In het Rampjaar,
op 20 augustus 1672,
vandaag precies 351 jaar geleden,
vond de op een na belangrijkste moord in de Nederlandse geschiedenis plaats.
De moord op Johan en Cornelis de Witt bij de Gevangenpoort in Den Haag.
Johan was Raadpensionaris, qua functie de Mark Rutte van die tijd, zeg maar.

Wie vermoordde hen?
De woede van het Nederlandse volk.
Waarom was het volk boos?
Omdat het land in slechte toestand verkeerde.
Wat deed het volk met zijn boosheid?
Uit woede en onmacht vermoordde het volk twee broers die men de schuld gaf van de slechte toestand van het land.
Herkenbaar ook vandaag de dag in de politiek: een of twee personen de schuld geven van de hele toestand van een heel land.

Schelden is makkelijk.
Nadenken is moeilijk.
Oorlog is makkelijk.
Vrede is moeilijk.

DE RAMP
In 1672 werd Nederland aangevallen door vier landen tegelijkertijd:
Engeland, Frankrijk, Münster en Keulen.

Het volk was redeloos,
de regering was radeloos,
het land was reddeloos.
Zoals we leerden op school.

Johan was op 20 augustus op bezoek bij zijn broer in de gevangenis en beiden werden door het woedende volk uit de gevangenis gesleurd.
Pikant detail :Niemand hield het volk tegen, ook de bewakers en soldaten niet.
Overigens:
De gevangenis en de moordplek bevinden zich op 50 meter afstand van de plek waar vaak de kabinetsformaties plaatsvinden: In het Johan de Witt Huis aan de Kneuterdijk.

De gebroeders de Witt werden niet alleen vermoord, maar gelyncht, oftewel hun lichamen werden opengesneden en verscheurd en lichaamsdelen werden afgehakt.

Twee mensen, twee broers,
vermoord door Woede.

De plek waar al dit afschuwelijks gebeurde, noemden Hagenaars destijds, en soms nog steeds, ‘Het Groene Zoodje’. Het was een modderig grasveld waar criminelen werden opgehangen. Vandaag is het ‘de Plaats’, een plein met gezellige horeca en terrasjes.
Hier staat tegenwoordig het standbeeld van Johan de Witt, een van onze grootste staatsmannen ooit.

MIJN EERSTE VOORSTEL
Laten we vandaag allemaal Johan en Cornelis de Witt herdenken, die zo veel voor ons, ons land, onze vrijheid en democratie hebben betekend. We profiteren tot op heden van wat zij destijds hebben gedaan voor ons.
Maar niet alleen herdenken.
Wat kunnen we leren van die afschuwelijke gebeurtenissen?
Volgens mij:
Leren, beseffen en weten dat woede, mijn woede, jouw woede, onze woede, alleen maar tot vernietiging leidt, tot kapot gaan, tot schade, vaak onherstelbaar.

MIJN TWEEDE VOORSTEL
Laten we de baas blijven over onze eigen woede. Dat wil zeggen: onze woede voelen, erkennen, begrijpen en leren hanteren. In daad én in woord.
Iedere keer als we niet de baas over onze woede zijn, begint een ramp, van klein tot groot en in iedere relatie, zowel tussen vrienden, echtparen als tussen landen.
Een ramp van woede en schade tussen mensen die in wezen van elkaar houden.
En elkaar nodig hebben.
We zijn uit dezelfde stof gemaakt, nietwaar?

Vredig weekend voor ons ALLEN.
Waar dan ook ter wereld.

Vrede, Peace, Sala’am, Shalom, Paix, Frieden, Paz.

En dan natuurlijk, vooral vandaag, ook nog in het Russisch, Oekraïns en Nigeriaans.
Landen die nu hùn Rampjaren meemaken.