Mijn tijdloze hart stelde mij de vraag.
Welke overledene zou je willen spreken in levende lijve?

Deze man.

Ik vroeg hem:
Hoe was het om jou te zijn?
Wie was je van binnen terwijl iedereen buiten álles van je verwachtte?
Wat voor land wilde je dat dit land zou zijn?
Hoe was het om leider te zijn van een klein landje in oorlog tegen een wereldrijk
zó groot dat de zon er nooit onderging?
Heb je gelachen? Met wie?
En
wat dacht je en voelde je vlak voordat dat klievende zwaard op het Binnenhof
je hoofd scheidde van je lichaam?

En nog zó veel meer vragen.
Zoals:
Wat zou je doen in deze tijd?
En zeggen?

Gister ontmoette ik hem aan de rand van de Hofvijver in Den Haag waar hij al eeuwen kijkt naar de plek van zijn eigen dood tijdens de staatsgreep van de prins van Oranje-Nassau.
En terwijl de bliksem de Mauritstoren doorkliefde en zijn ziedende bloed het Binnenhof verdronk, glimlachte zijn doorgroefde gelaat zachtjes naar mij.
En hoorde ik zijn kloppende hart.
Dat nooit was gestopt.

Het hart van Johan van Oldenbarnevelt.