De mens zet zich neer tegen een boom.
En luistert langdurig.
Naar de boom die stilte is
en in stilte haar stille takken spreidt
naar de stille lucht.

Ze loopt de stad in.
Het geluid van auto’s, muziek, kinderen, ruzie, gekrijs, oorlog omringen haar.
Zij luistert langdurig.
Zij hoort dat er geen grens is tussen geluid en stilte.
Zij hoort dat in het diepst van ieder geluid slechts grenzeloze stilte is.

Ze hoort mensen.
Voelt emoties.
Ze luistert aandachtig naar angst, pijn, woede, haat, rouw, verdriet, vreugde.
Waar ze hoort dat in het diepst van de razende haat,
van iedere emotie en gedachte,
de stilte onaanraakbaar aanwezig is.
Dat haat stilte niet kan pakken.
Dat het wezen van emotie stille stilte is
terwijl alles beweegt
en alles schreeuwt.

Zij wandelt door de wereld.
Overal waar zij loopt zijn kleuren, vormen, mensen, beweging, geluiden.
Zij luistert aandachtig.
Zij hoort dat in iedere kleur, iedere vorm,
ieder mens, iedere beweging, ieder geluid
volmaakte stilte is.

Terwijl ze de hele aardbol over reist.
En in aandacht luistert.
Hoort ze niet alleen dat de aarde stilte is.
De aarde baadt in een stilte die oneindig groter is dan de aarde zelf.

Hoe hard de mens ook huilt, krijst, gilt,
materie laat schreeuwen,
bommen laat vallen,
verkeer laat razen,
tranen laat vallen om peilloos verlies,
overal hoort ze niets dan stilte.
In en om haar heen.
Zelfs het hele heelal baadt in een stilte die groter is dan ruimte ooit kan worden.

Zij hoort dat stilte vrede is.
En dat vrede kracht is.

Naarmate ze dieper luistert
wordt het stiller
neemt de stilte bezit van haar
wordt ze de stilte
die ze is en altijd is geweest.

Ze hoort
dat stille vrede de stof is
waaruit al het leven is gemaakt.

Dat vrede nooit geboren is
nooit zal sterven.
Dat dit moment vrede is
dat vrede onuitroeibaar is.

Ze begrijpt
dat ieder mens,
vriend en vijand,
dat wij allen vrede zijn.

Hoe hard de mens ook hoofdschuddend
blijft krijsen, vechten en moorden.
Midden in ongehoord vredige stilte.
Die stilstaat.
Stil is.

Is.

Ongekend.