Corona is een gratis retraite.
Het is alsof we een glas vuil water vullen met schoon water.

Wat gebeurt er dan met je?
Wat gebeurt er dan met ieder mens?

Wat dan gebeurt is dat allereerst het vuile water naar boven komt in het glas.
Oftewel:
Pijnlijke, angstige, eenzame, boze, verontwaardigde, teleurgestelde, verdrietige, ‘vuile’ gevoelens van jaren, eeuwen geleden komen in ons naar boven.
Alle gevoelens die opkomen lijken nieuw, maar ze zijn oud, heel oud.
Een gebeurtenis van vandaag ‘triggert’ een verborgen gevoel van lang geleden, zodat het naar boven kan komen, bewust mag worden, ervaren mag worden.
Hier kunnen we niets aan doen, het is niet onze schuld, we doen niets fout.
Het gebeurt, dat is alles.

Wat doen we hiermee?

Mijn suggestie: niets.

Doe niets.
Druk ze niet weg.
Verdring deze gevoelens niet.
Heb er geen mening over, geen oordeel.
Uit ze ook niet.
Gooi ze niet naar buiten.
Denk ook niet:
dit gevoel is fout, dit moet niet, zo gaat het de verkeerde kant op met me, dit moet anders, beter.
Deze gedachten kunnen in je opkomen, je mag het denken, maar doe niets met deze gedachten. Veroordeel je oordelen niet. Heb geen mening over je meningen.
En als die er zijn: laat ze hun gang gaan, maar bemoei je er niet mee.
Ga ze niet corrigeren.
Ga ook niet positief denken.
En als je denkt:
ik zit hier ook maar in m’n eentje, ik ben niet nuttig en ik moet iets gaan doen,
doe dan niets, blijf zitten waar je zit.
Ga niet wandelen, ga geen activiteiten ontplooien, niet iemand bellen, niet facebooken, niet sociaal doen, geen wijn drinken en geen chips eten, niet schoonmaken, niet nadenken.
Ga niet visualiseren. Ga niet mediteren. Doe geen yoga oefeningen, geen thai chi, geen ki kong. Vlucht niet.
Probeer niet ervan af te komen of het mooier of anders te doen zijn.

Laat je niet afleiden.
Blijf.

Geef ook je ouders, of vervangende ouders zoals autoriteiten, de regering, politici, wetenschappers, het RIVM, de illuminati, je buurman, en geef ook Marokkanen en moslims niet de schuld van jouw rotgevoelens van dit moment.
Ga niet discussiëren, verontwaardigd demonstreren of bevestiging van je boosheid en gelijk halen bij andere bozen, verontwaardigden en eenzamen.
Zoek geen eensgezindheid.

Doe niets.

Doe niets uiterlijk en doe ook niets innerlijk.
Het enige wat je doet is geen doen, maar een zijn: observeer wat gebeurt.
Niet observeren in de zin van kijken met je ogen, maar beseffen wat er gebeurt, je bewust zijn van wat zich afspeelt.
Constateer wat is.
Blijf in milde, neutrale aandacht deze beweging volgen, zonder erover na te denken en zonder je ermee te identificeren.

Blijf erbij, leef het.
Omarm het, behuis het.

Verwijl erin.
En wees alleen. Volledig alleen.

Doe niets.

Zeg en denk ook niet:
ik moet dit gevoel erkennen, ik moet dit aanvaarden, accepteren.
Je mag het wel zeggen en je mag het wel denken, maar doe niets met die woorden, doe niets met die gedachten.

Laat ze.
Bemoei je er niet mee.

Laat al dit leven in jou dóórleven en doorléven en doe er niets mee.

Als je bang wordt, zeg dan niet: ik ben bang.
Vergeet de woorden en voel alleen maar wat je lichaam voelt, hoe heftig dit gevoel ook kan zijn.
Noem het geen gevoel, wees alleen aanwezig, neem waar, observeer.

Besef wat er gebeurt en laat het daarbij.
Reageer niet.

Verwijl in je angst zonder het angst te noemen.

Wat merk je dan op?

Dan merk je dat angst geen angst is, maar een sensatie in je lichaam dat gevoed wordt door de gedachten in het hoofd die gevoed worden door omstandigheden en mensen van nu en vroeger. En waar jij een mening over hebt.
Het is niet eens een sensatie, het is gewoon een energie, en zelfs dat niet. Geef ook dát geen naam, noem het niet sensatie, noem het niet energie.
Het gevoel, de energie, is geen woord. Het is een directe ervaring.
Voel zonder woorden, besef zonder te benoemen.
Wees helemaal die energie, die sensatie in je lichaam, maar geef er geen naam aan.

