Verhalen van

Oh, leven!
Schenk de wijn van de Liefde
voor jou
voor het kind
de vrouw
de man
onze naaste.

Oh, Leven!
Til ons naar de ijle hoogten
waar de zon, maan en sterren
onze harten verwarmen.

Waar watervallen, rivieren en oceanen
onze dorstende kelen vullen
met de klaterende stroom van de Vrijheid.

Oh, Leven !
Breek ons open
opdat pijn, angst en haat de ruimte krijgen zich te openbaren
en te transformeren tot de Vrede
die in haar kern verborgen zit
en die zonder deze pijn, angst en haat
niet gekend kan worden.

Oh, Leven!
Ben jij niet een absurde grap
zonder doel, zonder betekenis
zonder zin, zonder leidraad?
En dat dit onze grootste vrijheid is?

Is het niet zowel heerlijk als gruwelijk
te zien dat alles Geluk is
dat ons om niet wordt geschonken
terwijl de kanonnen op het slagveld
het eeuwige bloed van de ontelbare doden
doen verzinken in het zuigende moeras?

En is het niet onbegrijpelijk te zien dat dit alles perfecte Schoonheid is
terwijl alles hemeltergend schreeuwt van oneindige pijn?
En alleen maar Lelijkheid is.

Terwijl ik vandaag gewoon mijn boodschappen doe, op de bank zit, en tevreden terugkijk op weer een mooie dag. Een dag, zo gewoon.

Een moment, zo intens gewoon.

Ieder mens is vele personen.
Iedere situatie toont een andere jij.
Wanneer je meestroomt met het leven
ben je alles wat deze aarde je biedt
en ben je zo groot als het heelal.

Wees als de zon voor vergeving en medeleven.
Wees als de nacht om andermans vergissingen te bedekken.
Wees als stromend water voor gulheid.
Wees als dood voor woede en haat.
Wees als de aarde voor bescheidenheid.

Verschijn zoals je bent.
Wees zoals je verschijnt.

En wees nooit dezelfde.

Wanneer je een zandkorrel een millimeter verplaatst,
zal het heelal nooit meer hetzelfde zijn.

Wees het heelal.

Je wens is niet
om van je problemen af te zijn
of ze weg te maken.

Je wens is
om problemen door oneindige ruimten
te zien zweven
waar ze noch grondbezit
noch verblijfplaats hebben.

En te zien
dat de kern van je probleem
niets anders is
dan de sleutel
tot een nóg grotere
nóg oneindigere ruimte.

En dat de dichtheid ervan
niets anders is
dan het wenken
van de vinger van geluk.

Die jou mist
En jou roept
En jou is
En jij bent.

Ik zie de TV-documentaire over ‘smart cities’ met oneindig beschikbare data-base
waarmee steden elke burgervoetstap kunnen volgen.
Ik zet mij neer achter de laptop die me iets vertelt over de toegankelijkheid van de netwerkgateway
en
het gebruik van de internetprotocollen
en
dat de netwerkadapterconfiguratie nodig moet worden hersteld.
(bent u daar nog?).

Een expert zegt me dat ik via een ijzersterke SEO-positie in Google en inzichten in Adwords nóg meer bezoekers naar mijn website kan lokken.

Dan
kijk ik uit het raam
en zie mijn opa langsrijden
met zijn paard en wagen
op een landweg
waar bomen ruisen
vogels zingen
en water helder stroomt.

‘Opa, waar gaat u naar toe?’
‘Lieve jongen, ik ga nergens naar toe.’

En traag, zó traag
kuiert opa
met zijn paard, zijn wagen
op de landweg met ruisende bomen
zingende vogels
en helder stromend water
naar het onbeweeglijke stille pad
dat niets moet
dat nooit verandert.

Als opa stilstaat verdwijnt hij.
En zie ik
dat het pad overal is.

En zie ik
dat er niets is waar ik niet ben.

Hoe werd de ziel van Amerika vermoord?
En hoe gebeurt dit nog steeds?
Wat is de rode draad tussen Columbus toen
en de Amerikaanse politiek vandaag?
En oh ja, gister was het 6 januari.
Remember Capitol Hill?
Er lopen rechtszaken.
En er komen verkiezingen.
Ook dàt nog.

