Hoe breng ik mijzelf op aarde?
Vraagt Vrede vandaag aan de Zon.

De Zon fluistert licht:
Raak een mens.
En maak hem verslaafd aan jou.

Wanneer
je arm traag beweegt naar een glas water
en vreugde beleeft aan de beweging van zichzelf
en aan het tedere voelen van haar eigen spieren.

Wanneer
je hand zacht het glas aanraakt
en vastpakt
en een golf van genot
van de palm van je hand
door je hele lichaam trekt.
En je verwarmt.

Sensueel.

Wanneer
bij het heffen van het glas
je ogen verlangen naar het water
en het water naar je ogen
en verlangen naar verlangen.

Wanneer
je lippen het glas beroeren
je mond een slok neemt
het water je lichaam streelt
en milde aandacht het water traag volgt,
langzaam, langzaaam, langzaaaam volgt
op je tong, je verhemelte, je huig,
in je keel, tot in je ingewanden.

En wanneer je dan
van binnen wordt gekust
door éééén laaaange traaaage slok water
en je hele lichaam tintelend genot is

dat leeft, Leeft, Lééft,

LÉÉFT!

Is er dan nog verschil
tussen het drinken
van deze ééééne laaaange traaaage slok
en het leven van jouw leven?

Tussen dit moment
en alle tijden?

Tussen vrede en jezelf?

Het is zondagmiddag in Delft, Kyiv en Kaboel
op een bankje
met een glas water.

Wanneer water verlangt naar je lippen
de zon je huid streelt
en het water en jouw lichaam elkaar beminnen
schieten soldaten met bloemen
kussen Afghanen de grond
en is het vrede in Oekraïne.
Te midden van het gifgas en de kille lijken.

Zo leeft de slaaf van de Vrede.