Meester Schutte, die les gaf aan de 2e en 3e klassen, was een grote concurrent van Schimmel als het om ouderdom ging. Bovendien liep hij krom en was hij eeuwig vrijgezel. Bewijzen genoeg dus.
Met ‘Keuvelen’, tijdens Sint Maartensavond, ging iedereen met zijn ‘keuvel’ of lampion naar Meester Schutte om zijn snelle liedje te zingen, want het ging natuurlijk niet om het zingen, maar om de snoep die je daarna kreeg, dus zong je snel. En lelijk.
Maar hoe vals je ook zong, van Meester Schutte kreeg je een reep! Net zo lekker als die van de vrouw van Cees Stammis.
In de klas deelde hij af en toe bij goede prestaties Italiano snoepjes uit. Aan de meisjes. Een jongen moest dan zo’n rolletje snoep gaan halen bij de vrouw van Cees Stammis. Loopjongen.
Hij viel ook wel eens in slaap. Dan ging het hoofd van de oude meester tergend langzaam naar beneden en bleef ergens halverwege hangen. De nek brak niet.
Nét niet.
Op een dag nam mijn neef Hans een wekker mee naar school. Op het schoolplein liet hij het enorme ding aan ons zien, zette het aan en de machine begon als een gek luid kabaal te maken. Grote herrie! We waren revolutionairen die hun eerste aanslag gingen plegen. Dat zou de slapende Schutte mores leren! Zijn dagen waren geteld! We waren eensgezind tegen de slapende Meester Schutte.
In de klas, terwijl iedereen keek en iedereen zweeg, verstopte Hans met een rood hoofd het enorme apparaat in zijn kastje in de schoolbank. Hij had de wekker keurig gezet op half drie, siësta tijd. De scène van het traag in slaap vallen en het net niet breken van de nek gebeurde altijd in de middag, dus de tijdbom zou zeker op het juiste tijdstip ontploffen. Meester Schutte zou wakker schrikken en de half gebroken nek zou opspringen en recht overeind schieten. Binnen een tel. Dat wisten we zeker! Over de gevolgen dachten we nog niet na. We waren actiegericht, want actie hoort bij revolutie, dus geen gezeur.
Ondertussen leefde Meester Schutte in een totaal andere en volkomen onrevolutionaire wereld en was hard bezig met de houten stok met gummi dopje de plaatsnamen van Noord-Holland op de landkaart voor de klas aan te wijzen, die wij dan in een vast ritme op moesten dreunen:
Amsterdam , Zaandam, Koog, Zaandijk, Wormerveer, Krommenie, Uitgeest, Castricum, Heiloo, Alkmaar, Broek op Langedijk, Noord-Scharwoude, Schagen, Anna Paulowna, Den Helder, Den Burg.
De meester was volop in actie. Klaarwakker. En hij ging, helderder van geest dan ooit tevoren, ijverig door:
Noordzee, Marsdiep, Waddenzee, Amstelmeer, IJsselmeer, Hoornse Hop, Gouwzee, het IJ, Groot-Noordhollandskanaal, Noordzeekanaal.
De meester hield gewoon niet meer op met wakker blijven. Hij was volkomen in zijn element met zijn stok en gummidop. Wij keken elkaar allemaal gespannen aan en begonnen steeds ongeruster te worden. Het was toch tijd voor zijn dutje? En onze revolutie? Maar Schutte ging door. Onverdroten.
En toen.
Toen gebeurde het.
Plotseling ging als een oorverdovende ratelende aardbeving met een enorm klaterend kabaal die gigantische grote wekker af in het kastje in de schoolbank van Hans. Het lawaai blééf maar doorgaan, minutenlang, en iedereen zat als verstijfd. Na heel veel en heel lange uitzinnige herrie hield het bizarre apparaat het eindelijk voor gezien.
Stilte.
Doodse stilte.
Alle ogen waren gericht op de klaarwakkere Meester Schutte die al die tijd geen millimeter had bewogen.
IJzig kalm, zwijgend als het graf en met priemende ogen verplaatste de meester zijn stok met gummi dopje tergend langzaam van het Noordzeekanaal naar Hans en van Hans naar de wekker en van de wekker naar de gang. Inleveren. De wekker aan de meester. Hans naar de gang, ‘tegeltjes tellen’, straf, geen revolutie, geen Italiano en geen knuffel van Meester Schutte. Die was voor de meisjes, de lieve meisjes.

Na schooltijd praatten we nog geruime tijd na over de mislukte aanslag. Iedereen had suggesties voor een verbetering van de planning en logistiek van onze volgende revolutie. We zouden niet opgeven. Nooit! Slapen zál-ie!