Het is er.
Wees het.

Als je daar dan midden in bent, dit volledig ervaart, het niet aanraakt.
En wanneer je dit bént:
dan kun je een verschuiving van deze innerlijke ervaring waarnemen.
Tot het steeds meer gaat verschuiven, zonder dat de omstandigheden veranderen.
En uiteindelijk gaat de ervaring zich transformeren.

Wat je aanvankelijk als een groot probleem ervoer, als rotgevoel, als lijden, als je absoluut klote of eenzaam voelen, dat blijft niet voor altijd, dat is tijdelijk.
Door alleen maar dit waar te nemen, krijgt het een andere lading, kan het lichter worden, zonder dat je probeert het lichter te maken.
Je hebt geen enkele verwachting meer, want je bent datgene geworden wat je waarneemt.

De observator is het geobserveerde geworden.
De waarnemer het waargenomene geworden.
Degene die de angst ervoer, is de angst zélf geworden, zonder het woord angst.

Wanneer jij en je angst uiteindelijk helemaal samenvallen, wanneer er geen scheiding, geen splitsing meer is tussen jou en je angst, zonder dat je dit hebt geprobeerd of er moeite voor hebt gedaan, dan gebeurt er iets anders.

De angst lost op.

En wanneer de angst oplost wat komt er dan voor in de plaats?

Jij.

Degene die jij écht bent.
Dit is degene die angst in de kern is.
In het midden van het midden van de angst (woede, verdriet, enz.) heerst volkomen angstloosheid. Deze angstloosheid is bewustzijn.
Het is het bewustzijn dat jij bent.
Dit bewustzijn is helderheid, is geluk.
Het is geen gevoel, geen gedachte.
Je voelt het niet, je denkt het niet, je doet het niet.

Je bént het.
Maar het is niet je lichaam, het is niet je hoofd, terwijl het er wel in doordringt.

In plaats van angst ben je geluk geworden.
Of eerder:
je merkt op dat je altijd al geluk was, maar dat angst dit geluk, OGENSCHIJNLIJK, verborgen hield.
Ik zeg niet dat je altijd al gelukkig was, nee, het is veel sterker, je was altijd al geluk. En je bent dit altijd geweest.
De kern van angst, van woede, van depressie, en de kern van iedere emotie, dat is geluk. Dat ben jij.

Wéét dus
dat als je bang bent, woedend, hatend, teleurgesteld, jaloers, verdrietig,
dat je dan niets hoeft te doen.
Je hoeft slechts de richtingaanwijzer van de emotie waar te nemen, te volgen, deze emotie te omarmen, te worden. Het zijn gang te laten gaan.

Dit te zijn.

En merk dan op hoezeer de wolken van de bange blindheid verdwijnen en dat dan niet de zon van het geluk begint te schijnen, maar dat je dan ziet dat deze zon van geluk altijd al heeft geschenen, er altijd al is geweest.
Dat jij die zon van geluk altijd al was en altijd zult zijn.
Geluk is tijdloos en is niet afhankelijk van wat jij denkt, voelt of doet.

Het is er.

Angst, en iedere emotie,
is de richtingaanwijzer naar het geluk dat erin verborgen zit.
‘A blessing in disguise.’

Je kunt dat geluk niet pakken, je kunt het niet bedenken, je kunt er niet naar streven, je kunt niet proberen het te worden.
Alles wat je probeert, is denken en jij bent niet je gedachten.
Gedachten komen en gaan, jij blijft.
Geluk is een onaanraakbaar midden dat in alles aanwezig is (zelfs: dat alles is!) en tevens met de zintuigen niet is waar te nemen, met gedachten niet te pakken, met voelen niet te ervaren. Zelfs met intuïtie niet te zien.

Het is het geluk dat jij bent.
Het is je identiteitsloze identiteit, de identiteit van iedereen.

Altijd.

Wat je hebt, kun je verliezen.
Wie je bent, kun je niet verliezen.

Nooit.

En als je dit weet, als je dit ziet, doe dan wat je wilt.
Wat dat ook moge zijn.

Alles is goed.