Oh, leven!
Schenk de wijn van de Liefde
voor jou
voor het kind
de vrouw
de man
onze naaste.

Oh, Leven!
Til ons naar de ijle hoogten
waar de zon, maan en sterren
onze harten verwarmen.

Waar watervallen, rivieren en oceanen
onze dorstende kelen vullen
met de klaterende stroom van de Vrijheid.

Oh, Leven !
Breek ons open
opdat pijn, angst en haat de ruimte krijgen zich te openbaren
en te transformeren tot de Vrede
die in haar kern verborgen zit
en die zonder deze pijn, angst en haat
niet gekend kan worden.

Oh, Leven!
Ben jij niet een absurde grap
zonder doel, zonder betekenis
zonder zin, zonder leidraad?
En dat dit onze grootste vrijheid is?

Is het niet zowel heerlijk als gruwelijk
te zien dat alles Geluk is
dat ons om niet wordt geschonken
terwijl de kanonnen op het slagveld
het eeuwige bloed van de ontelbare doden
doen verzinken in het zuigende moeras?

En is het niet onbegrijpelijk te zien dat dit alles perfecte Schoonheid is
terwijl alles hemeltergend schreeuwt van oneindige pijn?
En alleen maar Lelijkheid is.

Terwijl ik vandaag gewoon mijn boodschappen doe, op de bank zit, en tevreden terugkijk op weer een mooie dag. Een dag, zo gewoon.

Een moment, zo intens gewoon.