Hij was onze voetbaltrainer van de pupillen en woonde in de Schulpweg aan het einde van het dorp.
Dirk was snel kwaad en had alles voor ons over. Voor ons, voetballende jongens met grote dromen. Dirk was postbode en had ze ook gehad, die dromen. Hij leerde ons dat het ook mogelijk was om van boze mensen te houden. Boze mensen met een gouden hart, zoals Dirk.
Dirk had zo zijn eigen stemmingen en formuleringen. Vaak bestond er bij hem geen genuanceerde tussenweg of een neiging tot democratische besluitvorming. Hij was óf blij óf kwaad. Hij hield niet van gelijkspel. Het was óf winnen óf verliezen en er was geen tussenweg. Precies wat jongens willen. Duidelijkheid. Houvast.
In latere jaren kwam ik Dirk wel eens tegen in het café. Als hij dan kwaad werd begon hij niet te praten, te schelden of te vechten. Nee, Dirk wilde dan iemand in de fik steken. Met zijn aansteker.
Op een avond werd hij wel kwáád, maar het café was vrijwel leeg en Dirk kon geen tegenstander vinden. Ik hoorde hem plotseling roepen: ‘Ik steek die plant in de fik!’ Dirk sprong van zijn barkruk en liep doelgericht naar zijn niets vermoedende tegenstander:
de plant!
Ik heb zeer veel ingewikkelde situaties en conflicten meegemaakt in het Horeca-leven, maar dit was de eerste en de laatste keer dat ik een klant kwaad heb zien worden op een plant en dat een portier een klant moest tegenhouden omdat die de argeloze plant in de fik wilde steken bij gebrek aan andere tegenstanders.
Dat was Dirk. Hij hield niet van gelijkspel. Het was winnen óf verliezen.
Ook van planten.
Dat compromisloze pad leidde eens tot de ontdekking van onvermoed commerciële talenten bij Dirk. Begin jaren zestig, het begin van de seksuele revolutie, werden er condooms verkocht door de familie Singer, die dit deden voor de NVSH, de Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming.
Tijdens een busreis met de voetbalvereniging naar Oostenrijk galmde Dirk toen een gloednieuwe reclameslogan door de volle bus:

‘Singer kapotjes. Het merk met wereld reputatie!
Met Singer gewerkt, niets gemerkt!’

Verder was Dirk beroemd, omdat hij tijdens de Floralia aan het Rad van Avontuur draaide en prijzen uitdeelde. Na iedere ronde gaf hij een harde draai aan het ratelende wiel en riep dan luid door de zaal: ‘Ja mensen, en weer die oude kaarten terug! Nieuwe kaarten, nieuwe kansen, nieuwe prijzen! Winnen, winnen , winnen, steeds maar prijsjes winnen!’
Als iemand een rookworst had gewonnen, dan wachtte Dirk niet tot de winnaar de worst kwam ophalen. Nee, hij gooide hem door de hele zaal heen naar de gelukkige. Dat vond ik het mooiste, dat harde gooien en dat lachen erbij met dat luide roepen. Uren kon ik ernaar kijken.
Naar Dirk die de hele zaal aanstak. Niet met zijn aansteker, maar met zijn lef en zijn humor. En zijn vrolijkheid.