In het Rampjaar, op 20 augustus 1672, deze week 350 jaar geleden, vond de op een na belangrijkste moord in de Nederlandse geschiedenis plaats.
De moord op Johan en Cornelis de Witt bij de Gevangenpoort in Den Haag.
Johan was Raadpensionaris, qua functie de Mark Rutte van die tijd, zeg maar.
Wie vermoordde hen?
De woede van het Nederlandse volk.
Waarom was het volk boos?
Omdat het land in slechte toestand verkeerde.
Wat deed het volk met zijn boosheid?
Uit woede en onmacht vermoordde het volk twee broers die men de schuld gaf van de slechte toestand van het land.
Nederland werd aangevallen door vier landen: Engeland, Frankrijk, Munster en Keulen.
Het volk was redeloos, de regering was radeloos, het land was reddeloos.
Zoals we leerden op school.

Johan was op 20 augustus op bezoek bij zijn broer in de gevangenis en beiden werden door het woedende volk uit de gevangenis gesleurd.
Overigens:
De gevangenis bevindt zich op 50 meter afstand van de plek waar tegenwoordig, in regeringsloze periodes, de kabinetsformaties plaatsvinden: in het Johan de Witt Huis aan de Kneuterdijk in den Haag, de plek waar Johan woonde toen hij werd vermoord.

De gebroeders de Witt werden niet alleen vermoord, maar gelyncht, oftewel hun lichamen werden opengesneden en verscheurd en lichaamsdelen werden afgehakt.

Door woede.

Op de plek waar al dit afschuwelijks gebeurde, liggen en staan nog dagelijks bloemen en planten. Hagenaars noemen deze plek ‘Het Groene Zoodje’. Het is de plek waar het stenen bankje staat aan de Hofvijver, met een prachtig uitzicht over de eeuwenoude gebouwen van het Binnenhof en daarachter de nieuwe torens van de ministeries, gebouwd in de jaren ’90 van de twintigste eeuw.
Tegenover het bankje en de bloemenzee staat het standbeeld van Johan de Witt, een van onze grootste staatsmannen ooit. Iedere 20e augustus zijn er in Den Haag vele evenementen om deze vreselijke gebeurtenis én de gebroeders de Witt te herdenken.

Mijn voorstel:
Laten we allen iedere 20e augustus Johan en Cornelis de Witt landelijk herdenken.
Het zijn zij die zo veel voor ons, ons land, onze vrijheid en democratie hebben gedaan en betekend, en waar we tot op de dag van vandaag van profiteren.
Laten we hieruit lering trekken voor onszelf vandaag. En wéten en beséffen dat woede alleen maar tot vernietiging leidt.
Laten we de baas blijven over onze eigen woedes. In daad én in woord.
Als ik zo vrij mag zijn.

Vredig weekend en leven voor ons ALLEN.
En voor wie en waar dan ook ter wereld.
Ook binnen huwelijken, families en alle gemeenschappen.
En vooral waar alles begint: in jezelf.

Vrede, Peace, Sala’am, Shalom, Paix, Frieden, Paz.

Er is geen andere weg mogelijk.