Zij maakt de gewoonte
om lachen te bouwen
uit generaties oude tranen.

Om geven te bouwen
uit haar nemen.

Moed te bouwen
uit haar angst.

Ook maakt zij de gewoonte
om stilte te bouwen
uit lawaai.

Vrede uit haat.

Warmte uit pijn.

En de gewoonte die zij vooral maakt,
is om op de aarde te lopen
alsof ze iedere stap
de grond kust met haar voeten.

Terwijl ze schaterend haar weg vervolgt
en huilt om hen die stampvoeten
alsof het leven hun vijand is
alsof de ander een ander is
en alsof zij zelf nooit echt zijn geboren.

Terwijl zij oorverdovend schreeuwen.
Klagen.
En eeuwig blijven doden.

En zij,
Zij kust de aarde met haar voeten.