In een serie coachingsgesprekken waarin ze iedere sessie een levensfase van haar met me heeft beproken, doorleefd en doorvoeld, komen we uiteindelijk aan bij het thema van het ouder worden, hoe ze dit beleeft en wat hier allemaal bij komt kijken.
En vertelt de vrouw me het volgende verhaal.

“Mijn dochter zei me dat ze ernaar verlangde een kind te krijgen van haar man. Ze vroeg me hoe ik daarover dacht.
En ik dacht:
Ik zou willen dat je weet dat de fysieke wond van de baring zal genezen, maar dat je daarna voor altijd kwetsbaar zult zijn.
Ik zou willen dat je weet dat als je als moeder de krant leest over oorlogen, branden en verkeersongelukken, dat je je dan altijd de vraag zult stellen:
Wát als het míjn kind zou overkomen?

Dan kijk ik naar haar, naar haar verzorgde gelaat, haar mooi gelakte nagels.

En ik denk:
Hoe mooi en verzorgd je er nu ook uitziet, als moeder zul je een primitieve beer zijn die dierlijk over haar kinderen waakt.
Hoe mooi en professioneel je er nu ook uitziet, je zult bij het eerste telefoontje van je kind uit iedere werkvergadering weg willen rennen, omdat jouw kind jou nodig heeft.
Hoe belangrijk je jezelf nu ook vindt, je zult als moeder je eigen leven altijd minder belangrijk maken dan dat van je kind.
Je zult gaan beseffen hoe anders en hoeveel méér je van je man kunt houden als je ziet hoe eindeloos hij met je kind kan spelen en stoeien.
Je zult gaan beseffen hoezeer je je verwant voelt met andere vrouwen die oorlogen willen stoppen en die strijden tegen dronkaards achter het stuur.
Ik wil dat je de opwinding zult ervaren als je kind voor de eerste keer op een fiets leert rijden of een kat aait.
Ik wil dat je de vreugde voelt die hartgrondig pijn doet.
En:
ik wil bidden voor alle jonge vrouwen die stamelend hun weg zoeken naar de meest wonderbaarlijke aller roepingen.

Maar dit alles zei ik niet tegen mijn dochter.
Als antwoord op haar vraag, reikte ik haar mijn beide handen over de tafel, pakte de hare vast en zei: ‘Je zult er geen spijt van hebben.’ “