Op de dag dat jij werd geboren
kwamen de engelen bij elkaar
en besloten dat jouw dromen
jouw leven zouden worden.

Zo ging je op pad.
In de droom die jij werd.

Eeuwenlang bloeiden de mooiste bloemen.
Schenen de helderste zonnen.
Omarmden de warmste zielen jouw wezen.
Trilde de mooiste muziek
die jouw droom kon bevatten
met en in jou mee.

Liever, mooier, dieper kon een droom niet zijn.
Wist je.
Wist je voordat je dromen denken werd.
Wist je ver voordat je dacht dat je vlees werd.

Dan,
trekt een kille ijzeren hand jou de onderwereld in.
Waar jij duisternis wordt.
Waar monsters, slangen en draken jou neerslaan en wurgen.
Waar hoop verdrinkt en waar toekomst niet bestaat.

Waar alles verloren is.
Waar alles stopt.
In deze donkere duisternis.
In deze alles vernietigende dood.
Waar geen hoop bestaat.

Het is precies hier,
waar de rode draad jouw wanhopige oog ziet.
Die jouw zwarte hand naar haar lichte droom trekt.
Die voor jou is gezongen,
en geweven,
vanaf het begin der tijden.

Het is de rode draad van jouw droom.
Die jou maakt tot wie jij bent.
Die jij bent.
Onder, op, boven, in deze aarde.

De rode draad,
die innig verweven is met de tijd, en de eeuwigheid,
tilt en trekt jouw droom naar de bovenwereld.
Waar je na je donkere sterven
weer wandelt door de mooiste bloemen.
Onder de helderste zonnen.
Met de warmste zielen.
In de mooiste muziek
die jouw droom kan bevatten.

De droom
die jou nu niets meer zegt.
Die niets meer betekent.
Voor jou die uit je droom is gestapt.
Die weet
dat je altijd Geluk bent.

En die weet
dat Geluk je enige werkelijkheid is.