Ik sta te wachten op de Koepooortplaats, het hop-on hop-off parkeerterrein voor touringcars achter het Hampshire Hotel.
Een grote zwarte bus komt aangereden met daarop de magische letters:

FEYENOORD

Een deur gaat open en eruit stuitert een voetbal. Hier achteraan tuimelen 11 in trainingspak geklede Amerikaanse jongens van 10 jaar die allen slechts 1 doel hebben:
de verovering van de bal!

Honger.

Eén jongen wint en wipt de bal omhoog, tikjes op de wreef, knie, hoofd en schouder. Daarna schept hij hem naar een andere gretige eter en zo ontstaat een stil samenspel op het harde beton.

Tik tak tok tok tak tik.

Inmiddels zijn ook de ouders en begeleiders uit de bus gestapt om een historische rondleiding van me te krijgen. Hun talentvolle zonen lopen stage bij de Rotterdamse club.
Vlak voordat ik wil beginnen merkt een vader op dat de bal eerst terug in de bus moet.
Elf teleurgestelde gezichten kijken machteloos smachtend het verdwijnende kleinood na.
Lopend naar het centrum en tussen de historische bezienswaardigheden door beantwoorden de jongens enthousiast mijn vragen over wie de beste voetballer van de wereld is (Ronaldo! Messi!), welke de beste club is (Barcelona! Liverpool!), wie zondag gaat winnen (Not Ajax!), enz. enz.
Eén klaterende waterval van betoverende namen, woorden en helden. Het andere leven is slechts een onbelangrijke pauze tussen twee voetbalmomenten.

Honger.

Tussendoor vertel ik mijn spannendste en wreedste oorlog-, martel-, bloed-, moord- en doodslagverhalen teneinde zo lang mogelijk hun aandacht vast te houden.
Bij Het Steen, de oude gevangenis, word ik de beul, haal een tienjarige middeleeuwse, praatjesmakende misdadiger naar voren en vraag aan zijn toekijkende ouders:

‘Do I have your permission to torture your son?’
‘YES, PLEASE!’, roepen ze blij in koor.

Ademloos volgen de jonge getuigen de meedogenloze marteling waarbij het slachtoffer opvallend verrukt is door alle aandacht die hem nu ten deel valt.
Na alle bevredigende straffen en pijn lopen we terug naar de parkeerplaats waar één jongen direct de bus in rent en eruit stormt met het verloren sieraad.

Gejuich!

Binnen 1 tel, 11 jongens, 10 jaar, 1 bal, samengebald in door niets en niemand opgelegde of aangeleerde concentratie en overgave.
Wanneer ik na het afscheid wegloop hoor ik achter me alleen nog maar stilte en in die stilte het zachte tikken van de bal op het harde beton.

Tik tak tok tok tik tak

Een vaderlijke stem roept: ‘Come on, boys, enough, let’s go!’
Een jongen smeekt: ‘Oh, please, dad, just five more minutes!’

Een eeuwenoude zilveren traan daalt af naar mijn wang, valt zacht in mijn fluwelen juwelenkistje en fluistert:

Honger,
onstilbare honger,
is de mooiste eeuwige liefde die bestaat.

Laat het nooit stoppen.