Hoe zit dit eigenlijk, hoe komt dit?

——————————————————————–

DE WORTELS VAN DE TRUMPIAANSE AANVAL OP DE DEMOCRATIE

Zoals de ouders en de eerste jaren van een kind bepalend zijn voor de rest van zijn leven, geldt dit ook voor een land.
In oktober 1492 kwam een breedgeschouderde scheepskapitein uit Genua, Italië, Christoffel Columbus, aan op Haïti, dat ‘bergland’ betekent, en hij zag ‘naakte mensen’, zoals hij schreef in zijn logboek.
Hij dacht overigens dat hij Oost-Indië had bereikt en noemde de inwoners daarom Indianen. Hij gaf het eiland de naam Hispaniola, het ‘kleine Spaanse eiland’, omdat hij niet wist dat het al een naam had.
Van de inwoners zei hij:

‘Ze hebben geen wapens en geen gereedschap. Ze doen niet aan bedrog en kennen geen achterdocht.’

Bij zijn volgende reis nam Columbus de geleerde en priester Ramón Pané mee. Die ontdekte dat de inwoners, de Taíno, geen schrift hadden, maar wel een bestuur.
Hij schreef:

‘Ze hebben hun wetten verzameld in oeroude liederen en daarmee besturen ze zichzelf. Ze zingen hun wetten en ze zingen hun geschiedenis. De liederen liggen niet vast in boeken maar in hun geheugen.’

Columbus besloot hierop dat de inwoners geen zeden en geloven hadden. Hij beschouwde elk verschil tussen hemzelf en de ander als een gebrek. Op grond van de stelling dat ze geen geloof en geen wereldlijke regering hadden en dus ongelovigen en barbaren waren die geen rechtmatig bezit konden hebben, eiste hij het bezit van het land op.

Uiteraard met als doel: ‘Make Hispaniola Great Again.’

In hun liederen verwoordden de inwoners hun waarheden. Ze verhaalden hoe de dagen en jaren nadat de breedgeschouderde scheepskapitein hun eiland voor het eerst in zicht kreeg, de slechtste tijden ooit waren. Hun god Yúcahu had ooit voorspeld dat ze ‘hun heerschappij slechts voor een korte tijd zouden kunnen genieten omdat een gekleed volk naar hun land zou komen dat hen zou overvallen en doden.’

Die voorspelling is uitgekomen.

Toen Columbus op hun eiland landde, leefden er ongeveer drie miljoen mensen; vijftig jaar later waren er nog maar vijfhonderd over (!!), was verder iedereen dood en bleven hun liederen ongezongen.
De geschiedenis van de Verenigde Staten begint niet in 1776, met de ‘Declaration of Independence’, maar in 1492.
De waarheden waarop de natie is gesticht zijn gesmeed in een smeltkroes van geweld voortgebracht door verbijsterende wreedheid, overweldiging en bloedvergieten, en de vernieling van hele werelden.
Columbus begon zijn reis in opdracht van de Spaanse kroon die met de zojuist volbrachte ‘Reconquista’ met veel geweld alle joden en moslims uit het land had verbannen. Het was de bedoeling dat Columbus het geweldige christelijk geloof ook over de rest van de wereld zou verspreiden. Het voorbeeld van hoe dat moest had hij reeds gezien voordat hij afreisde: genocide en verbanning.
Overigens heeft Columbus tot aan zijn dood in 1506 nooit geweten dat hij een nieuw land had ontdekt. Hij bleef geloven dat het Oost-Indië was. Andere informatie was voor hem ‘fake news’.
Degene die dit wel wist was Amerigo Vespucci die in 1503 een verslag van zijn reis maakte onder de titel Mundus Novus (Nieuwe Wereld).
De Duitse cartograaf Martin Waldseemüller maakte in 1507 op basis hiervan een nieuwe kaart van de wereld. Als een gebaar naar Amerigo Vespucci vond Waldseemüller een nieuw woord uit en gaf het nieuw ontdekte werelddeel een naam: America.
Doordat de boekdrukkunst vlak voor die tijd was uitgevonden is die naam America vele malen gekopieerd en herdrukt. Het is hierdoor dat deze naam America is blijven hangen.
En net als elke geschiedenis van elk land en persoon, bestaat deze uit een chaos van toevalligheden en onvoorziene gebeurtenissen, van wonderen en gruwelen met een onwaarschijnlijk, onaannemelijk, verbazingwekkend verloop.

