Als je je lang genoeg in een onderwerp verdiept
dan verdiept het onderwerp jou.

Het leven fluistert
in de stilte
die zij is:

Als je dit moment onaangeraakt laat
dan raakt het moment jou.
Als je innerlijk niets meer doet,
wordt uiterlijk alles gedaan.
Als je innerlijk stilstaat,
beweegt alles om je heen.

Als ieder idee van ‘Ik’ is vernietigd,
verdwijnt het heelal,
komt alles tot leven,
en bestaat er geen dood op het moment dat het lichaam sterft,
terwijl het vlees verteert in het vuur
en verzwolgen wordt door de grond.

Hoe dieper je sterft,
hoe meer het leven jou leeft.
Hoe meer je opgelost wordt,
hoe helderder je aanwezig bent.
Hoe meer je liefhebt,
hoe meer de ander verdwijnt.
En opstaat in jou die de ander is.

Er kan geen liefde bestaan tussen jou en de ander.
Liefde is de opheffing van jou en de ander,
van jou en de aarde,
van jou en het heelal.

Tot niets meer bestaat.
En alles tot leven komt.

Wanneer jij onbewogen bent
gaat alles door
wordt het leven onsterfelijk
in dit momentloze moment
dat jij bent
en jou teder verzwelgt.

Je bent nooit iets anders geweest.
Je zult nooit iets anders zijn.