Heksenvervolgingen in Europa kostten aan minimaal 16 duizend mensen het leven,
voornamelijk vrouwen.
Zaterdag 3 juni werden deze herdacht.
Mensen pleiten voor een nationaal monument.
Laten wij dit monument oprichten.

In onszelf.
Niet alleen voor heksen.

In een dorpje in Zuid-Frankrijk doen mensen dagelijks loopmeditatie langs een muur waar in de Tweede Wereldoorlog Franse burgers werden geëxecuteerd. Ik liep daar zelf drie maanden.

Waarom doen mensen dit?
En wat merk je op als je dit doet?

Allereerst merk je niets.
Naarmate je dit vaker doet en meer oefent, verdiept je aandacht zich.
Tot het innerlijk stil wordt.
Volkomen stilstaand stil, terwijl je in volledige aandacht hier loopt.
Dan
klinken in deze diepe stilte de geweerschoten.
Hierin
hoor je het schreeuwen van de mensen
die worden gedood.
En merk je dat het verschil tussen de schreeuwende mensen van toen
en jezelf nu
verdwijnt.

De tijd verdwijnt en alles gebeurt eeuwig Nu.

De stilte omarmt de geweerschoten en het bange gekrijs van de vermoorden.
Van jezelf.
Je ziet dat zowel de schoten als de stilte uiteindelijk,
uiteindelijk,
niet persoonlijk zijn.
Ze zijn universeel, tijdloos, nu.

In deze totale, stille, vredige omzwachteling vallen de schoten
en het gekrijs
stil.

De volgende dag,
tijdens de aandachtige loopmeditatie,
langs de muur,
zijn de schoten er weer.
En de doodsangst.
En het geschreeuw.
En onze aandacht.
En de stilte.

Heling duurt een leven lang, levens lang, eeuwig. Het duurt net even lang als het geweld.
Dat nooit stopt.

De schreeuwende mensen van alle oorlogen,
de slaven op de helse boten,
de gepijnigde blues-zangers op de verzengende katoenplantages,
de gemartelden in alle gevangenissen,
de gebombardeerden van Hiroshima, Rotterdam, Bagdad, overal,
de daklozen,
de vluchtelingen,
de gepeste leerlingen op alle scholen ter wereld,
de bedreigden,
de uitgescholdenen,
de verstotenen,
de niet erkenden,
de dieren,
de bomen,

wij allen schreeuwen vandaag de universele pijn die ieders pijn is.

Door hen te helen, helen wij onszelf.
Door ons te helen, helen wij anderen.
En de wereld.

Heling kunnen wij niet doen.
Helen is geen actie.
Helen in geen protest.
Heling is het toelaten van de innerlijke stilte die wij zijn.

Wij kunnen niet anders dan worden wie wij zijn.

Wees nu vrede.
Wees jij.
Bouw dit monument van stilte in jou.
Leef het.

Ook al wenkt het geweld ons met zijn krijsende verleiding.
En zijn wanhopig schreeuwende leugen.