De voetbalvereniging van Nieuwe Niedorp bestaat 100 jaar. Ter gelegenheid hiervan is een prachtig jubileumboek uitgebracht vol historische verhalen, foto’s en feiten. Dit boek werd uitgereikt aan erelid Roel van der Kooi die zoveel betekend en gedaan heeft voor ‘de voetbal’.
Nou heb ik de lengte van Roel van der Kooi de laatste tijd niet meer bijgehouden, maar ‘in onze tijd’ was hij een lange vent van 1 meter 99 met een grote baard en hij was onze favoriete voetbalcoach in de junioren. We waren zestien jaar en de serieusheid voorbij.
Roel reed ons in zijn busje naar alle wedstrijden. Wij hielden van Roel en hij moet ook van ons hebben gehouden anders hou je zoiets niet vol met die zestienjarige ettertjes.
Welke man is in staat om jongens die los willen gaan goed te begeleiden? In het geval van Roel was er sprake van een unieke combinatie van factoren.
Ten eerste hield hij van voetbal.
Ten tweede was hij op en top verenigingsmens.
Ten derde nam hij zijn verantwoordelijkheid.
Ten vierde kon je erg met hem lachen.
En ten vijfde bezat hij iets unieks: een warm hart.
Tijdens zijn afscheid als coach mocht ik een speech voor Roel houden. Ik deed mijn best en ons elftal overlaadde hem met dankbare cadeaus. Met als topper een grote, door mijn broer Niko gemaakte en ingelijste foto die de jaren daarna in de voetbalkantine zou hangen en die nu ook in het jubileumboek staat afgebeeld.
En toen, bij die uitreiking, zagen wij, zestienjarige etters, iets nieuws. En dat moment zijn we nooit meer vergeten. Daar stond hij, Roel, onze prachtcoach, sterke vent, twee meter lang, grote baard, luide stem, alleskunner. Onze vervangende vader op de zaterdagmiddagen. We zagen dit: Roel had tranen in zijn ogen.
Ontroering, stilte, prachtmoment!
Op dat moment werd Roel onsterfelijk. En de beste. Niet met voetbal, wél als mens.
De perfecte les voor zestienjarige etters.
Bedankt, Roel!
Achtenveertig jaar na dato.