‘De toegenomen inspanningen van Nederland om stabiliteit te brengen in zogenaamde fragiele landen blijken vruchteloos.’
Zo schrijft de Volkskrant na een diepgaand onderzoek van het IOB, Internationaal Onderzoek en Beleidsevaluatie, over de gangen van zaken in Afghanistan, Mali en Zuid-Soedan van 2015 – 2022.

Hee, zeg, wat een opzienbarende conclusie!
Ze hadden beter mijn stuk van twee jaar geleden kunnen lezen, dat nog steeds zegt:

Na 20 jaar zinloze Amerikaanse bezetting,
na 1000 miljard verspilde dollars,
na duizenden vermoorde jonge Amerikaanse soldaten en 25 Nederlandse militairen,
na, niet te vergeten, een paar honderdduizend Afghaanse doden,
en na publicatie, reeds in 2019, van ‘The Afghanistan Papers’ waarin de hoogste Amerikaanse militaire leiders erkenden
dat er niets was bereikt in Afghanistan,
dat de strijd niet te winnen viel,
maar dat dit geheim moest worden gehouden voor het grote publiek,
net zoals de ‘Pentagon Papers’ dat al een halve eeuw eerder hadden onthuld voor de oorlog in Vietnam (hoezo herhaling?),
na al dit gedoe dus,
namen de Taliban in twee weken tijd de macht in het hele land vrijwel geweldloos weer over.
Nou ja, beter gezegd, ze hadden de macht nooit uit handen gegeven. Ze waren er al die tijd al. Op dorpspleinen, in theehuizen, bij mensen thuis, in gesprekken met lokale leiders, op straat, in de bergen en de steden, in de haarvaten van de samenleving.
Overal.
Vlak onder de ogen van de Amerikanen en hun volgzame hulpjes die blind bleven voor wat zich werkelijk in het land afspeelde,
blind voor de mensen,
blind tussen de mensen,
blind onder de mensen,
blind in de mensen,
omdat ze zozeer bezig waren met het najagen van hun eigenbelang dat de beelden in hun hoofd belangrijker werden dan de mensen voor hun neus.

Zou Amerika al iets geleerd hebben?
Na
de Indianen genocide
Korea
Vietnam
Chili
De val van de sjah in Iran
Irak
Syrië
Libië
De aanval op de eigen democratie van 6 januari 2021
Afghanistan
Oekraïne.
Of is dit een te optimistische vraag?

De levenshouding van het kolonialisme, Amerikanisme en Talibanisme is:
‘Wij weten wat goed is voor jou, dus doe wat wij jou zeggen te doen.’
Dit gold voor Columbus, wiens houding de oorspronkelijke inwoners bloedig, gewelddadig en moordlustig kolonialiseerde.
Het is nog steeds deze Columbus-houding waarmee de Verenigde Staten de wereld probeert te overheersen.
Sinds 1492 is er niets veranderd in Amerika.
Dit is ook de houding van de Taliban.
Sinds hun geboorte is er niets veranderd in hun houding. Ook hun overtuiging is:
‘Wij weten wat goed is voor jou, dus doe wat wij jou zeggen te doen.’

Dit is ook de houding van Poetin en de Russische regering naar Oekraïne :
‘Wij weten wat goed is voor jou, dus doe wat wij jou zeggen te doen.’

Het lastige is de haat die in dit machtsgebruik de drijfveer is. Vooral als we beseffen dat het niet de haat is die de werkelijke drijfveer is van macht, maar de angst.
Haat is verborgen angst.
We hebben hier dus te maken met de drietrapsraket :
1. De buitenkant van de Macht
2. verbergt de binnenkant van de Haat
3. waarvan de drijfveer de Angst is.

Het is deze Angst die zegt :
1. ‘Wij weten wat goed is voor jou.
2. Dus doe wat wij jou zeggen te doen.
3. Dan zijn wij niet meer bang voor jou.’

Uit deze zinnen en angst komen alle politieke problemen in de wereld voort.

De vijand haat ons niet.
Hij is bang van ons.
Wij haten onze vijand niet.
Wij zijn bang van hem.

Het belangrijkste wat wij op aarde te doen hebben is onze angst te leren kennen teneinde ons ervan te bevrijden.
Wat is deze angst?
Het is onze angst voor vrijheid.
Angst voor innerlijke vrijheid.
Innerlijke vrijheid is tevens ons grootste verlangen.
We vinden dit dilemma tussen angst en verlangen in onszelf zoo lastig dat we liever oorlog voeren en ons vijandbeeld in stand houden dan onszelf te confronteren met onze eigen innerlijke angst voor vrijheid.
Zolang deze innerlijke angst blijft bestaan, zullen oorlogen en conflicten blijven bestaan.
Overwinnen we deze angst, dan wordt het vanzelf vrede, aangezien ons gedrag altijd onze innerlijke staat van bewustzijn volgt.
Zonder angst bestaat oorlog niet.
Dus:
Wat willen we?
Beter gezegd :
Wat durven we?
Hebben we de moed om innerlijk werkelijk vrij te zijn?
En durven we in vrede met elkaar te leven?