland en je vindt dat ze weg moeten.
Dan denk je:
Als die abnormale buitenlanders nou eenmaal weg zijn dan is alles weer normaal hier.
Hè, hè, eindelijk weer zoals vroeger.
Onder ons.
Toen alles veilig was.
Bakker, melkboer, de gulden, voetbal, café, biljart, kopje suiker bij de buurvrouw, guttegut het wil maar niet zomeren, ons kent ons. En iedereen wit en blond.

Dit alles is weg nu.
Door die buitenlanders.
Dus boos.
Op hen.

Iemand die zo denkt, weet absoluut zeker dat hij gelijk heeft. Daarom heeft discussiëren met hem geen zin. Hij weet het toch al zeker, ook wanneer alle feiten het tegenovergestelde bewijzen.

Wat is hier aan de hand?

We lopen hier aan tegen het fenomeen van de: PROJECTIE.
Projectie is een pijnlijke waarheid die veel verklaart.

Het werkt als volgt :

Wat we niet kunnen dragen in onszelf, daar zoeken we onbewust een plek voor buiten ons.
Niet omdat iemand “slecht” is, maar omdat het innerlijk te overweldigend voelt om rechtstreeks te ervaren.
Een voorbeeld hiervan is Zelfhaat.
Zelfhaat is bijzonder intens, omdat het niet alleen een gevoel is, het is vaak een diep verinnerlijkt oordeel:
• “Ik ben niet goed genoeg”
• “Ik ben fout”
• “Ik mag er niet zijn”

Dit soort overtuigingen kunnen ontstaan in omgevingen waar liefde voorwaardelijk was, of waar jij als persoon werd veroordeeld door anderen. Je werd niet geaccepteerd. Je werd niet gezien zoals je werkelijk was.
In al deze gevallen wordt de veroordelende blik van de ander een innerlijke stem in jou.
En die stem moet ergens heen.
Naar buiten.
Naar de ander.

Dus gebeurt er iets paradoxaals:
• Wat in mij onverdraaglijk is → zie ik in jou.
• Wat ik in mijzelf veroordeel → bestrijd ik buiten mij.
• Wat ik niet kan voelen → benoem ik als jouw probleem.

Niet uit kwaadaardigheid, maar uit zelfbescherming.
Hier zit echter ook de sleutel.
Projectie stopt niet door anderen te veranderen of weg te sturen, maar door langzaam te kunnen dragen in jezelf wat ooit ondraaglijk was. Dit vraagt iets heel anders dan “jezelf fixen”. Geen strijd, maar zachtere, bewuste aanwezigheid bij wat er is. Durven voelen. In je lichaam, je spieren, je verkrampingen, je ademhaling, je emoties, je kwetsingen.
Onder zelfhaat ligt namelijk nooit haat.
Daar ligt meestal iets veel kwetsbaarders: verdriet, afwijzing, gemis, kwetsing, eenzaamheid.
Een pijnlijke, innerlijke wond.
En een diepe wens om gewoon gezien te worden.
Gezien worden zonder oordeel.

Mocht je dus weer eens schelden op ‘die vreemde buitenlanders die hier niet horen’ (Gevaarlijk! Allemaal verkrachters! Profiteurs! Gelukzoekers! Woningafpakkers!) besef dan dat je bezig bent jezelf te beschermen tegen een kwetsbaarheid, een pijn, angst, emotie, die je nog niet durft toe te laten in jezelf, en die je daarom in de vorm van woede en haat richt op de buitenwereld.
Dit alles gebeurt omdat je niet durft te huilen, niet durft te rouwen, en niet de pijn durft te voelen om datgene wat jou ooit is aangedaan.
Die pijn, die kwetsing in jezelf, is jou niet aangedaan door buitenlanders of vreemden, maar door mensen van je eigen vlees en bloed. Door ‘normale’ Hollanders. Vele jaren geleden. Door je meest nabije familieleden of dierbaren.
Die, net als jij nu, hun uiterste best deden.
En geen idee hadden wat ze nou echt aan het doen waren. En wat ze jou aandeden.
Dit is jouw echte levensdrama.

De weg hieruit is : Word je hiervan bewust.
Durf dit te voelen en bespreken.
En hierna :
Vergeef jezelf.
Vergeef hen.
Vergeef anderen.

Als dit niet lukt, zoek dan hulp.
Anders kun je niet verder en blijf je herhalen wat je al vele jaren doet: anderen de schuld geven van wat jij in jezelf niet onder ogen durft te zien. Niet durft te voelen.

KERNVRAAG :
Welk gevoel ligt te wachten onder jouw muur van woede en haat?

Wees moedig naar je innerlijk.
Alle andere wegen lopen dood.

Sterkte.

(Ja, ja, ik weet het. De mensen voor wie dit bestemd is, lezen dit niet of begrijpen dit niet.
Maar goed, je moet wát, hè, als democratisch wereldburger. En Delftenaar).