Op een gewone zaterdag loop ik gewoon te slenteren te midden van gewone mensen over een gewone markt door het gewone Delft. Dan zie ik een gewone Delftenaar achter zijn kraam zitten te puzzelen.
‘Zit je weer slapende rijk te worden, Rinus van Huyksloot?!’, roep ik luid.
Rinus kijkt op, schiet in de lach en loopt naar me toe. Dan zegt hij serieus :
‘Je hebt maar 1 leven. Dan kun je maar beter doen wat je leuk vindt’
Deze woorden komen rechtstreeks bij me binnen. Vooral omdat ik weet dat ze uitgesproken worden door iemand die weet wat het is om bijna niet meer te leven.

Rinus en ik kennen elkaar van de Werkgroep Prinsenhof Museum die ontstond na de alerte, Delft reddende actie van Brie van Klaveren waarbij we met 800 mensen demonstreerden op het Agathaplein tegen de slopende plannen van het Prinsenhof Museum van een niet-Delftse architect die niet helemaal begreep wat historisch erfgoed nou precies betekent.
Rinus was vele jaren lang Hoofd Facilitaire Dienst van het Prinsenhof Museum en deed hiernaast nog vele andere dingen. Rinus is DE grote kenner van het oudste stadsklooster van Nederland (Sint Agathaklooster uit het jaar 1400!) en tegenwoordig Prinsenhof Museum.
De leden van de Werkgroep kregen van Rinus rondleidingen binnen en buiten het gebouw en wat iedereen opviel was dat Rinus echt iedere steen, hoekje en gaatje van het gebouw als zijn broekzak kent en ook precies weet van wanneer en waarom dat deel daar toen is gebouwd.
Zo stelde Rinus zijn enorme kennis ten dienste van ons, de stad, de historie en van de respectvolle restauratie van het museum.

Inmiddels, na vele veelbewogen jaren, zit Rinus volkomen ‘chill’ achter zijn zaterdagse kraam, puzzelt, maakt grapjes, en spreekt iedereen die hiervoor open staat. En als hij in slaap valt is er altijd wel een toevallig voorbij komende Delftenaar die hem wakker roept : ‘Hee Rinus! Zit je weer slapende rijk te worden?!’
Eens te meer besef ik dat het ‘gewone’, dat een gewone zaterdag, gewoon slenteren, op een gewone markt, in het gewone Delft, helemaal niet bestaat.
Eens te meer besef ik dat een ‘gewone’ Delftenaar of een ‘gewoon’ mens ook niet bestaat.
Dat ‘gewoon’ absoluut uniek is.
En eenmalig is.
Absoluut eenmalig is.

Pas las ik in het plaveisel van het trottoir in Rotterdam het volgende :
‘De stap die u zet
Zet ‘m weloverwogen
Nooit zet u die weer.’

Ik stap weer op, Rinus en ik groeten elkaar vrolijk ten afscheid en terwijl ik doorslenter blijft die ene zin in me door echoën: ‘Je hebt maar 1 leven.’