Vandaag ben ik in Den Haag en zie Haagse Harry al vele jaren roepen wat Trump al veel eerder tegen Poetin en Netanyahu had moeten roepen: Kap Nâh!!
En vandaag worden er baby’s geboren in Gaza. In Oekraïne. In Soedan.
Ik probeer me de allereerste seconden en de allereerste indrukken in de aardse hel van het onschuldige, nieuw geboren, lieve mensje voor de geest te halen.
Het zijn deze allereerste indrukken die de rest van zijn/haar leven zullen bepalen.
Die alles zullen bepalen.

Hoe verloopt je leven als je geboren wordt in de hel?

Ik ken (te) veel jongeren die opgroeiden in oorlogsgebieden waar hun ouders met hen wanhopig vandaan vluchtten. En toen moesten ze hier in Nederland Franse grammatica leren van mij.
Wat is erger?
Dit is natuurlijk een wrang grapje, maar ik vertel hem toch even hier, aangezien deze opmerking vaak het ijs brak tussen mij en de gevluchte jongeren in mijn klas of als schoolcounselor in individuele gesprekken.
Een diep oorlogstrauma heeft zeven (7!) generaties nodig om te helen. Mits er in die tussentijd geen oorlog plaatsvindt, wat een illusie is.

Als de oorlog is afgelopen, begint de oorlog.

Na de wapenstilstand krijgen de verstopte innerlijke demonen de kans omhoog te komen. Dàt is de ergste oorlog: vluchten kan niet meer. Je kunt nooit vluchten voor je innerlijke demonen wanneer ze eenmaal bewust gemaakt zijn en gevoeld worden.
Ik heb iemand gekend die tien jaar jong was toen het bombardement op Rotterdam alles vernietigde wat hij kende en lief had. In 1953 hielp hij mee de drenkelingen in Zeeland op te vissen na de Watersnoodramp. Als jongetje begreep ik niet waarom die man zo weinig sprak, nooit blij was, saai was. En later begreep ik niet waarom hij zulk schadelijk gedrag vertoonde, voor zichzelf en zijn dierbaren. Tot ik de verhalen hoorde. En verstond.
En nóg later zag ik dat één generatie niet genoeg was om de psychische wonden te helen.
Het bombardement en de watersnoodramp waren nooit gestopt.

Als we ons lot onder ogen zien, ligt daar de kans op onze bevrijding.
Als we ons lot niet onder ogen zien, wordt het ons noodlot.

Stel,
je wordt in 1957 geboren in Koeweit.
Dan heb je nog geen weet van je latere lot.
Het lot beslist dan in 2025 dat je wordt gevraagd om gouverneur te worden van de hel in het vernietigde Gaza. Dat gebeurt op dit moment met Samir Hulileh.
Wat gaat hij doen?
Wat zou jij doen?

Sommige mensen dragen de meest onmogelijke levensopdracht op hun schouders en in hun ziel. Het lot is onontkoombaar. Soms zet het leven je volkomen schaakmat. Het is op dit onvermijdelijk noodzakelijke moment dat niet jij de keuze maakt, maar het leven jou bij de keel grijpt en de richting opduwt die je niet wilt en toch moet gaan.
Of je vandaag geboren wordt in Gaza.
Of je een bombardement meemaakt in 1940.
Of je aangewezen wordt tot gouverneur van de Hel.
Een scheiding, ontslag, ziekte, depressie, ongeluk, faillissement, overlijden van een dierbare.
Het lot beslist.
Hierna is de beslissing aan jou.
Jij beslist om van jouw levensweg je noodlot of je bevrijding te maken.
In het besef dat in iedere hel die jou bezoekt de hemel verstopt zit.

Ik wens Samir Hulileh de bevrijding toe waar wij allen al vele levens lang naar snakken.