Oké, het is ‘ze’ gelukt : we zijn bang geworden.
Een diepe angst die we verbloemen met een permanente verontwaardiging over wat radicaal rechts, met Trump als de Grote Leider, ons allemaal aandoet.
Deze verontwaardiging uiten we regelmatig in gezelschap van andere bange mensen die zich eveneens uiten in dezelfde steeds maar herhaalde verontwaardiging nadat ze dezelfde kranten en dezelfde TV-programma’s hebben gezien. Hierdoor verenigen bange mensen zich in hun ontkende angst en voelen ze zich veilig bij hun gedeelde verontwaardiging.
Verontwaardiging als vermomming van angst die we delen tegenover en met een gedeelde vijand onder het mom van ‘een goed gesprek’ waarin sowieso niemand luistert naar de ander, maar slechts de bevestiging zoekt van zijn eigen gelijk. Net zoals dat gebeurt bij het lezen van een artikel. Verontwaardiging zoekt slechts zijn eigen bevestiging.

Samengevat : Verontwaardiging = klagen = zwak blijven.

Tot zover over hoe verdringing van angst werkt onder mensen. Dit verenigt ons schijnbaar en het biedt een schijnbare veiligheid en schijnbare eenheid onder de paraplu van gedeelde verontwaardiging die een vorm van klagen is dat als doel heeft de eigen zwakte in stand te houden. Zo maken we onszelf deel van het bange systeem dat we denken te bestrijden.

Wat je bestrijdt, dat wordt je.

Angst kent ontelbare toneelstukjes en gedijt daar wel bij, zolang het publiek maar gelooft dat het toneelstukje de werkelijkheid is.

HET TRILLINGSNIVEAU VAN DE ANGST
In onze gedeelde verontwaardiging, in onze gedeelde ontkende angst, in ons zwakke klagen, zetten we de ontkende angst van de extreem rechtse politieke leiders voort. Onze verontwaardiging over hun beleid, woorden en daden lijkt aan de buitenkant een oppositie tegen extreem rechts, terwijl het in feite een voortzetting is van de angst van extreem rechts in andere vorm.
Voor de spirituelen onder ons : deze angst trilt op een bepaalde zelfde frequentie waarop angst kan gedijen.
Angst kan dus tegengestelde meningen uiten op dit lage en zware trillingsniveau waardoor alle partijen ervoor zorgen dat hun angst in stand blijft, terwijl men zichzelf wijsmaakt de andere partij te bestrijden. Wijzen naar elkaar en elkaar de schuld geven is zo’n uiting van angst die op dezelfde golflengte plaatsvindt en elkaars angst in stand houdt onder het mom van een debat of discussie. Deze levensenergie is zo laag en zo zwaar dat ze niet in staat is op te stijgen. Dus blijft ze hangen in de modder.

CHAOS ALS POLITIEK
Extreem rechts uit zijn angst in het creëren van chaos waardoor een crisis ontstaat en die crisis roept om een daadkrachtige aanpak van een sterke leider. De extreem rechtse leider grijpt in door het scheppen van een nóg grotere chaos waardoor hij zichzelf noodzakelijk maakt, terwijl hij niets anders doet dan de steeds toenemende crises voortzetten en chaotischer maken en de andere partijen hiervan de schuld geven.
Door hier verontwaardigd over te gaan praten is een vorm van klagend slachtoffergedrag dat als doel heeft de eigen angst niet te voelen, niet te doorzien, en vervolgens niets anders te doen dan alleen maar verontwaardigd praten binnen eigen beperkte kring die net zo verontwaardigd is als wij.
Goocheltruc geslaagd.
Extreem rechts wrijft vergenoegd in zijn handen.
De chaos is gelukt.

