Het probleem is dat we bij het bespreken van een probleem verlangen naar de oplossing.
Het probleem van vragen stellen is dat we verlangen naar het antwoord.
Het probleem van ziek zijn is dat we verlangen naar gezondheid.
In onze huidige tijd is het probleem dat we zo gehecht zijn aan het verlangen naar vrede.

Het verlangen naar de oplossing van het probleem dringt zich in ons hoofd naar de voorgrond, zodat de wortel van het probleem naar de achtergrond verdwijnt en we alleen de oppervlakte ervan zien.
Verlangen, en de identitificatie met dit verlangen, is een vorm van verdringing.
In het midden van onze verlangens zit doodsangst. En dus levensangst.

IMPORT
We volgen vandaag het nieuws over de oorlog in het Midden-Oosten.
Aangezien alle uiterlijke gebeurtenissen onze innerlijke ervaring zijn, importeren we die oorlogswoorden en geweldsbeelden naar ons hoofd, waar ze onze gedachten worden, en ze dalen af in ons lichaam waar ze onze emoties worden.
Op basis van deze importhandel vormen we onze mening die we vervolgens naar anderen willen uiten, naar de anderen die ook al vol zitten met hun eigen geïmporteerde gedachten en emoties.
Zo importeren we de oorlog daar in ons hoofd hier en exporteren we de oorlog vervolgens naar anderen die precies dezelfde import – en exportoorlogshandel drijven als wij.
Op deze manier zijn wij hier deel van de oorlog daar geworden.
Daar = Hier.
Hier = Daar

DE DOOD
Zo zetten wij het conflict, de oorlog en het geweld voort.
Op het moment dat we een probleem denken te hebben, ontstaat het verlangen dat het probleem (ziekte, conflict, ruzie, oorlog, geweld, enz.) niet meer bestaat. Dus schieten we ogenblikkelijk in de oplossingsmodus om het probleem snel en efficiënt te ‘tackelen’.
Opgelost!
Verdwenen!
Waarna zich meteen een volgend probleem voordoet dat ook zo snel mogelijk de wereld uit moet.
Vinden we.
Zodoende snellen we van probleem naar oplossing naar weer een volgend probleem.
Tot de dood ons scheidt.
Die dood vinden we ook al een probleem, vooral omdat we dit ‘probleem’ niet kunnen oplossen, dus blijven we er maar bang voor en blijven we onze angst hiervoor ontkennen.
Daarom blijft de dood een probleem.

HET VERGETEN
Wat we vergeten in onze drang om problemen zo snel mogelijk op te lossen is:
In het probleem te ademen.
Volledig aanwezig te zijn in het probleem.
Het probleem volledig toe te laten,
te ervaren,
te voelen in iedere vezel,
in iedere bloedcel van ons lichaam,
het probleem liefdevol te omarmen met ons totale bewustzijn
In volledige aanvaarding.

WIJSHEID EN GEVOEL
Ieder probleem draagt een wijsheid in zich die we nooit zullen ontdekken als we meteen naar een oplossing snellen.
In oplossingen denken wil zeggen: het probleem mag er niet zijn, het moet weg.
De oplossing komt zodoende voort uit de ontwijking van de werkelijke wortel en oorzaak van het probleem op het diepste, meest duistere niveau, waardoor de oplossing wellicht op korte termijn tijdelijk lijkt te werken, maar niet op de lange termijn.
Wat we eigenlijk weg willen hebben is niet in de eerste plaats het probleem in de buitenwereld, maar het gevoel van onaangenaamheid dat het probleem in ons veroorzaakt.
We accepteren dit onaangename gevoel niet en willen daarom naar een aangenaam gevoel, terwijl we er nooit bij stilstaan wat dit onaangename gevoel nu precies is.
Wat wil dit rottige gevoel in onszelf ons eigenlijk zeggen?
Welk verhaal vertelt dit onaangename gevoel aan ons?
Als we dit onderzoeken dan zien we dat het vervelende gevoel niet zozeer veroorzaakt wordt door de uiterlijke omstandigheden, maar vooral wordt veroorzaakt door de niet-aanvaarding van het probleem dat zich nu aan ons voordoet in de buitenwereld. En door de niet-aanvaarding van het rotgevoel in onszelf.

ERKENNING EN ONS LICHAAM
Bij het snelle zoeken naar oplossingen slaan we dus de belangrijkste stap over:
Het volledig erkennen, toelaten, aanvaarden, voelen, omarmen en helder zien van het totale probleem, inclusief het onaangename (angstige, woedende, hatende, pijnlijke, geërgerde, verdrietige, verkrampte, jaloerse, teleurgestelde, enz.) gevoel in ons lichaam, en hiermee ook inclusief de hoge ademhaling, verkrampte spieren, lage rugpijn, opgetrokken schouders, starre kaak, darmpijnen, buikpijn, walging, kotsneigingen, opgewonden onderbuik, afwerende lichaamshouding, spanning in de vingers, drang tot controle, enz.).

WAT TE DOEN?
We dienen eerst het probleem (conflict, ziekte, ruzie, oorlog, geweld, moord, haat, enz. ) open te durven ontmoeten, het zelf te wórden, het probleem te zijn, willen we het volledig leren kennen en begrijpen op het diepste niveau.
Zowel mentaal als emotioneel, lichamelijk, psychisch, én spiritueel.
Tot aan de kern van de wortel van het probleem aan toe.

ONZE MENINGEN
Het schreeuwende meningencircus en het enorme belang dat we toekennen aan onze eigen mening is niets anders dan de niet-aanvaarding van de enorme problemen die zich heden ten dage aan ons voordoen.
Meningen en strijd over meningen en strijd lopen vaak uit de hand, omdat meningen beladen zijn met angst, paniek, pijn en woede die voortkomen uit de niet-aanvaarding van een probleem. En van hieruit de niet – aanvaarding van onze emoties van angst, paniek, pijn en woede.
Deze niet-aanvaarding zorgt er ook voor dat we geen ruimte hebben voor de emoties en zienswijze van de ander. Hierdoor zijn we niet in staat de andere zienswijze volledig te aanvaarden en dit zorgt ervoor dat we de ander niet horen.
En de ander dus ook niet begrijpen.

ONS LIJDEN
Zo draaien we generaties lang rond en leven we schreeuwend langs elkaar heen in gewelddadige cirkels die steeds weer terugkeren naar het hetzelfde punt van de niet – aanvaarding van het lijden op aarde.
Ons lijden.
Ieders lijden.
Op deze manier wordt niets ooit fundamenteel opgelost en blijven we geërgerd, hijgend, rennend, schreeuwend zoeken naar de oplossing van het probleem.
Of we trekken ons zwijgend terug.
Aangezien we het fundamentele probleem van ons lijden op aarde weigeren te voelen, te zien en te erkennen, gaan mensen raketten schieten naar andere mensen, kinderen de kelen doorsnijden, en bommen gooien op onschuldige families.
Vervolgens gaan we hier onze meningen over hebben waarbij onze meningen niets anders zijn dan het ontwijken van de kern van het probleem.
Dit alles in de ijdele, bange hoop dat we het probleem oplossen, terwijl we het hierdoor juist voortzetten en verergeren.

DE WORTEL VAN HET PROBLEEM
Het werkelijke probleem is dat we dit probleem zélf zijn en dit weigeren te zien.
Wij leven permanent in de ontkenning van onszelf, in de ontkenning van wie wij werkelijk zijn.
Wij ZIJN het probleem.
Ieder van ons IS het probleem.
En de oplossing.

Wijzelf zijn de oplossing.

Jij bent de enige oplossing.