‘De wereld is een schouwtoneel.
Elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel.’

Zei Joost van den Vondel reeds in 1638.

Oftewel, alles is ijdelheid en vergankelijk.
De vraag die in mij opkomt : Wat is die rol en wie is de mens binnen in die rol?
Bijvoorbeeld:
Ik speel vele rollen in het leven. Bezoldigd gesprekspartner, cafébezoeker, terraszitter, leraar Frans, schrijver, flaneur, stadsgids, buurman, reiziger, boodschappendoener, enz. Tegelijkertijd ben ik een mens die meer is dan alle rollen die ik speel.

Bij Mark Rutte is dit anders. Rutte speelt namelijk geen rol. Hij is de rol.
Mark Rutte = de rol.
Ik bedoel dit niet denigrerend. Rutte roept bij mij grote bewondering, verwondering, verbazing, verbijstering en jaloezie op.
Hoe kan dit?
Neem nou dat hele ‘Daddy-gedoe’ en slijmerige geflirt met Trump. Ik kan me voorstellen dat mensen hiervan walgen.
Echter, de rol die Mark hier speelt is het denken van normale mensen minstens tien stappen vooruit. Een mens zit zichzelf nog wel eens in de weg. Een rol niet. Rutte ziet exact hoe rolverdelingen werken op het ‘schouwtoneel’ dat de wereld is.
Hij snapt heel goed dat Europese leiders zich moeten uitspreken tegen de oorlog in Iran. En hij weet heel goed dat de secretaris-generaal van de NAVO, die hij is, ervoor moet zorgen dat hij de VS binnen de NAVO houdt. Dus flirt en slijmt Mark volop met de fascistische oranje Gek uit Amerika.
Dat Rutte hiermee alle zwarte drek en zware kritiek van ongeveer de hele wereld over zich heen krijgt, deert hem niet.
Geen millimeter.
De mens Rutte is namelijk afwezig. Hij IS de rol en een rol kan niet gekwetst worden.
Als je Rutte ooit gekwetst zou zien, dan heeft dit niets te maken met een echte kwetsing. Ook dan is de rol om de kwetsing te zijn, zoals dat in het script van een secretaris-generaal van de NAVO staat.
Dat script is Rutte eveneens zelf. Hij valt volledig samen met de rol, het script en het toneelstuk.
Pardon, dit zeg ik niet helemaal correct.
Het zou inhouden dat er een mens is die samenvalt met zijn rol. Die mens bestaat echter niet. Alleen de rol bestaat.
In populaire taal zegt men wel dat Rutte een ‘teflonlaag’ heeft. Dit is onjuist. Een teflonlaag hangt als een beschermingslaag om een mens heen waardoor hij niet echt geraakt wordt, energie behoudt, en gewoon door kan gaan, altijd volop in actie.
Mark IS die teflonlaag zélf. Meer is er niet.
Dit is het.
Rutte zal dus ook nooit door de mand vallen, aangezien er geen mand is. Er is alleen maar rol.
In deze rol is hij Houdini-achtig flexibel, briljant authentiek en iedereen ver vooruit.
Door Rutte krijgen we langzamerhand het idee om de mens met al zijn lastige kwetsingen, angsten, pijn en boosheid af te schaffen en alleen nog maar rol te zijn.
Dat wordt dan tegelijkertijd een wereld zonder liefde en dit is wellicht het grootste voordeel : het afschaffen van de liefde.
Want zeg nou zelluf : Wat heeft liefde de wereld nou gebracht?
Liefde vreet energie. Dat kun je van een rol niet zeggen.
Kijk naar Mark Rutte, die zowel in zijn droomloze slaap als in zijn diepste dromen altijd secretaris-generaal van de NAVO is. Barstend van de energie en immer een goed humeur. Zelfs bij vroeg opstaan.
Wie wil dat nou niet?