Arme Bibi.
Ben.
Benjamin Netanyahu.
De man die bezig is met zijn derde huwelijk als echtgenoot van zijn vrouw en met zijn zesde kabinet als premier van Israël.
Nou kreeg onze Ben onlangs al een hartmonitor en die signaleerde dat zijn hart niet bloeide, maar bloedde. Hij heeft daarom sinds kort nu ook een pacemaker. Een innerlijke scootmobiel, zeg maar. Om hem aan de gang te houden.
‘Ik voel me goed’, zegt Ben, na het plaatsen van het hulpstuk.

Ik voel me goed…

Ik voel me goed met pacemaker en met het hele land in opstand vanwege zijn plannen om de rechtsstaat nu definitief om zeep te helpen en met een permanente oorlog met de Palestijnse en Arabische landen die zelf ook precies dezelfde p(e)acemaker nodig hebben. Zij lijden namelijk aan exact dezelfde kwaal als Ben. Het is één grote familiekwaal, een hartkwaal, al generaties lang.
Want oeroude familie, dat zijn ze. Onverbrekelijk en tijdloos.
De familieband is daarom heel sterk, maar ja, pacemaker nodig, hè, ieder familielid.
Ze kunnen het niet meer op eigen kracht. De hele familie is verzwakt.
En bloedend.

Ik bedoel,
zou zo’n man wel eens denken :
Goh, wat doe ik mezelf toch aan?
Hoe komt het dat mijn hart niet goed functioneert?
Functioneer ikzelf wel?
Waar adem ik Nu?
Houd ik van mezelf?
Houd ik van mijn lichaam, mijn hart, mijn buik, mijn hoofd?
Houd ik van mijn derde vrouw, van de mensen in mijn zesde kabinet, van de bewoners van mijn eerste land waar ik als eerste premier van Israël ben geboren?
Ja, hoe zit het eigenlijk met mijn liefde, mijn vrijheid, mijn vrede, en met de schoonheid in mijzelf, in mijn huwelijk, in mijn kabinet, in mijn land, in mijn wereld?

Beste Ben,
Heb jij wel genoeg lief?

Als je denkt van Ja, oprecht Ja, lieve, bange Ben,
ga dan vooral door met je hartmonitor, je pacemaker, je derde huwelijk, je zesde kabinet, je eerste land, en met je familiebuurlanden die aan dezelfde familiekwaal lijden als jij.
En ga dan ook door met je lieve hart dat smekend, gewond en stervend roept om jouw zachte aandacht en liefde in plaats van oorlog te voeren tegen jouw eigen hart. Deze innerlijke oorlog die je vervolgens voortzet in de buitenwereld.
Als je denkt van Nee, lieve, bange Ben, begin dan met stilstaan.

STOP!

En ga dan luisteren.
In aandacht luisteren naar datgene wat je nog nooit eerder hoorde. Nooit durfde horen.

Ik wens je luisteren, Ben.
Diep luisteren.
En wat hoor je dan?
Welk fluisterend verhaal wordt hier aan jou verteld?

Het ga je goed, lieve, bange Ben.
Ik denk aan je.
En aan je hele lieve, bange familie die al eeuwen met precies dezelfde pacemakers net zo dolend door precies dezelfde lege woestijn ronddwaalt als jij.
Blind.
En stokdoof.