141. Poëzie 23. Meditatie

Meditatie is:
Jezelf voortdurend en direct confronteren
met
alles en iedereen.
Met alles waar je bang voor bent,
wat je onzeker maakt, doet twijfelen.
Wat je niet durft.
Met alles waar je mee wilt opscheppen.
Met alles wat je ontkent en ontkent dat je het ontkent.
Met alles wat je haat,
je woede opwekt,
je walging, jaloersheid en weerzin.
Met al je gedachten en illusies waar je jezelf mee voor de gek houdt.
Met alles wat je lust opwekt,
geil maakt,
onverstandig en onredelijk maakt.
Gek maakt.
En doet bewegen.
Met alles wat je tot wanhoop brengt,
doet huilen,
machteloos maakt,
verdriet doet,
radeloos en eenzaam maakt.
Pijn doet.
Met alles wat en iedereen die je gelukkig maakt,
stil maakt,
vreugde en voldoening schenkt.
Met iedereen tegen wie je in wilt gaan,
uit de weg wilt ruimen,
naar je toe haalt,
met wie je intiem bent,
samenwerkt, samenwoont,
huwt, vriendschap sluit,
verzorgt.

Lacht en huilt.
Drinkt en eet.
Liefhebt en doodt.

En ziet dat je je door dat alles, door iedereen,
al dat alles, al dat iedereen,
laat meeslepen.
Aldoor maar laat meeslepen.
Of poogt te controleren.

En dan ontdekt wat datgene is,
dat zich, in jou, niet laat meeslepen.
Niet laat controleren.

Wat is dat?

Meditatie is: Zien wat is.

Een gedachte over “141. Poëzie 23. Meditatie

Plaats een reactie