Echter!
Er is een rode draad zichtbaar.
De rode draad die een link legt tussen het geweld van oktober 1492 en dat van 6 januari 2021, de bestorming van Capitol Hill in opdracht van Trump.
De rode draad tussen de mentaliteit van Columbus en zijn navolgers en die van Trump en zijn aanhangers.
Tussen de geboorte en de kindertijd van Amerika en het Amerika van vandaag.
Tussen de daden van toen en de daden van nu.

De rode draad tussen beide personen is:
Zowel Colombus als Trump beschouwt elk verschil met zichzelf als een gebrek van de ander.

Het is deze historische, giftige, gewelddadige, narcistische link tussen twee personen die zich sinds enkele jaren, als een corinavirus, verspreidt over de Verenigde Staten en zich nestelt in de hoofden van vele Amerikanen.

‘And once they are done with hate,
they’ll have to deal with pain.’
James Baldwinn

En, oh ja,
Columbus kwam uit Europa.
En leeft nog steeds voort in Amerika.
Als nooit tevoren.

Op wie gaan de Amerikanen stemmen?
Op het verleden of op de toekomst?
Op Columbus of op Vrijheid?

Probeer nooit eenzaam te zijn.
Of samen.

Wees alleen.
Wees volledig alleen.

En wees stil.
Wees volkomen stil.

Dan
komt liefde in beweging
gaat op oorlogspad
vernietigt alles
op haar weg
om jou te zoeken.

Jou alleen.

Het is veel meer dan een mooi feit
(om het zachtjes uit te drukken)
dat we zien dat lichamen
ver van elkaar verwijderd kunnen zijn,
in tijd, in ruimte,
terwijl we tevens wéten
dat deze afstand niet bestaat
dat iedereen altijd hier is
en dat dit wéten
noch met herinnering
noch met lichaam
noch met ogen
iets te maken heeft.

Op een bankje in de Choorstraat nuttig ik mijn lunch.
En nuttigt mijn lunch mij.
Een oude man komt aangelopen met opvallend kwieke tred en heldere ogen. Ik kijk hem aan en zeg: ‘Volgens mij heeft u er zin in vandaag.’
Hij gaat naast me zitten en zegt lachend:
‘Dat klopt. Naarmate ik ouder word, krijg ik steeds meer zin in het leven.’
Ik: ‘Daar hoor ik graag meer over. Vertel!’
Hij: ‘Nou kijk, vroeger dacht ik nog dat als ik iets wilde dat ik dat ook zou doen en kunnen. Het rare is dat terwijl ‘Willen’ in de eerste levenshelft zo belangrijk is, het in de tweede helft steeds meer wegvalt.
Hetzelfde geldt voor keuzes maken. Ook dat is iets voor jongeren. Het is tenslotte noodzakelijk om te leren kiezen binnen de oneindige mogelijkheden die er zijn. Het is belangrijk om Jezelf te leren kennen, voor Jezelf te leren kiezen, en te doen wat belangrijk is voor Jou.
Kortom, er is dan nog sprake, of er lijkt sprake te zijn, van een Ik dat iets wil, kiest, en een doel heeft. En als je dan eenmaal dit belangrijke bewuste Willen, Kiezen en Denken hebt verworven, dan vervliegt dit alles en lost op in de Tijd.’
‘Tot nu toe kon ik u goed volgen, maar dat iets oplost in de Tijd, dat begrijp ik niet.’
‘Weet u, keuzes maken betekent altijd conflict. Als je kiest is er altijd een tegenstelling tussen voor-tegen, ja-nee, zwart-wit, enz.
De overname van ons leven door de Tijd betekent dat we die alleen maar kunnen laten gaan en haar loop volgen. Dit volgen is conflictloos.’ ‘Conflictloos leven. Kan dat?’
‘Ja. Het is het meest natuurlijke wat er is.
Wíj willen en kiezen niet meer, maar datgene wat gebeurt kiest óns. Het gaat hierbij niet om een project van zelfverbetering, maar om iets geheel anders: het totale verlies van het Ik. Het Ik blijkt namelijk niets anders dan een denkbeeld te zijn, drijfzand, en zelfs dát niet.’
‘Besta ik dan niet meer?’
‘Uw zelfbeeld bestaat niet meer. Wanneer we eenmaal zó helder en ontvankelijk zijn om ons te laten meesleuren door het niks, dan smelt het Ik steeds meer weg. Dit is niet iets wat we doen, willen of kiezen, maar wat zich aan ons voltrekt. Vaak aanvankelijk als levenscrisis.
Op het moment dat we dit zien, worden we eerst bang, machteloos en hopeloos, en daarna keuzeloos gewaar. In dit nieuwe gewaarzijn ontstaat de verbinding met al wat leeft en stromen we mee in haar beweging. Door niks te zijn, vallen we samen met die beweging en worden we bevrijd van ons eerder zo zorgvuldig opgebouwde en beperkte Ik.’
‘Toch heeft dat IK mij veel gebracht.’
‘Inderdaad. Deze bevrijding is daarom alleen mogelijk, mits er eerst een sterk Ik is waarvoor hard en zwaar is gevochten. En mits dit Ik eerst iets volkomen unieks heeft gedaan in de buitenwereld, al is het nog zo klein.
Bevrijding heeft tenslotte alleen zin als er eerst een gevangenis is die het Ik belangrijk vindt.’

