Als mensen een psychoot op straat verward horen roepen, dan doen ze daar vaak wat lacherig over. Dit lacherige probeert te verhullen dat we in onze spiegel kijken. Wat de psychoot luid roept, dat dénken wij. Het enige verschil is dat de psychoot zijn woorden naar buiten brengt en wij ze binnenhouden.
Experiment:
Observeer je gedachtenstroom eens een paar minuten van tel tot tel en je snapt wat ik bedoel.
We zien dan namelijk dat ons hoofd vol waanzin, chaos en geweld zit. Het is dus maar goed dat dit gedachtenvuilnis binnen blijft.

Hoe is dat vuilnis ooit in onze hersens geslopen?

Dat onze samenleving kan bestaan, komt omdat we onze moordzucht van de buitenwereld van ons handelen hebben overgeheveld naar de binnenwereld van ons denken. Vandaar dat er steeds minder oorlogen zijn in de buitenwereld. Dat we onze moorddadige impulsen hebben weten te transformeren tot taal is een van de indrukwekkendste resultaten van het beschavingsproces.
In plaats van het lichaam van de tegenstander te vernietigen, vuren we nu onze scheldwoorden en verwensingen op hem af. Zo bezien moeten we ook onze vervloekingen tot vruchten van beschaving rekenen. We leven in de bloeitijd van de vloek en de vervloeking. Deze scheldende lelijkheid heeft een basisprincipe: ‘Ik zeg wat ik denk en ik doe wat ik zeg.’
Wie zei dit ook alweer als eerste?
Oh ja, Pim Fortuyn in 2001.
Deze uitdrukking is onze tijdgeest geworden.
In het eerste deel van de zin (‘Ik zeg wat ik denk’) schuilt zijn voornaamste erfenis: het einde van de redelijkheid. Tegenwoordig noemt men dit echter: vrijheid.

VERWARRING
Het is deze verwarring, dit einde van de redelijkheid, dit tegenovergestelde van vrijheid en verantwoordelijkheid, die als vrijheid wordt beschouwd. Het is deze verwarring die alles tegenhoudt wat maar enigszins op beschaving, menselijkheid, fatsoen en vrede lijkt. Op deze wijze zetten we de ouderwetse, plaatselijke oorlog voort in moderne, digitale vorm met als gevolg dat de oorlog nu overal is.
Het is begrijpelijk dat mensen denken dat we hiermee achteruit gaan in beschaving, maar het tegenovergestelde is het geval. Het enige dat heden ten dage gebeurt is dat de psychotische, zwarte, gewelddadige, boze drek die altijd al in de mens verborgen aanwezig was, nu naar boven komt op de sociale media, het Malieveld, in complottheorieën en bij een verwarde, passief-agressieve, dreadlockende dansleraar die inmiddels in de vergetelheid is geraakt.
Iedereen mag vandaag de dag alles zeggen, ook de boze gekwetsten, psychoten en de haters.
De sociale media en de openbare ruimte zijn het zuiveringskanaal waar doorheen de innerlijke, psychische, donkere modder van de mens zijn uitweg zoekt naar buiten, naar de openbaarheid.
In deze openbaarheid komt alles aan het licht.

Wat voorheen in de strikte privéruimte van de therapeut werd besproken, wordt nu in de sociale media en op het Malieveld tot uiting gebracht. De spreekkamer van vroeger is de openbare ruimte van vandaag geworden.

Ofschoon het een verplaatsing is van locatie, blijft het principe hetzelfde:

door de innerlijke verdrongen angsten, kwetsingen, haat en woede naar buiten te brengen, komt het psychische vuilnis aan het licht.

GENEZING
De vraag is echter: Waar is de therapeut? Waar is de genezer? Wie begeleidt dit proces?
Het antwoord is:
Wij, jij, ik, tezamen met onze redelijk denkende en gevoelig voelende medemens die zijn verantwoordelijkheid neemt voor zichzelf en de samenleving.
De therapeutische spreekkamer bevindt zich niet meer apart achter een dichte deur, maar staat nu midden in de samenleving, naast onze medemens, in de trein, op straat, in de kroeg.
Dit fenomeen van genezing vraagt inderdaad om vakkundige begeleiding van ons als medemens, want de zwarte drek dient begrepen te worden. Pas in begrip en inzicht kunnen de kwetsingen, de haat en de projecties zich transformeren tot de liefde en vrede die ze in wezen zijn.

Haat is altijd vermomde liefde.
Oorlog is altijd verklede vrede.

DE IJZEREN WET
In psychische, persoonlijke en maatschappelijke ontwikkeling geldt een ijzeren wet:
Als je iets wilt bereiken dan moet je eerst het tegenovergestelde meemaken van datgene wat je wilt bereiken.

Pas na de Tweede Wereldoorlog ontstond 78 jaar vrede,
pas na een depressie kan helderheid ontstaan,
pas in angst kan moed zich ontwikkelen,
pas door verlies kun je leren winnen,
en door innerlijk te sterven komen we werkelijk tot leven.

Dit leidt tot de volgende conclusie:

De Tweede Wereldoorlog was vooruitgang,
de depressie is vooruitgang,
de ontdekking van de angst is vooruitgang,
verlies is vooruitgang,
innerlijk sterven is vooruitgang.

Het enige wat we hebben te doen is doorlopen, doorademen.
En zien. Helder zien.

We leven in een wereld die zich momenteel een weg baant door de donkere onderwereld van de ontkende angst. Ontkenning van de angst leidt tot woede en haat. Het gevolg is dat iedereen in zijn eigen eenzame, gewelddadige loopgraaf verbaal zit te schieten op een buitenwereld die hij niet begrijpt. In deze loopgraaf komt de wereld nu tot stilstand en loopt vast.
Corona is wijs en toont in deze stilstand aan dat de mens in oorlog is met zichzelf, met zijn eigen verwarde innerlijk, waarvan hij vervolgens de buitenwereld de schuld geeft, omdat hij niet in staat is langere tijd alleen thuis te zitten en hij wegvlucht voor de confrontatie met zijn eigen innerlijk.

VOORUITGANG
Dit vastlopen is een vooruitgang in beschaving doordat alles wat verborgen en onbeschaafd was in de mens nu naar boven en aan het daglicht komt. In dit licht van de openbaarheid kan duisternis uiteindelijk niet overleven.
Nadat duisternis eerst tot volle zwartheid wordt gebracht in de wereld zal het daarna door diezelfde wereld transformeren tot zijn wezen: meer vrede, meer liefde.
Hierna begint dan een nieuwe cyclus.
Zo is het de hele geschiedenis altijd al gegaan en zo zal het ook nu gaan. Dit geldt zowel in onze persoonlijke levens als wereldwijd. Net als wij is ook onze planeet een organisme dat onderhevig is aan universele wetten en cycli die de tijdgeest vormen.
De cyclus die we nu beleven zijn de pijnlijke barensweeën van een nieuwe wereld die bezig is geboren te worden. We zijn dus op de goede weg, ook al is het mooie kind nog niet geboren.

Daarom, lieve wereldfamilieleden,
heb geduld,
vertrouw,
en ga voorwaarts!

Met een traan in onze ogen en een milde glimlach op onze zachte lippen.
In dit levenstheater van het genot en de pijn.
Met het zicht op het licht, de vrede en het geluk die we in werkelijkheid zijn.
En die iedere tel voor het oprapen ligt.