Verhalen van

DELFT – , LAND – EN WERELDGENOTEN
Het diepste verlangen van ieder mens is om samen te leven in een wereld waarin alle mensen de hoogste menselijke waarden iedere tel volledig tot hun recht laten komen.
Deze hoogste menselijke waarden zijn:

1. Liefde
2. Geluk
3. Vrede
4. Vrijheid
5. Verantwoordelijkheid
6. Compassie
7. Schoonheid
8. Humor.

Deze waarden gelden voor ons allen en op deze hoogste waarden dient onze maatschappij en ons gedrag dan ook gegrondvest te zijn. Aangezien vrijwel ieder mens bang is om deze hoge levenskwaliteiten te ontwikkelen zullen we elkaar terzijde staan om eigenschappen als moed, kracht, verwondering, openheid, vertrouwen en kwetsbaarheid aan te boren.
We gaan deze kwaliteiten en eigenschappen leren en integreren in ons dagelijks leven en in de samenleving. De overheid, scholen, bedrijven, stichtingen, gevangenissen en gezinnen gaan daarom een beleid voeren van bewustzijnsontwikkeling.
Dit nieuwe beleid van bewustzijnsontwikkeling heeft vier peilers.

1. Leven in aandacht
2. Emotionele Ontwikkeling
3. Rationeel en logisch denken, spreken, discussiëren.
4. De kunst van het écht contact maken en vaardig samenleven

TEN EERSTE:
We gaan het vak ‘Leven in Aandacht’ geven.
We gaan deze vaardigheid volledig integreren in onszelf en in de samenleving en hierbij een levenshouding van oordeelloze aandacht aannemen.
We gaan aandacht schenken aan onze binnenwereld van gevoel, emoties, gedachten en intuïtie. Tegelijkertijd leren we aandacht te geven aan de buitenwereld van gedrag, relaties, vrienden, collega’s, anderen en aan onze omgang met de wereld en de natuur.
Alles wat de juiste aandacht krijgt groeit, dus door middel van deze aandachtsontwikkeling zullen we ons bewust worden van de zaadjes van liefde, geluk, vrede, vrijheid, verantwoordelijkheid, compassie, schoonheid en humor die altijd al in ons aanwezig zijn. Zo kunnen we deze kwaliteiten laten groeien, zodat we dit groeiende bewustzijn effectief leren toepassen in de wereld.

TEN TWEEDE:
Het andere vak dat we gaan invoeren en integreren in onze levens is: ‘Emotionele Ontwikkeling’.
Mensen gaan leren voelen, deze gevoelens leren herkennen en open communiceren.
Aangezien we tot nu toe in onze opvoeding en op school nauwelijks iets geleerd hebben over onze eigen emotionele ontwikkeling, leven velen van ons in een permanente staat van innerlijke angst, spanning, zorgen en oorlog met zichzelf en beschouwen dit als volkomen normaal of ontkennen dit.
Deze pijnlijke, eenzame last is echter ondraaglijk voor een mens vandaar dat velen hun angst, woede en oorlog naar buiten gooien en richten op anderen of zich verdoven met alcohol, sigaretten, drugs, glimlachen, harmonieus en bescheiden doen, of andere bange verslavingen.
Zo ontstaan de haat, conflicten, oorlogen én de bange vlucht voor écht contact in de buitenwereld. Niet alleen in het groot tussen landen, maar ook in politieke debatten, in families, tussen vrienden, naar buren, op straat en op de sociale media.
Vandaar dat vanaf vandaag kinderen en volwassenen hun emotionele wereld gaan leren verkennen en open bespreekbaar maken met anderen op een veilige manier. Hierdoor zullen we er op een intelligente wijze mee leren omgaan, zodat we niet meer de behoefte voelen onze emoties in de buitenwereld te projecteren op anderen of deze emoties te ontkennen, ons er voor te verschuilen en onszelf bang terug te trekken.
Ons bewustzijn en ons vermogen om al onze emoties te erkennen en doorvoelen is een belangrijke voorwaarde om vredig en gelukkig samen te leven.

TEN DERDE:
We gaan het vak geven van: ‘Rationeel en logisch denken, spreken en discussiëren’.
Vandaag de dag zien we nog weinig mensen rationeel en intelligent met elkaar discussiëren.
Een normaal meningsverschil ontaardt tegenwoordig al snel in opgewonden gescheld en modder gooien. Het doel van de discussie is dan vooral om de ander als persoon te kwetsen en belachelijk of verdacht te maken.
Deze wijze van discussiëren is gewelddadig en dit geweld komt voort uit een onverwerkt verleden, een tekort aan inzicht in de eigen innerlijke wereld, en een gebrek aan vaardigheden om goed en helder te denken, luisteren, spreken en handelen.
Kinderen en volwassenen gaan daarom leren dat een verschil van mening een doodnormale, democratische en goede zaak is die de mogelijkheid schept om van elkaar en van onszelf te leren en creatief te denken in plaats van de ander uit te schelden of direct op zijn bek te staan
We gaan meningsverschillen leren hanteren als een vrije gedachtewisseling waarbij de ene partij de andere op heldere en rationele wijze probeert te overtuigen van de juistheid van zijn mening en waarbij de ander in aandacht luistert.
En vice versa.

