Ieder jaar vinden de prachtige Open Monumentendagen plaats in september. Honderdduizenden Nederlanders trekken er dan op uit om gratis en voor niets de mooiste kerken, musea en historische gebouwen die Nederland rijk is van binnen te bewonderen.
In mijn woonplaats Delft worden gidsen ingezet om de vele bezoekers te informeren over de belangrijkste monumenten. Enkele rondleiders doen hun drukke werk in het oude stadhuis waar ook de middeleeuwse gevangenis is gevestigd.

En iedere gids leidt de mensen rond op zijn geheel eigen wijze.

Gids Klaas is oud-directeur van een basisschool. In deze menselijke computer zit een schat aan historische feitenkennis waar ieder gids zijn vingers bij aflikt. Klaas is ruim 70 jaar en voelt zich nog steeds de hele dag verantwoordelijk voor alles wat hij regelt. Met scherpe blik en luide en duidelijke stem coördineert hij de vele groepen die elkaar in strak ritme op moeten volgen bij hun bezoek aan de martelkamer uit de 13 eeuw.
Dan klinkt zijn mobieltje.
Midden in zijn hectische werkzaamheden laat Klaas plotseling alles vallen, pakt zijn rinkelende iPhone en beent weg.
Na een minuut komt hij terug en kijkt me aan. Zijn gezichtsuitdrukking is veranderd.
Zijn ogen staan zacht en zijn stem fluistert als hij zegt:
‘Mijn kleinzoon belde. Hij is zeven jaar en hij heeft zijn eerste doelpunt gezet.’
Dan loopt hij snel en met scherpe blik naar een wachtende groep en roept luid en duidelijk:
‘Ja, dames en heren! Als u mij nú wilt volgen deze trap op, dan gaan we beginnen met de rondleiding!’
En terwijl hij de groep richting de trap leidt, loopt hij langs me heen, knipoogt
en zegt zacht: ‘Mooi, hè …’