Ik doe iets fout in het leven, geloof ik.

Dat zit zo.

Zoals bekend hebben jongens helden nodig om een man te worden. Mannelijke helden zijn voorbeelden van grote kracht, vaardigheden, prestaties leveren en nooit opgeven. Geweldige eigenschappen waar je verder mee komt in het leven en grenzen doorbreekt. Dat wilde ik ook wel : verder gaan, grenzen verleggen, onbekende werelden ervaren.
De jarenlange, onbewuste, achterliggende gedachte was: als je dat doet, dan ben je gelukkig.

Dus werd mijn 10-jarige, eeuwenoude jongens-DNA in 1966, na de wedstrijd Benfica – Manchester United, de grootste fan van George Best, die ook nog zeer bedreven bleek in mooie vrouwen om zich heen verzamelen, in flitsende auto’s rijden, en veel geld verdienen. Dat leek me ook wel wat.
In 1967 werd Best verkozen tot beste voetballer van de wereld en ontving de prestigieuze Ballon d’or.
Later werd George alcoholist en stierf aan de drank.
Niet gelukkig.

Tjonge, arme held ….

In de jaren ’70 ontdekte ik de weergaloze jazz-altsaxofonist Charlie Parker. De uitvinder van de Bepop, samen met Dizzy Gillespie. Zo briljant saxofoon spelen leek me ook wel wat, als puberende saxofonist in Niedorps Fanfare, waar ik vol dromen en bravoure de Bricket Polka speelde op het toneel van dorpscafé de Roode Eenhoorn.
Charlie Parker raakte, na een publieke afwijzing en vernedering, op 15-jarige leeftijd verslaafd aan de heroïne.
Afwijzing en verslaving zijn altijd onverbrekelijk gelinkt aan elkaar.
Na twee zelfmoordpogingen overleed hij uitgeput op 35-jarige leeftijd.
Niet gelukkig.

Ach, arme held…

In de jaren ’80 werd ik fan van Michael Jackson. Toen ik ‘Beat it’ zag, was ik verkocht. Michael was knap en kon weergaloos dansen. Dat leek me ook wel wat.
Die dansende Michael, The King of Pop, begon echter zijn mooie gezicht lelijk te verbouwen en hij werd, of was altijd al, pedofiel. Hij stierf aan pijnstillende, verboden middelen.
50 jaar jong.
Niet gelukkig.

Tja, arme held …

Vanaf 2004 werd ik fan van Lionel Messi die toen voor het eerst uitkwam voor FC Barcelona. Hij is al vele jaren de beste voetballer ter wereld. Dat leek me ook wel wat.
Onlangs gaf Messi een gesigneerde voetbal aan Trump in het Witte Huis.

Allemachtig!
Kut-Messi!

Was Messi maar een pedofiele, drugsverslaafde alcoholist geweest. Dan had ik hem in ieder geval nog iets kunnen vergeven. Dit is nu onmogelijk geworden. Slappe dweil zonder ruggengraat.

Maar er is ook… Herman Hesse!
Het was op het randje, zoals goede mannenlevens gaan.
Uiteindelijk wél gelukkig.
En wijs.

Het kan dus wél!

En er is … Barack Obama!
Die ziet er nog hoopvol uit, hè.
Laat hem blijven wie hij is.

Please, Barack !
Blijf gelukkig.
En strijdbaar wijs.

Never give up!