TEN VIERDE:
We gaan eveneens het volgende vak invoeren:
‘De kunst van het écht contact maken en vaardig samenleven’.
Kinderen, volwassenen, leraren, gevangenen, politici, directeuren, bouwvakkers, hulpverleners, kortom, iedereen, gaat leren om écht contact te maken. Hierbij leren we tevens alle vermijdingstruukjes te herkennen die we gebruiken om maar niet werkelijk met elkaar in contact te komen en doorgaan elkaar te beschadigen en te isoleren.
Op het moment dat we écht contact maken met de ander stopt de beschadiging, begint de genezing en ontstaat de verbinding.

Tot zover de vier peilers van bewustzijnsontwikkeling.
Wat betekent dit voor Delft?

Een mens, een politicus, een bestuurder die zichzelf kent,
die weet wat de juiste aandacht is en deze gebruikt,
die zijn innerlijke emotionele wereld open durft te voelen en bespreken,
die rationeel en logisch kan denken en spreken,
die in volle aandacht diepgaand kan luisteren en begrijpen,
die weet wat liefde is,
die gelukkig is,
die vrij en verantwoordelijk is,
die medegevoel heeft voor een ander,
die innerlijk vredig is,
die de schoonheid van de mens en de wereld ziet,
deze mens, ja,
die lost het Delftse fietsenparkeerprobleem op,
die lost het overtoerisme op,
die neemt zijn verantwoordelijkheid en zorgt tijdig voor voldoende betaalbare woonruimte voor studenten,
die zorgt snel voor een goede balans tussen muzikale festiviteiten en stille periodes in de stad.
Kortom, deze mens lost ieder probleem vredig en effectief op in goede, open democratische samenspraak en samenluister.
De werkgroep Prinsenhofgebied heeft al eerder laten zien dat dit niet alleen mogelijk is, maar dat dit reeds daadwerkelijk gebeurt in Delft.

Lieve Delftenaren, landgenoten en burgers der wereld,
ik wens ons allen een mooie wereld met veel liefde en geluk in het vredig, vrij en verantwoordelijk samenleven met oog en gevoel voor jezelf en voor elkaar.
Enne …
vergeet de humor niet in ons schone stadje, landje, wereldje en heelalletje!
Dit geschetste ideaalbeeld gaan wij namelijk ongetwijfeld alleen verwerven met horten en stoten, met vallen en opstaan, en met lukken en mislukken, waarbij we deze gang van zaken, onszelf en de ander met milde humor kunnen benaderen.
En met de slappe lach.
Want onszelf serieus nemen is wel het laatste waar we op zitten te wachten.

Universele Delftse Troonrede
Prinsjesdag 2023
Dick Stammes

Als er geen oplossing is, is er geen probleem, maar is er sprake van tragiek.
Tragiek is de situatie waarbij het lot toeslaat en waaruit geen ontsnapping mogelijk is.
De tragische levenshouding is die houding waarbij je je bewust verzoent met het lot en het wezen van het lot stap voor stap in je opneemt zonder in te grijpen in de loop der gebeurtenissen.
Dit vereist veel moed, veel geduld en veel inzicht. Het vereist dit alles in hoge mate, aangezien de huidige mens deze levenshouding is kwijtgeraakt en niet meer kent.
Vandaag de dag komen mensen in opstand tegen het lot en wenden zij alle middelen aan om het lot te keren, het heft in eigen hand te nemen en de situaties te controleren om erger te voorkomen.
Deze reacties slaan door in regelgeving, bureaucratie, alles op schrift stellen, heel veel vergaderen, vele vormen van controlemechanismen en een overdaad aan activiteiten die niets te maken hebben met actie.
Activiteit is de paniek die ontstaat uit angst voor de onvermijdelijke rampen, terwijl actie het innerlijk nietsdoen is waardoor uiterlijk alles wordt gedaan dat voortvloeit uit de verzoening met het lot.
Activiteit is bakstenen gooien in de sloot,
actie is het surfen op de golven.
Activiteit is het rennen naar een doel,
actie is zien dat dit moment en het doel samenvallen.

