LEVENSFRAGMENTEN

1.
Ik loop naar de Lidl en bij een rij geketende fietsen staat een oudere man in flitsend strakke wielrennerskledij een pak koek open te ritsen en begint gulzig een chocoladekoek naar binnen te werken.
Ik zeg glimlachend: ‘Lekker, hè, zo’n zoete koek! ‘
Hij: ‘Ja, das nodig voor de flauwe bochten.’
Ik schiet in de lach en kijk dan nog even om, terwijl hij zich lachend verslikt in zijn laatste stukje verrukkelijks alvorens zijn flitsende fietstocht te vervolgen.

2.
Ik loop door mijn wijk en zie een jongeman van wie ik weet dat hij een strafblad heeft, terwijl ik ook zijn lieve, aardige, zachte kanten ken. Ik had hem al een tijdje niet op straat gezien en dat gaf me een ietwat onrustig, bezorgd gevoel. Vanaf de overkant van de straat ziet hij mij en tegelijkertijd zie ik hem.
Ik stop.
Hij ook.
Ik groet hem vriendelijk.
Hij groet vriendelijk terug, met zijn noodzakelijk veilige afstand.
Even kijken we elkaar iets langer aan dan normaal in zo’n straatsituatie.
Ik zie zijn ogen en hij de mijne.
In dit moment, in deze seconde, staat de aarde bewegingsloos stil.

Waarom dit gebeurde?
Waarom we dit deden?
Beiden, tegelijkertijd.
Geen idee.
Toch gebeurde het.
Vanzelf.
Onvermijdelijk.

Ik heb geen flauw vermoeden wat het effect van dit moment op hem is.
Op mijzelf voel ik het effect wél :
Ik besef dat ik van hem hou, terwijl ik verafschuw wat hij doet.
Dit vertelde mijn blik aan hem.
En zijn ogen hebben mij gevoeld.
Dit weet ik zeker.
Alleen is het niet ik die dit gedaan heeft, terwijl ik wél toeliet wat hij nog niet toe durft te laten.
En dit aan hem doorgaf.