Ik was graag getrouwd met Johanna van Castilië.
Niet alleen door haar wonderschone naam, maar ook voor ál het andere!

Zo zou ik ook heel graag met Johanna getrouwd zijn door de gigantische gebeurtenis van het huwelijk.
Vanuit Spanje werd Johanna uitgestuurd, vergezeld van 20.000 personen en 130 schepen, met kamerheren, hofdames, pages, kamervrouwen, lijfknechten, thesauriers, grootmeesteressen en bedienend personeel.
De vloot vertrok uit Laredo op 30 juli 1496 met bestemming Zeeland.
Er was 85.000 pond gerookt vlees mee, 50.000 haringen, 1000 kippen, 6000 eieren en 400 vaten wijn.
Tijdens de twee maanden durende reis gingen er een paar schepen verloren tijdens stormweer.

Kijk, een vrouw naar mijn hart!

In Antwerpen wachtte Johanna een grandioze ontvangst en een officiële plechtigheid. Op 19 oktober 1496 nam ze haar intrek in Lier. De volgende dag arriveerde haar echtgenoot Filips de Schone vanuit Tirol, waar hij met zijn vader op jacht was.

Met mijn vader op jacht in Tirol: zou ik ook gedaan hebben!

Amper hadden de toekomstige echtelingen één blik gewisseld, of de vonk sloeg over.
Tegen elke hofetiquette in liep het koppel zwijgend – ze spraken elkaars taal niet – de deur uit en lieten de verstijfde hovelingen achter voor wat ze waren.
Ze gingen samen gewoon op zoek naar een priester. Toen ze die vonden beval Johanna hem om hen ter plekke in de echt te verbinden, zomaar midden op een Lierse straat. Zonder op hun gevolg te letten begaven de jongelui zich op een drafje naar de voor hen voorziene woning en draaiden de deur stevig achter zich dicht.
De volgende dag kwamen zij buiten en werden zij tijdens een luisterrijke plechtigheid voor een tweede keer in de echt verbonden.
Het huwelijk werd gevolgd door een hofbal, volksfeesten en een gigantisch banket.
Er werd 1200 liter wijn geconsumeerd. Het aantal toeschouwers was zo groot dat op zeker ogenblik een brug over de Nete instortte door overbelasting met als gevolg tal van doden en gewonden.

Mijn droombruiloft!

Reeds tijdens haar verblijf in de Nederlanden, toen zij haar echtgenoot Filips achterna gereisd was, vertoonde Johanna tekenen van onevenwichtig gedrag.
Toen Filips in september 1506 stierf raakte zij verder verward. Zijn lijk werd gebalsemd en in een loden kist gelegd, die Johanna in haar slaapkamer liet plaatsen. Elke ochtend liet ze de kist openen in de hoop dat Filips tot leven zou zijn gekomen. Ook als zij op reis ging nam ze het lijk van haar echtgenoot met zich mee.

Zeg nou zelf, welke vrouw doet dat nog tegenwoordig?!

Haar vader, Ferdinand, wist haar ervan te overtuigen dat Filips moest worden begraven. Uiteindelijk werd Johanna krankzinnig verklaard en opgesloten in een kasteel te Tordesillas. Zij kreeg de bijnaam Johanna de Waanzinnige.

Johanna, de ideale echtgenote.
Tot vér ná de dood!

Moge zij eeuwig rusten in volmaakte vrede.