De tragische levenshouding is een houding van afwachten, geduld betrachten, niets doen, kijken, voelen. Bewust niets doen. Dat is het aller moeilijkste: bewust niets doen, niet ingrijpen, het lot zijn gang laten gaan, zodat je zijn beweging volgt, hierop afstemt en leert kennen.
Luisteren naar het onafwendbare.
Je kunt niet luisteren als je het lot probeert te controleren, te voorkomen of te veroordelen.
Je kunt pas luisteren als je je verzoent met het lot, als je het lot in je lichaam toelaat, in je hersens en je ziel. Je kunt pas luisteren als je je verzoent met het onvermijdelijke, omdat het je iets te vertellen heeft. En iets te geven en te ontnemen.
Het lot komt vermomd in de kleren van de vijand.
Hieronder zit een geliefde die zich móest verkleden, omdat je anders niet naar haar zou luisteren en haar niet zou verstaan. Je geliefde wil je probleemloos maken en laten zien dat er een onvermijdelijke tragiek is die jouw leven in zich opneemt, absorbeert en geestelijk omvormt.
Er vindt een innerlijke hervorming plaats in de tragiek, in de verzoening met het onafwendbare lot.
Deze hervorming kan niet bedacht, gestuurd of gecontroleerd worden.
Ze ontstaat als gevolg van een houding van verstilling, verzoening en overgave die het meesterwerk niet wil bederven.
Als het meesterwerk zich voltrekt zal iedere vorm van activiteit, ingrijpen en controle het werk verpesten, lelijk maken. Vandaar dat de tragische levenshouding zich niet bemoeit met het maken van het meesterwerk.
Als je denkt ‘nu gaat alles mis’ is net op dat moment de meesterschilder bezig zijn meest verfijnde penseelstreken op het doek van je leven te strijken, te strelen. Daarom moet je aanvaarden, niet bewegen en niet weglopen teneinde de schilderkunst niet te bederven.
De kunstenaar wil jou stil, bewegingsloos, beeldloos zien, zodat hij het mooiste beeld kan creëren dat hij in zijn hoofd heeft en omdat hij weet dat hij met minder nooit genoegen zou nemen. Daarom moet je verstild zijn, geduld betrachten, moed hebben en je overgeven aan datgene wat jij niet kunt bedenken, maar wat voor jou gemaakt wordt, alleen voor jou.
En wat jou pijn doet.
Zo maakt de meesterschilder je ontvankelijk voor zijn schilderij, zodat, als je het uiteindelijk ziet, je datgene ontwaart wat je ooit wilde zijn, maar nooit zag: jouw meesterwerk, jouw leven.
Jij.

Op een dag ontmoetten de Waarheid en de Leugen elkaar.
De Leugen zei tegen de Waarheid: “Het is een prachtige dag vandaag!”
De Waarheid keek omhoog naar de hemel en zuchtte, want de dag was werkelijk prachtig.
Ze brachten veel tijd samen door die dag. Uiteindelijk kwamen ze bij een waterput. De Leugen nodigde de Waarheid uit.
“Kom, het water is erg lekker, laten we samen een bad nemen!”
De Waarheid vertrouwde het niet helemaal, testte het water en ontdekte dat het inderdaad heel lekker was. Ze ontdeden zich van hun kledij en begonnen zich te baden.
Plots vloog de Leugen uit het water, trok de kleren van de Waarheid aan en rende weg.
De woedende Waarheid kwam uit de put en holde overal heen om de Leugen te vinden om haar kleren terug te halen. De mensen, die de Waarheid naakt zagen, wendden hun blik af, met schaamte, minachting en woede.
De arme Waarheid keerde terug naar de put, verstopte zich erin en verdween voor altijd. Zich schamend voor haar onbedekte naaktheid.
Sindsdien reist de Leugen de wereld rond, verkleed als de Waarheid.
Weinigen valt het op, aangezien de meesten onder ons geen enkele wens hebben om de naakte Waarheid te ontmoeten.

‘De toegenomen inspanningen van Nederland om stabiliteit te brengen in zogenaamde fragiele landen blijken vruchteloos.’
Zo schrijft de Volkskrant na een diepgaand onderzoek van het IOB, Internationaal Onderzoek en Beleidsevaluatie, over de gangen van zaken in Afghanistan, Mali en Zuid-Soedan van 2015 – 2022.

Hee, zeg, wat een opzienbarende conclusie!
Ze hadden beter mijn stuk van twee jaar geleden kunnen lezen, dat nog steeds zegt:

