In veel, of alle, landen oefent men macht uit door vakken te vullen.
Als mensen jouw naam kennen dan weten ze tot welk geloof je behoort.
Geloof!
Belangrijk!
Macht!
Als ze dat weten dan weten ze in welke wijk je woont, met wie je omgaat, wie je moet benaderen voor een baantje, en op welke partij je stemt. Ze hebben je in een vakje gestopt, het vakje is gevuld, dit vakje is je identiteit geworden en dus ook: het vakje is je leven geworden en de kansen die je in het leven hebt.
Het vakje = je leven = de beelden die anderen van jou hebben.
Het vakje heeft dus niets te maken met wie je echt bent, maar met de beelden die anderen van jou hebben op basis van Geloof, en alles wat daaruit afgeleid wordt (wijk, baantje, vrienden, partij, enz.).
Nu is het probleem een beetje dat Geloof overal is. Je zou je zelfs af kunnen vragen:
Waar is Geloof niet?
Geloof = De diepste Basisovertuiging van een mens.
Op basis van wat je diepste denken, voelen en intuïtie jou vertelt, geef je je Geloof vorm in woord en daad. Of het nu Islam, Christendom, Atheïsme, Hindoeïsme, Boeddhisme, Fascisme, Communisme, Anarchisme, Rationalisme, New Age, Woke, Feminisme, Fanatisme, Vegetarisme, Conservatisme, Agnosticisme, Ietsisme, of wat dan ook is.

IDENTIFICATIE
Al deze Geloven zijn nog geen probleem.
Ze worden wél een probleem als mensen zich met hun Geloof identificeren.
Dus dan krijg je verwarringen als:
Ik bén katholiek.
Ik bén moslim.
Ik bén feminist.
Enz.
Je vakje is gevuld en je maakt jezelf wijs dat dit je identiteit is.
Je dénkt dat je dit gevulde vakje bént.

Door zich te vereenzelvigen met een Geloof of diepste Basisovertuiging wordt de mens de bron van conflict, oorlog en al het geweld op deze wereld, aangezien de mens zich afscheidt van de rest van de mensheid. Hij voelt zich hierdoor superieur aan anderen, en vanuit deze afgescheidenheid en dit superioriteitsgevoel gaat hij om met zijn medemens op basis van de overtuiging :
Ik ben beter dan jij.
Variatie : Ik ben minder dan jij.
Andere variatie : Ik ben gelijk aan jou.
Ieder meerderwaardigheidscomplex,
ieder minderwaardigheidscomplex,
ieder gelijkwaardigheidscomplex
komt voort uit de Basisovertuiging van een Geloof en is hiermee de oorzaak van ieder conflict.
Koot & Bie zongen jaren geleden al heel blij: Onze God is de beste!
Hiermee tevens doelend op atheïsten die hun niet – God vereren, want Geloof en Ongeloof komen op hetzelfde neer, alleen geloven ze ieder een andere kant op.

HIER-EN-NU
Nou zijn er zowel eeuwenoude als moderne Gurus die erop wijzen dat er iets bestaat dat geen Geloof, geen Basisovertuiging, geen Gedachte is.
Dit is : het Hier-en-Nu.
Dus zeggen ze: Jij bént het Hier-en-Nu.
Je bent dus ten diepste niet je Geloof, niet je Basisovertuiging, niet je Denken.
En het Hier-en-Nu is niet een moment in tijd, maar het is tijdloos, terwijl het tevens dit momentloze moment is dat altijd bestaat. En dat wij zijn.
Hieruit volgt automatisch dat we niet ons lichaam zijn, niet ons verleden, niet onze toekomst. Verleden en toekomst zijn tenslotte slechts gedachten en niet het levende leven zélf dat wij nu en altijd zijn.
Echter, als we niet onze gedachten, niet ons Geloof en niet ons lichaam zijn, wie zijn we dan wel?
Komt ie:

We zijn Liefde.
We zijn Vrede.
We zijn Vrijheid.
We zijn Schoonheid.
We zijn Stilte.

Mooi, toch?

Nou is het lastige dat als mensen dit horen, dat velen hier meteen een nieuwe Gedachte, een nieuwe Basisovertuiging, een nieuw Geloof van maken, waardoor het eeuwenoude liedje zich herhaalt en mensen enthousiast gelovig beginnen te roepen dat je vooral van het Hier-en-Nu moet genieten, of niet moet plannen, of niet mag nadenken, of roepen dat alles illusie is, enz.

JOSEPH AOUN
Libanon heeft een nieuwe president. Eindelijk.
De meest onmogelijke baan op aarde in het meest verscheurde land op aarde met ontelbare Geloven binnen twee wereldgeloven, want als mensen eenmaal beginnen te geloven en zich af te scheiden, houden ze er ook nooit meer mee op, hè.
Joseph Aoun is zijn naam.
Een generaal in het Libanese leger en nu dus verkozen tot president. Tijdens de bloedigste veldslag in Libanon bleef hij volgens getuigen volkomen kalm, standvastig en gefocust.
Verder zegt men over Aoun: Hij is een lieve man.
Als ik onderstaand foto van zijn hoofd zie, zie ik de combinatie van vriendelijkheid en meedogenloosheid. Duif en Havik. Samenwerken en doden.
De perfecte eigenschappen voor een Libanese president die vrede voor zijn volk wil.
Ik denk dat Joseph Aoun volledig in het Hier-en-Nu leeft en geen Geloof aanhangt. En daarom de perfecte leider is die het door vele Geloven verscheurde Libanon kan leiden naar een weg waar mensen iets meer kunnen gaan beseffen dat ze geen vakkenvullers zijn, maar dat ze Liefde, Vrede, Vrijheid, Schoonheid en Stilte zijn. En dat dit voor ieder mens geldt. Van wat voor Geloof en Ongeloof dan ook.

Kom op, Joseph!
Voorwaarts !
In meedogenloze liefde voor ieder mens.
Zolang dat maar geen nieuw geloof wordt.
Mooie kale kop, trouwens.