In Anne&Max, de zaak naast het voormalige Delftse treinstationnetje, loopt een fier-zwangere vrouw met haar andere kleine mensje aan de hand naar de toiletten.
Als gevolg van twee koffies spoed ik mij daar even later ook heen.
Op het moment dat ik de ruimte in loop, zie ik aan het eind van de gezamenlijke gang haar rug vóór haar kind. Terwijl ze haar kindje verzorgt, draait ze in een flits haar hoofd en ogen iets naar rechts om mij een fractie van een tel te zien, in te schatten en, indien noodzakelijk, te doden.
Dan sla ik rechtsaf naar mijn gesloten afdeling. En zie ik de volgende gedachten door mij heen zweven :

‘Nooit is een mens meer aanwezig, alerter, beschermender, scherper, liever én gevaarlijker dan een moeder die het leven van haar kroosten 24 uur per dag, tel na tel, verzorgt en bewaakt en iedere druppel bloed offert voor hen die oneindig belangrijker voor haar zijn dan zij zelf ooit voor zichzelf is geweest.’

Dit zei mij deze ene lieve, meedogenloze moederoogflits.
Die mij alle engelenmoeders op aarde deed zien. En even liet voelen.
Vandaag,
op de sterfdag van mijn vader.