Na 20 jaar zinloze Amerikaanse bezetting,
na 1000 miljard verspilde dollars,
na duizenden vermoorde jonge Amerikaanse soldaten en 25 Nederlandse militairen,
na, niet te vergeten, een paar honderdduizend Afghaanse doden,
en na publicatie, reeds in 2019, van ‘The Afghanistan Papers’ waarin de hoogste Amerikaanse militaire leiders erkenden
dat er niets was bereikt in Afghanistan,
dat de strijd niet te winnen viel,
maar dat dit geheim moest worden gehouden voor het grote publiek,
net zoals de ‘Pentagon Papers’ dat al een halve eeuw eerder hadden onthuld voor de oorlog in Vietnam (hoezo herhaling?),
na al dit gedoe dus,
namen de Taliban in twee weken tijd de macht in het hele land vrijwel geweldloos weer over.
Nou ja, beter gezegd, ze hadden de macht nooit uit handen gegeven. Ze waren er al die tijd al. Op dorpspleinen, in theehuizen, bij mensen thuis, in gesprekken met lokale leiders, op straat, in de bergen en de steden, in de haarvaten van de samenleving.
Overal.
Vlak onder de ogen van de Amerikanen en hun volgzame hulpjes die blind bleven voor wat zich werkelijk in het land afspeelde,
blind voor de mensen,
blind tussen de mensen,
blind onder de mensen,
blind in de mensen,
omdat ze zozeer bezig waren met het najagen van hun eigenbelang dat de beelden in hun hoofd belangrijker werden dan de mensen voor hun neus.

Zou Amerika al iets geleerd hebben?
Na
de Indianen genocide
Korea
Vietnam
Chili
De val van de sjah in Iran
Irak
Syrië
Libië
De aanval op de eigen democratie van 6 januari 2021
Afghanistan
Oekraïne.
Of is dit een te optimistische vraag?

De levenshouding van het kolonialisme, Amerikanisme en Talibanisme is:
‘Wij weten wat goed is voor jou, dus doe wat wij jou zeggen te doen.’
Dit gold voor Columbus, wiens houding de oorspronkelijke inwoners bloedig, gewelddadig en moordlustig kolonialiseerde.
Het is nog steeds deze Columbus-houding waarmee de Verenigde Staten de wereld probeert te overheersen.
Sinds 1492 is er niets veranderd in Amerika.
Dit is ook de houding van de Taliban.
Sinds hun geboorte is er niets veranderd in hun houding. Ook hun overtuiging is:
‘Wij weten wat goed is voor jou, dus doe wat wij jou zeggen te doen.’

Dit is ook de houding van Poetin en de Russische regering naar Oekraïne :
‘Wij weten wat goed is voor jou, dus doe wat wij jou zeggen te doen.’

Het lastige is de haat die in dit machtsgebruik de drijfveer is. Vooral als we beseffen dat het niet de haat is die de werkelijke drijfveer is van macht, maar de angst.
Haat is verborgen angst.
We hebben hier dus te maken met de drietrapsraket :
1. De buitenkant van de Macht
2. verbergt de binnenkant van de Haat
3. waarvan de drijfveer de Angst is.

Het is deze Angst die zegt :
1. ‘Wij weten wat goed is voor jou.
2. Dus doe wat wij jou zeggen te doen.
3. Dan zijn wij niet meer bang voor jou.’

Uit deze zinnen en angst komen alle politieke problemen in de wereld voort.

De vijand haat ons niet.
Hij is bang van ons.
Wij haten onze vijand niet.
Wij zijn bang van hem.

Het belangrijkste wat wij op aarde te doen hebben is onze angst te leren kennen teneinde ons ervan te bevrijden.
Wat is deze angst?
Het is onze angst voor vrijheid.
Angst voor innerlijke vrijheid.
Innerlijke vrijheid is tevens ons grootste verlangen.
We vinden dit dilemma tussen angst en verlangen in onszelf zoo lastig dat we liever oorlog voeren en ons vijandbeeld in stand houden dan onszelf te confronteren met onze eigen innerlijke angst voor vrijheid.
Zolang deze innerlijke angst blijft bestaan, zullen oorlogen en conflicten blijven bestaan.
Overwinnen we deze angst, dan wordt het vanzelf vrede, aangezien ons gedrag altijd onze innerlijke staat van bewustzijn volgt.
Zonder angst bestaat oorlog niet.
Dus:
Wat willen we?
Beter gezegd :
Wat durven we?
Hebben we de moed om innerlijk werkelijk vrij te zijn?
En durven we in vrede met elkaar te leven?

Hoe breng ik mijzelf op aarde?
Vraagt Vrede vandaag aan de Zon.

De Zon fluistert licht:
Raak een mens.
En maak hem verslaafd aan jou.

Wanneer
je arm traag beweegt naar een glas water
en vreugde beleeft aan de beweging van zichzelf
en aan het tedere voelen van haar eigen spieren.

Wanneer
je hand zacht het glas aanraakt
en vastpakt
en een golf van genot
van de palm van je hand
door je hele lichaam trekt.
En je verwarmt.

Sensueel.

Wanneer
bij het heffen van het glas
je ogen verlangen naar het water
en het water naar je ogen
en verlangen naar verlangen.

Wanneer
je lippen het glas beroeren
je mond een slok neemt
het water je lichaam streelt
en milde aandacht het water traag volgt,
langzaam, langzaaam, langzaaaam volgt
op je tong, je verhemelte, je huig,
in je keel, tot in je ingewanden.

