‘Café biljart’.
Altijd als ik dit lied van Toon Hermans hoor, ben ik 6 jaar en in het café van mijn opa en oma Kossen in Oudesluis waar mijn vader en ome Arie met en tegen elkaar spelen
als beste biljarters uit de streek.

30 jaar later
is de wereld groter
is Oudesluis ver weg
en speel ik voor het Nederlands kampioenschap biljarten
voor camera’s, publieke tribunes en Raymond Ceulemans.

Terwijl ik na afloop het erepodium betreed
zie ik mijn vader en ome Arie
vanuit Oudesluis
met hun sterke armen
mij het podium optillen.

En hoor ik een ander lied
dan het Wilhelmus
Het lied dat zingt van een dorp, familie en warmte.
Van veiligheid, bewondering 
en de pinda automaat
op het tafeltje met het bruine kleedje
naast het biljart in het café van opa en oma.

En nog steeds
60 jaar later 
als ik een café met biljart zie
hoor ik het lied 
zie ik het spel
en ruik ik de pinda’s.

En weet ik
wéét ik 
dat alles in mij doorleeft
dat tijd niet bestaat
en 
dat er iets is
zóó klein
zóó ontzagwekkend klein
dat niet verandert.

Dat nooit sterft.