Haar dichtgeslagen ogen kijken me brandend aan.

“Je zult eeuwig branden in de hel”, had hij haar toegeschreeuwd, terwijl zijn slagen op haar inbeukten. Tot ze niet meer kon en vluchtte. De nacht in.
Naast haar zit Ajna, 16 jaar, beeldschoon. Ze weet niet precies wat ze voelt (“klopt het wel?”), maar ze is verliefd op haar. En andersom.
Ajna is niet geslagen. Ze weten van niks, thuis. Ze bewaakt haar geheim. En dat kan ze: zwijgend een geheim bewaren. Dat leerde ze al vroeg, thuis, op school, op straat.
Iedere cultuur heeft zo zijn voordelen.
Veel zien, veel voelen, veel willen, en …… zwijgen.
Ook als haar ouders, haar familie, spraken over haar toekomst. Over een goede opleiding, een mooi huis, een baan met aanzien, een leuke man. “Eén van ons natuurlijk, je begrijpt wel.”
Maar ze begreep niet, niet echt. Ze begreep iets anders, maar zweeg.

Ik luister naar hun verhalen en vraag me voor de zoveelste keer af hoe ouders het in godsnaam voor elkaar krijgen een kind ter wereld te brengen en vervolgens een leven lang een oorlogscampagne op touw zetten om hun lieve kind in de wurggreep van hun eigen angsten te dwingen. Om een godgans leven lang niet naar hun eigen kind te luisteren, het niet te zien, en nooit, werkelijk nooit, de oerschreeuw om erkenning en aanvaarding te horen waardoor ze hun bloedeigen kind van eeuwige verdoemenis zouden kunnen redden.
En zichzelf.
Ik vraag me af:
Waar zijn die ‘normale’ ouders die hun kind begrijpend aanhoren in hun kronkelige, kwetsbare weg door het leven, ze niet veroordelen, hun hand vasthouden als het nodig is en weer loslaten als het daarom vraagt, als de tijd rijp is?
Waar zijn die vreesloze ouders die hun kind zien zoals het is, niet vermorzeld door angstbeelden van cultuur, traditie en zogenaamde religie?
Of bestaan ze niet, die ouders die hun kinderen gewoon liefhebben, koesteren, aardig vinden?
Of bestaan ze niet, die ouders die genieten van de sprankelende kracht van hun kind?
Die zien dat hun kind anders is dan zij. En die begrijpen dat hun kind niet hun bezit is.
Zo vraag ik me af, terwijl Ajna en Fatima elkaars hand vastpakken.
Prachtige kinderen, eenzaam, op de rand van de hel. Denken ze, denkt hun familie.
En alles wat ik aan aandacht, interesse en vaardigheden inbreng, kan voor nog geen millimeter de allesverzengende haat van hun familie verzachten, laat staan verdrijven.

Na een maand komt de oplossing.

“Het spijt me dat mijn dochter u zoveel last heeft bezorgd. Ze was in de war. Ze ziet nu in dat ze fout was. U begrijpt wel waarom. Ik wil u wel bedanken voor uw tijd en moeite. Ze zal niet meer op school komen.”
De woedende flikkering in zijn ogen ontgaat me niet.
Terwijl de grond onder mijn voeten vandaan getrokken wordt, stort ik, met zijn kind, in een brandend vagevuur. “Het vuur dat uw kind van alle zonden zal zuiveren.”

Want zó staat het geschreven.

==========================================================================

NASCHRIFT.

Het percentage zelfmoordpogingen onder Hindoestaanse meisjes is veel groter dan bij meisjes uit andere etnische groeperingen, zo blijkt uit cijfers van de GGD.
Oorzaken zijn:
1. Te hoge verwachtingen van de familie.
Onder veel Hindoestanen is de buitenkant heel belangrijk: knap uiterlijk, mooie kleren, dure auto, hoge opleiding, hoge status, een baan met veel geld, succes in de buitenwereld.
Veel Hindoestaanse ouders willen dat hun kind aan dat beeld voldoet.
2. Communicatieproblemen: de oudere generatie mist veelal het vermogen om open over hun innerlijk van gedachten, gevoelens en emoties te praten. Kinderen ervaren zo’n milieu en zo’n opvoeding volgens de strakke regels van traditie, familie en cultuur vaak als verstikkend. Persoonlijke problemen kunnen niet of nauwelijks worden besproken en er is vaak te weinig affectie van de ouders voor het kind.
3. In Bollywood films komt vaak zelfmoord aan bod.