Dan schiet hij in de lach, neemt afscheid en vervolgt zijn weg.
Even verder draait hij zich nog even om en roept:
‘Niks proberen hoor! Ouder worden doe jij niet, hè, dat gaat vanzelf. Zin óók!’
En voort loopt hij.
Kwiek, schaamteloos en schuldloos.

Als je besluit om zo goed en gezond mogelijk te leven dan is dat omdat je beseft dat je lichaam niet alleen van jezelf is. Je lichaam behoort ook toe aan je kinderen, je vrienden, de samenleving,
je voorouders en toekomstige generaties.
Dus als je besluit om die twee glazen wijn te laten staan, of in het algemeen gezonder te gaan leven, ook als je levenswijze je tot nu toe geen schade heeft berokkent, dan is dat een diepe dagelijkse oefening waarbij je je ervan bewust bent dat je alles wat je doet ook doet voor vorige, huidige en toekomstige generaties.
Tegenwoordig denkt men dat het lichaam alleen aan henzelf toebehoort en dat men er alles mee kan doen wat men wil. Dit is een uiting van individualisme. En, zoals we inmiddels weten, is individualisme een idee, soms een bruikbaar idee, maar het is geen werkelijkheid.
In feite behoort je lichaam toe aan alles wat leeft. Alles wat leeft zorgt er namelijk voor, en heeft ervoor gezorgd, dat jouw lichaam kan bestaan: de zon, de lucht, de wolken, de Aarde, je ouders, voorouders, enz. Alles wat leeft heeft jou voortgebracht en doet jou leven.

Jij bestaat, omdat al het andere bestaat.

Wanneer je je lichaam gezond probeert te houden dan druk je hiermee je dankbaarheid uit naar alles wat leeft, de hele Aarde en de hele kosmos. Je doet het ook om de komende generaties niet te verraden. En wanneer je tijd is gekomen om te sterven, zeg dan niet dat je lichaam terugkeert naar de Aarde. Je lichaam behoort nu de Aarde al toe. Jij bent in de Aarde en de Aarde is in jou.
Dit maakt het makkelijk om goed voor de Aarde te zorgen. Goed zorgen voor de Aarde is goed zorgen voor jezelf. En goed zorgen voor jezelf is goed zorgen voor de Aarde.
Wanneer je dit dagelijks, van moment tot moment, beoefent, dan breng je jezelf in contact met alles wat en iedereen die leeft. Dan weet je dat je nooit alleen bent.
En dan weet je dat het idee van doodgaan slechts bestaat doordat mensen dénken dat hun lichaam hun eigen bezit is.

