Na mijn pijnloze wortelkanaalbehandeling in Voorburg (bedankt, specialistische, vriendelijke vakvrouwen!) is het tijd voor suiker op mijn Fietspitstop in Rijswijk.
Na lijden volgt verdiend genot
Dus chocomel met slagroom in de Herenstraat.

Zelfbevrediging voor een man verveelt nooit.

Aan een tafeltje met twee bolglazen bier en één bakje pinda’s zitten een Nederlandse zestiger en een Thaise vrouw van in de veertig te praten.
Nou ja, praten.
De man praat. Onophoudelijk.
En zij luistert.
En knikt.
En beaamt.
En glimlacht.
En buigt mee.
Langzamerhand zakt haar dunne lichaam steeds vermoeider achterover in de bank, terwijl de man steeds energieker voorover buigt en steeds luider begint te vertellen.
Over zichzelf.
Over zijn leven.
Over de vrouw met wie hij zes jaar had geLAT.
En over het feit dat met die vrouw niet te praten viel.
Ze luisterde niet.
Dus ja, dat houd je niet vol.
Als man.
Natuurlijk niet!

Ik ga naar het toilet en terwijl ik relaxed mijn verdoving van de wortelkanaalbehandeling eruit plas, komt de man blakend van levenslust naast me staan. Ik hoor de krachtige, jaloersmakende urinestraal van een twintiger uit het zestigjarige lijf geperst worden. Alles kost hem kracht, maar in plaats van uitputting leidt dit bij hem tot nieuwe energie.
Ik kijk opzij en zeg schalks:
‘Zo, lekker aan het daten?’
Zijn straal urine klettert nóg harder in de pot als hij zijn oneindige basisovertuigingen door de toiletruimte begint te slingeren.
‘Kijk, weet je wat het is, meneer. Die Oosterse vrouwtjes hebben iets wat al die Nederlandse vrouwen zijn kwijtgeraakt.’
Hij kijkt me iets langer aan in afwachting van mijn vraag.
Ik staar hem bewegingsloos aan.
Even flikkert een lichte onzekerheid in zijn ogen, dus herstelt hij zich mannelijk en vervolgt:
‘Weet u wat het is? Die Oosterse vrouwtjes zijn veel zorgzamer dan die van ons. Ze doen alles voor je wat normaal is voor een vrouw om te doen. En weet je (hij tutoyeert me plotseling, volkomen op zijn gemak nu, mannen onder elkaar, uitgepist, maar nooit uitgepraat), wat die Oosterse vrouwtjes heel goed kunnen?’
Weer kijkt hij me verwachtingsvol aan, weer staar ik hem bewegingsloos aan, weer zijn korte onzekere flikkering in zijn ogen, weer dat mannelijke herstellen).’ Zij kunnen luisteren.
Ze proberen je echt te begrijpen. Zij daar (hij wijst richting café) wil echt alles van me weten. Dat is het mooie, ze wil echt alles weten van me.’

We zwijgen.

En dan kan ik het niet laten, terwijl ik weet dat wat ik nu ga doen geen enkel nut zal hebben.
Nooit.

Na het handenwassen pak ik hem bij de schouder, kijk hem recht in de ogen en zeg:
‘Je bent nu al zestig jaar alleen met jezelf bezig geweest. Het resultaat is dat je een lul bent die niet in staat is om van vrouwen te houden, een totaal onvermogen hebt om interesse te tonen voor een ander, je kunt niet luisteren dus je hoort nu ook niet wat ik zeg, en het enige wat je kunt is keihard pissen.’

Eindelijk is hij stil.
En keert om.

Achter elkaar, hij voorop, lopen we zwijgend terug naar het café waar de Thaise vrouw geanimeerd in gesprek is met een Nederlandse vrouw die in haar eentje aan het tafeltje naast haar zit.
De Nederlandse man gaat zitten, zijn Thaise date breekt haar gesprek af en wendt zich meteen weer naar hem.
Hij zwijgt even, fronst zijn voorhoofd, en neemt een slok van zijn bier.
Dan buigt hij voorover en zegt op zachte samenzwerende toon:
‘Ik heb net op het toilet nog even nagedacht. Over jou.’
De vrouw kijkt hem geïnteresseerd hoopvol aan en vraagt verbaasd: ‘Oh, ja?’
‘Ja. Weet je wat ik zo waardeer in jou?
Jij kunt zo goed luisteren.’
Ze valt terug in de kussens.
Hij roept om de rekening en zegt uiterst voldaan en breed glimlachend tegen haar :
‘De man betaalt, hè. Zo doen we dat hier in Nederland. Dat vinden we normaal.’