Ik herinner me levendig dat ik tien jaar en nooit moe was.
En dat ik dat toen besefte.
We voetbalden een competitiewedstrijd en na de wedstrijd gingen we meteen verder op straat voetballen.
Na afloop dacht ik verwonderd: Nou ben ik nog steeds niet moe.
Dat maakte me blij.
Als ik ’s avonds naar bed ging, had ik alweer zin in de volgende dag en wilde ik dat de nacht snel voorbij zou zijn.
Dit was ook, omdat ik altijd pas na uren wakker liggen eindelijk in slaap viel.

Teveel zin in leven, niet in slapen.

En nu,
ben ik weer tien jaar.
Of nog steeds?

Ik moet nou eindelijk eens naar bed (zegt het verstandige, volwassen, verantwoordelijke hoofd dat niet voelt), want het is bijna half twee ’s nachts en Delft is in diepe slaap. Maar ik heb teveel zin en wou dat het alvast morgen was.

Morgen!
Voetballen!
En nooit moe zijn!

Tja.
Wonderlijk dat dat volwassene in mij nooit echt gelukt is.
Gewoon.
Teveel zin.

De zin,
die alle depressies vernietigd.
Heeft.