En wanneer je dan
van binnen wordt gekust
door éééén laaaange traaaage slok water
en je hele lichaam tintelend genot is

dat leeft, Leeft, Lééft,

LÉÉFT!

Is er dan nog verschil
tussen het drinken
van deze ééééne laaaange traaaage slok
en het leven van jouw leven?

Tussen dit moment
en alle tijden?

Tussen vrede en jezelf?

Het is zondagmiddag in Delft, Kyiv en Kaboel
op een bankje
met een glas water.

Wanneer water verlangt naar je lippen
de zon je huid streelt
en het water en jouw lichaam elkaar beminnen
schieten soldaten met bloemen
kussen Afghanen de grond
en is het vrede in Oekraïne.
Te midden van het gifgas en de kille lijken.

Zo leeft de slaaf van de Vrede.

Terrassend op de Beestenmarkt zie ik een groepje mensen langslopen met een man in een rolstoel die voortgeduwd wordt. Het is de heer Wesseling.
Tijdens de introductiedag voor 4-Havo organiseerde ik als decaan en binnenschoolse excursie-organisator aan het begin van Ieder schooljaar een dansles voor de leerlingen bij Dansschool Wesseling in Delft. Zwierend en zwevend toonde de heer Wesseling de leerlingen hoe je dat nou deed : echt dansen.
Vandaag heeft hij een zittende functie elders.
Zo ken ik een jonge, talentvolle dirigent die doof werd.
Leven kan contrastrijk wreed zijn.
Wij wensen de heer Wesseling het goede en danken hem voor zijn goede werken.

De voorzitter van de Spaanse voetbalbond kuste een voetbalster ongevraagd, ongewenst, grensoverschrijdend en aanrandend op de mond.
Eerst trad hij af, daarna trad hij weer in functie, daarna spande de voorzittende dader een proces tegen de dame, het slachtoffer, aan, daarna weigerden alle dames van het team nog verder te voetballen, en nu spant de Spaanse voetbalbond een proces aan tegen de dames.
Alva, de Spaanse ijzeren hertog, die ooit naar Nederland kwam om duizenden mensen te onthoofden teneinde de katholieke Spaanse macht hier te behouden, kreeg na zes bloedige jaren een functie elders.
Het wordt tijd dat de hele Spaanse voetbalbond een functie elders krijgt. Voordat de dames tachtig jaar moeten vechten alvorens de vrede te tekenen en hun natuurlijke rechten terug te krijgen.
Wanneer krijgen trouwens de stieren in het macho-Spanje eindelijk eens hun welverdiende, rustige functie elders?

Prigozjin heeft ook een functie elders.
Een eeuwige.
Poetin heeft nog steeds geen functie elders, ook al snakt een groot deel van de wereld hier naar.
Trump krijgt wellicht ook een functie elders, van president van de VS naar gevangene in Georgia.
Pikant detail in de Amerikaanse wet : Iemand die in de gevangenis zit, kan gewoon tot president worden gekozen.

Het zijn boeiende tijden!

Cees van der Staaij verlaat de Kamer en zegt hierover :
‘Bovenal wil ik mijn functie elders in Zijn Hand leggen, Die mij steeds de vreugde en de kracht heeft willen geven en aan wie ik voor alles heel veel dank verschuldigd ben.’
Zo kan het ook.

En Pieter Omtzigt?
Hij heeft inderdaad zijn functie elders, maar nou net precies de functie elders, waarvoor Rutte, Hoekstra, Jorrritsma, Ollongren en alle gevestigde trawanten zo bang voor waren, en daarom: ‘wanted to give him an offer he couldn’t refuse’.
Maffia truc mislukt.

Ikzelf heb ook een functie elders.
Pensioenfunctie.
Zit midden in het jazzfestival op terras.
Mijn functie elders is hier.
Zelden is een functie elders mij beter bevallen dan deze met als enige reden dat ik precies hetzelfde doe in precies dezelfde functies als vóór mijn functie elders.
Misschien is dat het geheim:
Dat een functie elders het leukste is als de functie elders precies hetzelfde is als die van vóór de functie elders.
Of,
nog een mogelijkheid,
dat de functie elders een vorm van diepgewortelde wrok en wraak is op diegenen die jou een aanbod deden die je, volgens hen, niet kon weigeren. En dat het gevolg van hun aanbod is dat al deze aanbieders zelf een functie elders hebben en dat jij het nu voor het zeggen krijgt.
Hoe heerlijk zoet kan wraak proeven !
Ben benieuwd hoe de liegende trawanten dit gaat bevallen.
‘Alles ligt in de Hand van Hem die ons zoveel vreugde heeft gegeven.’
Zou onze goeie, ouwe, taaie Cees zeggen, die wij danken voor zijn goede, parlementaire, democratische werken met ondemocratische opvattingen.
Het kan dus wél : Iemand met ondemocratische meningen sympathiek vinden.

