Fietsend door het kalme Buitenhof van de Chopinlaan richting Kerkpolderpad, zie ik dat daar een tijdelijke versmalling van het fietspad is door werkzaamheden. Tevens zie ik een geel bord met zwarte letters :

FIETSERS AFSTAPPEN

Voor mij, precies bij het bord, stapt een vrouw af en loopt verder met de fiets aan haar hand.
Ik schat in dat er voldoende ruimte naast haar is om haar in te halen, dus fiets ik haar traag en voorzichtig voorbij. Plotseling klinkt haar boze stem achter mij:
‘Heee! Er staat daar een bord!’
Ik stop, draai me naar haar toe, en zeg:
‘Inderdaad, daar staat een bord.’

Stilte.

‘Nou dan!’
‘Nou dan?’
‘Jaa!’
‘Jaa?’
‘Dus dan moet je afstappen!’
‘Waarom?’
‘Dat staat op dat bord!’
‘Dat ben ik met u eens. Dat staat op dat bord.’
‘Nou, doe dat dan!’
‘Waarom?’
‘Dat staat op dat bord, zeg ik toch!’
‘Ja, hierover zijn we het eens. Dat staat op dat bord.’

Ze kijkt me enigszins verbijsterd aan.
Dan herpakt ze zich.

‘U bent gek.’
‘Waar staat dat? Ook op dat bord?’
Ze schiet in de lach en zegt:
‘Ja, dat staat op dat bord.’
Ze denkt even na en roept dan:
‘En op alle borden!’
‘Overal?’
‘Jaa, overal, gekkie.’
‘Ooh, dan zal het wel waar zijn, hè?’
‘Zeker weten!’ roept ze blij.
‘We zijn het alwéér eens! ‘ zeg ik enthousiast.
En lachend zwaaien we elkaar ten afscheid.
De lieve Wandelaarster en de gevaarlijke Gek.