Bij een twistgesprek, of discussie, is het uitgangspunt:
Ik heb een mening en door middel van rationele argumenten probeer ik de ander van mijn argumenten te overtuigen, terwijl de ander aandachtig luistert.
En vice versa.
Zolang dit zakelijke, feitelijke, inhoudelijke argumenten betreft kan alles gaan volgens genoemde spelregels en procedures.

Tot zover makkelijk zat.

In twistgesprekken zijn echter voortdurend twee nogal lastige zaken in het geding die vaak niet expliciet ter sprake komen, maar eigenlijk een veel grotere rol spelen dan de inhoud en de procedure. Dit zijn:
1. Relatie
2. Gevoel

Laten we deze gegevens eens leggen op het Zwarte Pieten twistgesprek.

Terwijl iedereen van beide kanten bezig is inhoudelijk bewijzen aan te voeren
– waarom Zwarte Piet wel of niet racistisch is,
– dat het een kinderfeestje is,
– dat Sinterklaas eigenlijk ooit een bevrijder van slaven was,
– of dat Zwarte Piet juist symbool staat voor slavernij, discriminatie en uitbuiting, enz. enz.,

terwijl we ons dus steeds inhoudelijk hierop richten, spelen bij voortduring onze relatie met de ander en ons gevoel daarover een enorme rol.
Hier ontstaat het conflict waarbij de bovenstroom van de inhoud en procedure verward wordt me de onderstroom van de relatie en het gevoel. Het is op dit omslagpunt van inhoud naar emotie dat de vuilspuiterij, de beschuldiging en de beschadiging van de ander begint. Het onderwerp verschuift daarop van zuivere inhoud naar het persoonlijke beschadigen van de ander (zoals ‘Sylvana is een aap’ en ‘Mark Rutte is een racist’). Deze beschuldiging en beschadiging van de ander gebeurt met veel bombarie en vooral met veel woede.
Wat we hierin vooral NIET doen, en hier gaat het mis, is dat we de onderliggende emotie expliciet, in echt contact, ter sprake brengen.
Dan is dus de vraag:
Wat is deze onderliggende emotie? Wat heeft ze ons te zeggen?
Laten we dit voor beide partijen eens bekijken.

Stel, je bent tégen Zwarte Piet.
Inhoudelijke argumenten hiervoor zijn vooral: racisme, discriminatie, slavernij, kolonialisme.
Wat is de emotie verborgen in deze argumentatie?
Innerlijke pijn. Diepe pijn.
Als deze pijn niet herkend, erkend, gevoeld en geuit mag worden, transformeert ze in woede en haat.
De volgende vraag is dus belangrijk:
Hoe gaan we om met de innerlijke pijn van de ander?
Dit doen we door eerst deze innerlijke pijn van de ander serieus te nemen, hiernaar te luisteren, ons in te leven, te voelen wat de ander zegt, en zijn pijn in écht contact respectvol te bespreken.
Diep luisteren en inleven op gevoelsniveau zijn kernwoorden hierin.
Dit gaat dus niet over argumenten, discussie, en over wie gelijk heeft, maar over het voelen en naar buiten brengen van de eigen pijn, waarvan de eerste voorwaarde is: het vertrouwen in de ander dat die mijn pijn en kwetsbaarheid aanvaardt. En NIET veroordeelt.
Hiermee stappen we uit de meningenstrijd en bepreken we in wederzijdse erkenning elkaars innerlijke gevoelens. Doel hiervan is dat we elkaars pijn en emotie volledig delen, voelen, begrijpen en aanvaarden.
Het gaat hierbij dus om de vrijheid van gevoelsuiting die oneindig veel belangrijker is dan en vooraf gaat aan de vrijheid van meningsuiting. Het gevoel is altijd eerder aanwezig dan de mening en de mening is vaak gebaseerd op het gevoel.

Nu de andere kant: Je bent vóór Zwarte Piet.
Inhoudelijke argumenten: mooie traditie, kinderfeestje, typisch Hollands, onze cultuur.
Wat is de emotie verborgen in deze argumentatie naar degenen die tégen Zwarte Piet zijn?
Angst, diepe levensangst.
En als angst niet begrepen en gedeeld wordt, slaat ze om in haar masker: woede en haat.
De vraag is dus allereerst:
Wat is deze angst?
Waar ben ik zo bang voor?

