Na de oorlogszuchtige rellen in den Haag gaat de leraar naar zijn lokaal van de school met
33 nationaliteiten, aan de rand van de Hofstad. De klas komt binnen en gaat zitten.
De leraar begint:
Als je moet kiezen tussen Islam en vrede
wat kies je dan?
Als je moet kiezen tussen Christendom en vrede
wat kies je dan?
Als je moet kiezen tussen Jodendom en vrede
wat kies je dan?
Als je moet kiezen tussen Atheïsme en vrede
wat kies je dan?

Een moslim die niet voor vrede kiest
is geen moslim.
Een christen die niet voor vrede kiest
is geen christen.
Een jood die niet voor vrede kiest
is geen jood.
Een atheïst die niet voor vrede kiest
is geen atheïst.

Wanneer een mens niet voor vrede kiest,
wat is hij dan?
Wie?

Als wij strijden voor vrede met haat in ons hart, dan strijden wij voor oorlog.
Is het mogelijk om vredig én krachtig te strijden tegen onrecht en geweld?
Iedere oorlog begint in ons eigen hoofd.
Het slachtveld is ons lichaam.

Is het mogelijk
de oorlog,
het geweld,
het conflict
in onszelf te stoppen
in ons denken en voelen?

Mijn voorstel :
Laten we lopen alsof we de aarde kussen met onze voetstappen.
Dat is voldoende.

Stel je voor:
7 miljard mensen die dit doen.
Iedere dag.
Vanaf Nu.

‘Dit wilde ik vandaag aan jullie kwijt.
Ik wil nu graag een minuut stilte met elkaar, zodat jullie deze woorden in jezelf kunt voelen zonder dat je hierop reageert. In stilte ligt dieper begrip dan in praten.’
Na de minuut van intense stilte, zegt hij :
‘Volgende les praten we verder en dan hoor ik graag van je wat je hebt gevoeld en gehoord in de stilte.’
Opgewekt vervolgt hij:
‘Dan gaan we nu smullen! Pak hoofdstuk 7, blz. 68: de plaats van het persoonlijk voornaamwoord lijdend – en meewerkend voorwerp in de zin.
Hij kijkt de klas in en glimlachend voegt hij toe :
‘Ik zie al een paar van jullie moe worden nu. Snel gaat dat, hè ?
Onthoud één ding :

Je kunt nooit goed Franse grammatica leren zonder regelmatig in huilen uit te barsten.’
De klas barst in lachen uit.

Gelukkig.
Zijn lesdoel voor vandaag is bereikt.