Tot slot :
Ben benieuwd naar Zijn functie elders.
Naar Hem die nooit een functie elders heeft gehad en iedere dag precies dezelfde functie uitoefent en die functie is. En Die ziet dat het goed is. Hoe gek wij ook zijn.
En hoe gek onze functie elders ook is

‘Om lief te hebben
moet je hier zijn.
En om hier te zijn
moet je je hoofd thuisbrengen
in je lichaam.’

Ieder kind wordt in zijn jeugd beschadigd, in lichte tot ernstige mate. Dit kan zelfs al in de baarmoeder beginnen.
De oorzaak van de beschadiging heeft te maken met het feit dat wij, het kind, zich niet voldoende erkend, niet voldoende gezien, gehoord, aanvaard en begrepen voelt.
En vooral: hierin alleen gelaten is, aan zichzelf overgelaten.

WAT HEEFT HET KIND NODIG?
Voor een gezonde ontwikkeling heeft het kind twee dingen nodig:

1. Hechting.
De gezonde hechting geschiedt door het kind veel lichamelijk vast te houden en te koesteren, in echt contact te staan met het kind, ook in woorden en daden.

2. Authenticiteit.
Authenticiteit, echtheid, is de verbinding met onszelf, met onze gevoelens, met onze innerlijke wereld. En om deze innerlijke gevoelswereld vrij te kunnen uiten.
Gebeurt dit niet of niet in voldoende mate, dan ontstaat de psychische wond in het kind. Een neurotische gedragsstoornis is een antwoord op een psychische wond.
Voorbeelden van dit soort gedrag kunnen zijn:
Dagelijks wijn drinken,
vaak zenuwachtig knipperen met de ogen, streven naar harmonie,
vaak conflicten hebben,
nooit conflicten hebben
jarenlang overdreven veel werken,
niet werken,

opleidingen niet afmaken,
altijd klaar staan voor de ander,
drugsgebruik,
altijd maar zaken uitstellen,
bescheiden zijn en jezelf wegcijferen,
dwangmatige handelingen verrichten,
heel veel seksuele contacten hebben,
geen seksuele contacten hebben,
opscheppen en erkenning zoeken,
overdreven bescheiden zijn,

complimentjes afwimpelen,
gefixeerd zijn op uiterlijke schoonheid,
jezelf slecht verzorgen,
veel en fanatiek sporten,
alleen maar aan jezelf denken,
jezelf afsluiten voor contacten,
slecht alleen kunnen zijn,
altijd gezelschap om je heen nodig hebben,
enz.

NEUROSE EN VERSLAVING
De neurotische gedragsstoornis is als het ware een vorm van verslaving die ertoe dient om de onderliggende pijn niet te voelen.
In plaats van af en toe een glas wijn drinken drinkt men er twee of drie en iedere dag,
in plaats van de boel goed te organiseren controleert men eindeloos alle details,
in plaats van leuk contact met vrouwen te hebben probeert hij iedere vrouw in zijn bed te krijgen. Of zij iedere man.
ieder meningsverschil ontaardt in conflict of ruzie,
of het bekende voorbeeld van 12 ambachten en 13 ongelukken,
enz. enz.

Neurotisch wil zeggen dat het gedrag niet vrij is en dat er een drijfveer is die dit gedrag in stand houdt om psychische pijn te vermijden. Dit gedrag gaat gepaard met structurele spanning in het lijf.
In feite is dit soort gedrag een manier om met de werkelijkheid om te gaan en een manier om aan de eigen behoeften te voldoen. Wat vervolgens op de lange termijn niet alleen niet lukt, maar ook nog eens schadelijk blijkt te zijn.

MISVERSTANDEN
Nu bestaan er enkele aannames over verslaving die gebaseerd zijn op een misverstand.
Deze zijn:

1. Verslaving is een keuze.
Dit zou betekenen dat het hier om een fout gaat en een individuele schuld die bestraft moet worden. Ons rechtssysteem t.a.v. drugsgebruik is gebaseerd op dit misverstand.

2. Verslaving is erfelijk. Het is biologisch bepaald.
Dit zou betekenen dat er sprake is van een aangeboren stoornis in de hersenen die vervolgens behandeld zou moeten worden, zoals iedere ziekte.

Beide aannames zijn fout.

Iemand die verslaafd is, die lijdt, en hij/zij wil aan zijn/haar lijden ontsnappen. Dit willen ontsnappen aan het lijden is een volkomen normale reactie door het simpele feit dat ieder mens lijden probeert te vermijden. Zonder de verslaving, zonder het neurotische gedrag, voelen we ons leeg, niet compleet. De verslaving en het neurotische gedrag dienen ertoe om onszelf compleet te voelen en om onze innerlijke leegte tijdelijk te bedekken. Al bij een enkel jointje of een paar glazen wijn voelt men zich vaak al vrijer, meer ontspannen, levendiger, opener, completer, waardevoller.
Hieruit zien we dat verslaving en neurotisch gedrag een oplossing bieden voor een probleem. De verslaving of het neurotische gedrag is dus niet een probleem, maar een antwoord op een innerlijke pijn, op innerlijk lijden.

