Ik hou van bladeren, omdat bladeren altijd alleen maar bladeren zijn.
Een mooie eigenschap van bladeren is dat ze alles toelaten en geen verzet bieden tegen datgene wat gebeurt.
Zo kunnen zij bijvoorbeeld het licht in zich opnemen en hierdoor zélf lichter worden. Doorschijnend zelfs.

Kijk maar!

Terwijl ze net zo makkelijk regen, storm, kou en hitte toelaten.
Wat ook zo goed is van bladeren is dat, naarmate ze lichter schijnen, zij helderder de schaduwen van andere bladeren weerspiegelen op hun eigen blad.

Kijk maar!

Wat bladeren ook goed kunnen, is doodgaan.
Wanneer de herfstwind bepaalt dat het moment van sterven voor het blad is gekomen, dan valt ze zonder weerstand of protest dwarrelend op de grond, sterft, en wordt opgenomen in de aarde die hierdoor vruchtbaar wordt. En leefbaar.
Een half jaar later, terwijl iedereen dacht dat het blad dood in de grond lag, staat het blad op uit de dood en hangt opnieuw aan een boom. Te leven, te stralen, licht te ontvangen, schaduwen te weerspiegelen. En zélf licht te worden.

Kijk maar!

Echter, zo te zien is dit een ander blad dan het herfstblad. Bovendien is het nu lente en geen herfst en een ander blad hangt aan een andere boom.

De vraag is: Is dat zo?