De grootste overwinning die wij als als voetballertjes van Pupillen A ooit behaalden was tegen het lang niet altijd lastige naburige Winkel.
De tegenstander kon al die ballen in eigen net moeilijk verkroppen dus gooiden de
11-jarige blauw-witten hun koppen in de wind en konten tegen de krib waardoor drie Winkeler spelers het veld voortijdig moesten verlaten wegens gemeen spel.
Aldus besloot ervaren arbiter Anton van Beers sr., de vader van, inderdaad, Anton van Beers jr.
Nadat de derde speler het veld had moeten verlaten, staakte Anton de wedstrijd in de volle overtuiging dat het voor een elftal met slechts acht spelers niet toegestaan was om de match te vervolgen. Na zijn fluitsignaal pakte hij de bal en marcheerde kaarsrecht richting kleedkamers met de jonge spelertjes gedwee en teleurgesteld achter zich aan.
Aangekomen bij de achterlijn werd hij echter staande gehouden door enige heftig protesterende en boze Nierupper toeschouwers, waaronder een woedende Klaas Kliffen, de vader van Piet. Kaas brulde met rood hoofd:
‘Ju benne hartsikke fout, man! Met acht speulers ken je best doorspeule, met zeuven moet je stoppe, níet met acht!’
Twijfelend keek de normaal zo rechtlijnige en zelfverzekerde arbiter om zich heen, maar hij vond geen steun, want nu begonnen ook andere toeschouwers Klaas bij te vallen:
‘Ja, Anton, je moete deurgaan hoor, dur is nag niks an de hand, met acht kennut nag best.’
Hierop stopte Anton gedecideerd zijn scheidsrechtersfluit weer in de mond, blies streng, rende het veld in en wees kordaat naar de middenstip waar de wedstrijd met een stuitbal gewoon werd hervat. Met elf tegen acht spelers.
Einduitslag: 21 – 0.
Vólle speeltijd!