HOE OM TE GAAN MET NEUROSE EN VERSLAVING?
We kunnen leren omgaan met ons neurotische gedrag en onze verslaving door contact te maken met de pijn die eronder ligt, door deze pijn te voelen, te helen, en te transformeren in nieuwe levensenergie. Dit betekent dat we de wond zien die ons ongezonde gedrag aandrijft.
Als we deze wond niet zien, niet voelen, ons hier niet bewust van zijn, dan zijn we nooit vrij. Niet vrij in ons spreken, niet in ons handelen, ons liefhebben, ons werken en niet vrij om werkelijk contact te maken met anderen.
Onbewust leven = onvrij leven = neurotisch leven = onecht leven =contactloos leven
We dienen dus onder het uiterlijke gedrag te kijken teneinde ons bewust te worden van wat daar gebeurt en wat we daar voelen.
De vraag is niet: waarom heb ik deze verslaving?
De vraag is: waarom heb ik deze pijn?

DE LINK TUSSEN ONS EIGEN INNERLIJK EN DE UITERLIJKE WERELD
We zien overal om ons heen en in de wereld hoezeer we onze pijnen ontkennen en wegdrukken, zodat we de verbinding verliezen met ons lichaam en onze innerlijke gevoelswereld. Het gevolg is dat we ook de natuurlijke verbinding met de Aarde verbreken waardoor we haar nu uitbuiten.

Zoals we met onszelf omgaan zo gaan we met de Aarde om.

De Aarde is ons verlengde lichaam en we behandelen het als een vreemde, als een vijand zelfs. We zorgen niet voor haar, maar bestrijden haar. En zoals we steeds meer zien, is de Aarde bezig terug te vechten om zichzelf te beschermen tegen de mens.
Onze hele zogenaamde beschaving is niets anders dan de ontkenning van onze natuurlijke behoeften.
We kopen producten en consumeren voedsel en drank die ons plezier geven op de korte termijn, maar die schadelijk voor ons en de Aarde zijn op de lange termijn. We voelen dit vaak niet eens meer, omdat we het werkelijke gevoelscontact met ons eigen lichaam zijn verloren. En daardoor het contact met onze moeder Aarde zijn verloren.
Zie je dit niet dan leef je met een innerlijk gat en zul je altijd proberen dit gat te vullen door je afhankelijk te maken van consumpties, mensen en gebeurtenissen in de buitenwereld. Die jouw zwakker maken. Ongezonder.

En bang voor het leven.

MIJN VOORSTEL
Probeer niet de Aarde te redden of naar vrede te streven, maar erken en voel eerst je eigen pijn en leer deze diepgaand kennen.
Wees moedig en durf jezelf te confronteren met je innerlijke pijn en angst.
Dan vinden het inzicht, de heling en de transformatie vanzelf plaats, zowel van de Aarde als van jezelf.

Want de Aarde, dat ben jij.
En jij bent de Aarde.
Want de ander, dat ben jij.
En jij bent de ander.

In het volle leven bestaat geen afscheiding.
En alles wat je ziet dat ben jij

Er zijn mensen die niet zoeken in het leven.
Zij zijn geïnteresseerd in school, werk, relatie, amusement, kroeg, kunst, kerk, kapitaal, krijgsmacht, politiek, bezit, sex, liefde, geluk.
Er zijn ook mensen die zoeken in het leven.
Zij zijn eveneens geïnteresseerd in deze zaken. Geïnteresseerd in alles wat
het oog ziet
het oor hoort
de neus ruikt
de mond proeft
de huid voelt
het hoofd denkt
het lichaam ervaart
de persoon verlangt.

Alleen zijn zoekers ook nog geïnteresseerd in niets. Niet dat zij in niets zijn geïnteresseerd,
maar zij zijn geïnteresseerd in niets.
Niets is niet te zien, horen, ruiken, proeven, voelen, bedenken, ervaren, verlangen, en toch zijn zij in al dat niets geïnteresseerd. Vandaar dat zij door de niet-zoekenden worden weggezet als vaag, zweverig, wollig en niet realistisch.
Niet nuttig.

Gek.

Dat klopt inderdaad, want in het niets is geen enkel houvast, geen zekerheid, geen garantie, geen concreetheid. En tegelijkertijd is het de enige houvast, de enige zekerheid, de enige garantie, de enige concreetheid die bestaat.
Sterker:
niets is het meest nabije dat bestaat en niets is
dichterbij dan ons lichaam,
dichterbij dan ons hart,
dichterbij dan onze halsslagader,
dichterbij dan onze ziel.

