Vandaag
spreken wij haar.
Zij, 16 jaar, uit Irak
haar vader is dood
haar moeder heeft hen verlaten
hun school is gebombardeerd
zij en haar zus zijn gevlucht.
Na een jaar spreekt ze al wat Nederlands.
We praten over vandaag en morgen
want over gister gaat ze huilen.
Ze kan mooi tekenen en laat het zien.
Trots!
Het zijn beelden over vrede en lieve mensen die elkaar helpen.
‘Want ik wil kinderen blij maken met mijn tekeningen’,
zegt ze.

Ooit als
zij terugkeert

Vandaag
spreken wij hem.
Hij, 14 jaar, uit Afghanistan
zijn familie is omgekomen bij luchtaanvallen.
Hij woont nu met tante, oom en nichtje in een flat
is lid van een basketbalclub in Delft
traint 2x per week, heeft talent
en is geïnteresseerd in leuke meisjes.
Zijn droom is om architect te worden
en mooie huizen te bouwen in Afghanistan.
‘Omdat mensen in mooie huizen gelukkig zijn’,
zegt hij.

Ooit als
hij terugkeert.

Vandaag
spreken wij hem.
Hij, 18 jaar, uit Syrië
wil dokter worden.
Ouders heeft hij niet meer
en zijn broer verdronk voor zijn ogen in de zee.
Hij droomt van een mooi land met goede mensen
waar hij later wil terugkeren
en helpen alle mensen gezond te maken.
‘Want kapotte mensen moeten beter worden’,
zegt hij.

Ooit als ….
wij vandaag beseffen dat wij hén zijn
en wij hún dromen in ónze spiegel kunnen zien.