Ik zit naast een oude man op een bankje in de stad.
Hij zegt:
‘Vroeger dacht ik nog dat als ik iets wilde dat ik dat ook zou doen en kunnen. Het rare is dat terwijl ‘Willen’ in de eerste helft zo belangrijk is, het in de tweede helft steeds meer wegvalt.
Hetzelfde geldt voor keuzes maken. Ook dat is iets voor jongeren. Het is tenslotte noodzakelijk om te leren kiezen binnen de oneindige mogelijkheden die er zijn. Het is belangrijk om Jezelf te leren kennen, voor Jezelf te leren kiezen, en te doen wat belangrijk is voor Jou.
Kortom, er is dan nog sprake van een Ik dat iets wil, kiest, en een doel heeft.
Als je dan eenmaal dit belangrijke bewuste Willen, Kiezen en Denken hebt verworven, dan gebeurt er iets wonderlijks: dit alles vervliegt en lost op in de Tijd.
De overname van ons leven door de Tijd betekent dat we die alleen maar kunnen laten gaan en haar beweging volgen. Wíj willen en kiezen niet meer, maar datgene wat gebeurt kiest óns. Het gaat hierbij niet om een project van zelfverbetering, maar om iets geheel anders: het totale verlies van het Ik. Het Ik blijkt namelijk niets anders dan een denkbeeld te zijn, drijfzand, en zelfs dát niet.
Wanneer we eenmaal zó helder en moedig zijn om ons te laten meesleuren door het niks, dan smelt het Ik steeds meer weg. Dit is niet iets wat we doen, willen of kiezen, maar wat zich aan ons voltrekt. Vaak aanvankelijk als levenscrisis.
Door niks te zijn, worden we bevrijd van ons eerder zo zorgvuldig opgebouwde Ik.
Deze bevrijding is alleen mogelijk, mits er eerst een sterk Ik is waarvoor hard en zwaar is gevochten. En mits dit Ik eerst iets volkomen unieks heeft gedaan in de buitenwereld. Bevrijding heeft tenslotte alleen zin als er eerst een gevangenis is die het Ik belangrijk vindt.’
Sprak de oude man op het bankje in de stad.