Een mens zou er zomaar overheen kijken, hè.

Hoe kan dat?

Met deze vraag begint het zoeken en begint de weg eerst naar en daarna uit de levensangst.
Je kunt namelijk niet gaan zoeken
als je niet weet wat diepe levensangst is,
als je nooit volkomen radeloos bent geweest,
en als je deze wereld als normaal beschouwt.

Je kunt nooit vrijwillig kiezen om te gaan zoeken naar het niets.
Je moet gedwongen worden. En de oneindige moed hebben dit meedogenloze dwingen in jezelf toe te laten, zonder verzet. Je moet tot de rand van het dodelijke ravijn zijn geduwd waar geen uitweg mogelijk is. Alleen maar dodelijk vallen.

Door wie gedwongen? Door wie geduwd?
Door niets.

Dat is het wonder.
En het enige concrete, duurzame en werkelijke dat bestaat.
Maar ja, dat wist je natuurlijk al lang al. Je bent het namelijk zelf. Anders had je niet kunnen weten dat je niets bent.
Er is namelijk wel zoeken, maar je bent geen zoeker, want als de zoeker vindt, is de zoeker verdwenen. Evenals de vinder.
En als beiden zijn verdwenen, zie je dat niets het enige is dat werkelijk bestaat en dat jij dat bent.
Dat jij alles bent.

Eigenlijk is niets heel simpel.

Er is een moment waarop de zon ondergaat in de zee. Dan kun je de zee optillen en eronderdoor lopen, waarheen je maar wilt. Hier kun je alle wezens van het heelal bezoeken en heerlijke wolken drinken.
En vliegen?
Ja, je kunt er vliegen en als je dan je mond open doet, is de lucht je voedsel. Nergens is honger, want lucht is overal.
Als je in het maanlicht loopt, kun je naar Tera lopen, het landschap van het verleden en de toekomst. Daar zijn prachtige trotse leeuwen en koninklijke tijgers die je beschermen.
Je kunt de krokodillen gewoon roepen; dan komen ze naar je toe en kun je op hun rug gaan liggen waar ze je een grappig verhaal vertellen.
Als je voor het slapen gaan een rondje loopt dan ontmoet je achter de grote boom een witte olifant die zijn slurf om je lichaam wikkelt. Dat voelt warm en heerlijk. Je valt dan meteen in slaap en droomt van gouden draden die vrede verspreiden in het hart van iedere wereld. En als je de volgende dag opstaat is het werkelijk gebeurd, want tussen dromen en waken is geen verschil.
Wanneer je je huis verlaat nodigt de oceaan je uit om in haar te zwemmen. Terwijl haar golven je omringen tillen ze je op naar een plaats voorbij het heelal waar bloemen eeuwig bloeien en zó mooi zijn dat hun geur je verliefd maakt op alles wat bestaat.
Er zijn lachende watervallen van zilveren waterdruppels die omlaag en omhoog stromen, elkaar halverwege tegenkomen en elkaar dan omhelzen, omdat watervallen nu eenmaal zo zijn.
Als je danst op de hoogste bladeren van de bomen trilt het hele heelal van vreugde, komen planeten verstoppertje met je spelen en wie wint mag taartjes eten op de maan. Wie verliest ook, want dat is hetzelfde.
Overal is het stil, zó stil, dat niemand hoeft te praten, omdat iedereen elkaar begrijpt en gedachten eeuwig zwijgen.
Zangkoren vullen de lucht, violen strelen hun lied en jubelende vogels vliegen door onzichtbare bergen waar palmen groeien in de sneeuw.
Slakken lopen op stelten naar Mars en schildpadden beminnen machtige rivieren die stromen naar de zon.
Alle kleuren kussen elkaar tot een schilderij van schoonheid.
Niets ontbreekt, alles is genoeg.
Op een tijdloze plek waar iedereen altijd hier is en waar ieder wezen alles is.
Waar fantasie niet bestaat en waar alleen maar werkelijkheid is.
Waar alles altijd alleen maar ís.

In ons leven vandaag.

Ze zat gevangen.
En wist het niet.

Toen moed en kracht haar vonden
kon haar leven beginnen.

Beklemmende angst raast door haar lichaam.
Eenzaamheid dooft iedere hoop.
Stormende woede giert door haar kokende bloed.
Kolkende emoties vreten door haar vlees.
Pijn heerst tot in het merg van haar botten.
Depressie doordrenkt haar met duisternis.
Regenbuien van verdriet stromen over haar heen.

Een half leven lang

Terwijl
tezelfdertijd
zijzelf, haar toren van vuur, licht en vrijheid
bulderend van plezier
onbekommerd haar weg vervolgt
naar dit moment
naar deze plek
waar ze altijd is
en altijd is geweest.

Meer dan levenslang.