Ik woon met veel genoegen te midden van een paar honderd buren. Een flat is net een dorp en de dorpsstraat waar je elkaar ontmoet is de hal en de lift.
Zo ontmoette ik vandaag weer eens mijn buurman van een verdieping lager.

‘Een verdieping lager’.
Dat klinkt logischer dan ‘een verdieping hoger’.
Bij hoog denk je niet meteen aan diep.
Bij laag wél. Toch?
Dit soort nutteloze gedachtjes schieten altijd innerlijk door me heen, terwijl ik uiterlijk normaal probeer te doen.

Afijn, waar was ik gebleven?

Mijn buurman van een verdieping lager is 89 jaar, dus voel ik me vaak uiterst jeugdig naast hem.
In de lift vraag : ‘Hoe is het om 89 jaar te zijn?’
‘Ach ja, ups en downs.’
Hij is even stil en denkt na.
‘Maar op die downs heb ik wat gevonden.’
‘Oh ja?’
‘Ja. Straks ga ik zitten en zet eerst de prullenbak naast me. Dan neem ik de dag door, kijk naar de downs van die dag, en die gooi ik dan in de prullenbak. Daarna zet ik die bak weer in de hoek en zo blijven alleen de ups over.’
‘Wauw, wat een geweldige uitvinding!’ ‘En werkt het ook?’
‘Ja, dat gaat goed hoor. Maar het leukste komt daarna. Wanneer die bak met downs is verdwenen, pak ik mijn zakje met tabak, stop mijn pijp en begin heerlijk te roken. En weet je wat daarvan nou het mooiste is? Ik denk dan niet meer na.
Het is dan helemaal stil in mijn hoofd en het enige wat er is, is de smaak van de tabak en de pijp. Dat is toch zo heerlijk!’
Breeduit lachend en zin in straks stapt hij de lift uit.
Ik : ‘Dag buurman, bedankt voor je mooie verhaal en geniet van je dag.’
Hij: ‘Dag jongen, jij ook.’

Jongen…
Wauw! Bedankt buurman!
Wanneer ik thuis ben, ga ik zitten. En dan denkt deze jongen even aan helemaal niets.
Zelfs niet aan ‘Up’.