Een oude mevrouw probeert bij bakker Aad de Groot hakkelend een bestelling te plaatsen en zegt:
‘Doet u mij ook maar zo’n krazaan.’
Ik: ‘Mevrouw, dat meent u toch niet echt, hè? Krazaan.’
Zij: ‘Wat zegt u?’
Ik: ‘Het is croissant, met een wa-klank, een scherpe s en een nasale klank aan het eind.’
Zij: ‘Nou, weet u, ik ben een hele tijd ziek geweest en ik was bijna dood toen ik stikte en nou vergeet ik steeds zoveel.’
Ik: ‘Das geen excuus. Het gaat om de juiste uitspraak.’
Dan krijgt ze de slappe lach.
Ik: ‘Oude vrouwtjes zijn levensgevaarlijk. Ze ontwrichten de maatschappij.’
Zij: ‘Nou zeg, nou moet u ophouden hoor!’
Ik: ‘Waarom?’ 
Zij: ‘Anders stik ik weer.’
En schaterend verlaat ze het bakkerspand.
De krazaan achter zich aan slepend.