DE WRAAK OP DE LINKSE ELITE
Waar verontwaardiging blind voor is, is zijn eigen aandeel in de steeds grotere macht van extreem rechts.
De waarheid is:
De politieke, bestuurlijke en journalistieke elite heeft niet voldoende geleverd aan het volk.
Politiek links in Nederland schudde zijn ‘ideologische veren’ af in de jaren ’90 van de vorige eeuw en verliet de mensen die het echt moeilijk hebben.
De Democrische Partij in Amerika raakte, net als de Republikeinse Partij, steeds meer in de greep van het grote geld, waardoor ze het gevoel voor en de verbinding met het gewone en steeds armere volk verloren.
Zo groeide de machteloosheid van het volk, zo groeide hun woede, hun klagen, en het enige machtsmiddel dat hun nog restte was hun stem uit te brengen op de oppositie partij die hier gretig gebruik van maakte door de onvrede aan te wakkeren met flagrante en bewezen leugens.
Hun stem op extreem rechts is de wraak op democratisch links die niet genoeg voor het arme deel van de bevolking heeft gedaan wat het had moeten doen, namelijk meer inkomensgelijkheid, meer welvaart, meer gelijke kansen qua wonen, scholing, zorg en werk bieden.
De tragiek van deze keuze uit wraak is nou juist dat extreem rechts in Europa en de republikeinense partij in Amerika niets voor het volk doen. Noch de republikeinen, noch de PVV, en noch alle extreem rechtse partijen in Europa hebben iets op met arme mensen zonder macht.

DE TRAGISCHE KEUZE
De angst van het volk, die voortkomt uit machteloosheid, transformeert zich dus in een woede die zich uit in een stem op extreem rechts die in feite een wraak is op de linkse politiek en een blind geloof heeft in de fabeltjes, de xenofobie en de complottheorieën van extreem rechts.
Hun stem is dus niet in de eerste plaats een stem vóór extreem rechts. Nee, het is een stem tégen de politieke elite van links. Het is een wraakstem. Hun stem zegt in wezen: jullie zorgen niet voor ons, dus bekijk het maar.
Echter, doordat hun stem voortkomt uit angst, machteloosheid, woede en wraak, kiest het nou net die richting die hen niet zal helpen, maar juist tegenwerken. Hierdoor zal hun angst alleen maar groter worden, waardoor angst en machteloosheid volledig hun zin krijgen, verder kan groeien, en op een nóg lagere frequentie zwaar voortmodderen.

VAN ONTKENNING NAAR ILLUSIE
Ontkende emoties
zorgen voor
ontkende feiten
en ontkende waarheid.

Uit deze ontkenning ontstaat chaos. Hetgeen precies het doel is van extreem rechts: chaos creëren.
Goocheltruc wederom geslaagd.
Applaus van het bange publiek voor de Grote Leider die niets anders heeft gedaan voor de bevolking dan nóg grotere chaos creëren en NIET zorgen voor de bevolking. Hij zorgt alleen voor zichzelf en zijn eigen macht.
De Grote Leider van vandaag is de Grote Goochelaar die illusies voorschotelt aan zijn publiek dat aan zijn lippen hangt en deze goocheltrucs ziet als de waarheid. Angst kijkt naar Angst en bedekt dit met illusies waardoor de voorstelling een succes lijkt, terwijl het alles afbreekt en het publiek berooid achterlaat.

DE ANGST VOOR VRIJHEID
We zien hier in de dagelijkse praktijk, zowel bij politieke debatten in de Kamer, als in gesprekken op verjaardagspartijtjes, clubs, kroegen, theekransjes en overal, de kern van dit drama zich voltrekken dat samengevat kan worden in: de angst voor vrijheid.

Angst is onvrij.
Ontkende Angst is onvrij
Verontwaardiging is onvrij.
Klagen is onvrij.
Wraak is onvrij.
Het met elkaar eens zijn in verontwaardiging is onvrij.

Zie hier de huidige stand van zaken. Een toestand die zich al duizenden jaren herhaalt in steeds andere vormen die neerkomen op één ding: De mens beschouwt zichzelf als vrij, terwijl hij doodsbang is voor zijn eigen innerlijke vrijheid. En dit ontkent.

ONZE INNERLIJKE WERELD
Maar ja, welk mens gaat nog naar binnen?
Welk mens onderzoekt zijn meest duistere delen, zijn doodsangsten, zijn pijn, zijn eenzaamheid?
Welk mens durft zich over te geven aan datgene wat hij niet kent?
Welk mens durft innerlijk te sterven en door zijn eigen graf heen te lopen?
Welk mens durft werkelijk mens te worden?
Zolang de mens niet dagelijks innerlijk durft te sterven en door te lopen, is hij niet vrij. Hoe kan hij dan juist handelen?

De reddingsboei ligt niet bij de politiek.
De reddingsboei zijn wij zélf.

DE MENS
De mens is geen mens.
De mens is een mens in wording.
De weg naar innerlijke vrijheid is bezaaid met prikkeldraad.
Het is uit deze vrijheid waaruit de juiste acties ontstaan, de juiste woorden, de juiste verantwoordelijkheid. En de juiste krachtige strijd.
Wie heeft dit lef?