Deze angst is de angst voor het verlies van de eigen cultuur, de eigen identiteit, de angst dat de ander, de allochtoon, de immigrant, de moslim, de zwarte, enz. onze cultuur gaat overheersen, gaat bepalen wie hier de baas is, ons land gaat overnemen, ons gaat onderdrukken, wraak gaat nemen, enz. enz.
Ook deze angst dient in erkenning, begrip, aanvaarding, inleving en veiligheid volledig besproken en gevoeld te worden. Diep luisteren op gevoelsniveau is ook hier de kern.

Zwarte Piet staat symbool
voor de diepe pijnen van de allochtoon en immigrant
tegenover de doodsangsten van de autochtone, blanke Nederlander.
In de Zwarte Piet discussie
praat pijn tegen angst
en
angst tegen pijn
in de vermomming van woede en haat.

Zwarte Piet is hiermee het symbool
– van de manier waarop we hier samenleven,
– van de manier waarop we elkaar wantrouwen,
– en van de manier waarop we ons onvermogen laten zien om werkelijk in echt contact met de ander te treden.

De ander die zó verschilt van ons dat beide partijen te bang zijn en teveel pijn hebben om zich werkelijk te openen naar het eigen gevoel en naar de ander. Deze onbesproken angst richten we vervolgens als woede naar de ander en die woede schreeuwt: Pleur op! Of: Jij bent racist! Of: Het is mijn land!

Kort samengevat:
Als je zegt dat de ander op moet pleuren of racist is, zeg je in wezen: ik ben bang van jou, ik heb teveel pijn, maar ik durf dit niet te voelen en niet te bekennen aan jou.
Ik durf mijn innerlijke angsten en pijnen alleen te uiten in de vorm van hun beschermende verkleedpartij: woede en haat. Zo vervallen we in oneindige herhalingen van argumenten en graven we ons steeds dieper in.

Oorzaken van deze oneindige herhaling:
We zijn ons onvoldoende bewust van onze innerlijke emotionele wereld en die van de ander en we hebben een onvermogen ons in de ander in te leven en dit me elkaar te bespreken.
We zijn niet opgevoed met het vermogen tot werkelijk kwetsbaar én krachtig contact. We hebben het niet geleerd van onze ouders en ook niet op school. Daarom grijpen we naar de ons aangeleerde, eeuwenoude overlevingsmechanismen van woede, haat en nostalgie naar een geïdealiseerd verleden.
Gevolg: Loopgravenoorlog.

De kern :
Angst praat/schreeuwt tegen pijn.
Pijn praat/schreeuwt tegen angst.
Inderdaad,
Tégen.
Niet mét.

Hetzelfde nutteloos polariserende fenomeen zet zich nu voort in de discussie tussen PVV-stemmers en overig Nederland. Ook allemaal pijn en angst die niet gevoeld en open besproken worden.
Wat zou de diepste angst van Geert Wilders zijn? Waar en wanneer is die ontstaan?
Wat is jouw angst voor de PVV?

Tot zover de stand van zaken in ons land.

De oorzaak van de tweedeling in de samenleving is hiermee pijnlijk blootgelegd:
Het is ons onvermogen om écht contact te maken met onze medemens die een andere mening heeft dan de onze.

Wat te doen?

Het is de hoogste tijd voor écht contact, in kracht en kwetsbaarheid.
Laten we beginnen.
Vandaag.
En laat deze essentiële samenleefvaardigheid van het écht contact maken met onze medemens onderwezen worden op alle scholen vanaf de eerste dag, inclusief het in een veilige open omgeving bespreken van elkaars gevoelens en de onderlinge relaties.
Iets belangrijkers bestaat niet.
Op de oude voet verder gaan werkt namelijk niet.

Toont moed, landgenoten!
Klimt uit uw verstopte gevoelsloopgraven.
Uw medemens staat vlak voor u.
Gebruikt uw warme samenleefvaardigheden.
Of leer ze.

Als ik zo vrij mag zijn.